เผชิญหน้ากับคำถามของสามเกอ เย่ซวงฟางพลางควบคุมบัลลูนไปพลางตอบว่า: “ยามว่าง เรียนมาจากคนอื่นน่ะ”
เย่จือหลี่พยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็เก่งมากนะ แถมยังใจเย็นมากด้วย” จินหมินจุนเอ่ยชมจากใจจริง
เย่ซวงฟางมองจินหมินจุนอย่างประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าไอคิวของเจ้าหมอนี่ จะมีวันกลับมาสู่ระดับคนปกติ
“เธอ... เธอมองฉันทำไม ผู้หญิงบ้าน” จินหมินจุนถูกเย่ซวงฟางมองจนขนลุกซ่า ระเบิดอารมณ์
ก็แค่ชมตามปกติไม่ใช่หรือ?
นางจำเป็นต้องแสดงสายตาเช่นนั้นด้วยหรือ?
เย่ซวงฟางอดขำเบาๆ ไม่ได้ ดวงตาสีดำงามโค้งขึ้นเล็กน้อย
เจ้าจินหมินจุนนี่ เหมือนเด็กซุกซนข้างบ้าน ทั้งทึ่มทั้งน่ารัก
“เฮ้ย เธอหัวเราะอะไร ฉันน่าขำมากหรือไง!” จินหมินจุนหน้าแดงก่ำ
ทว่าเย่ซวงฟางกลับไม่สนใจเขาอีก มุ่งมั่นขับบัลลูน
จินหมินจุนยิ่งไม่ยอม ยังอยากพูดอะไรอีก แต่ถูกไท่หยุนเอ๋อร์ในอ้อมแขนกอดเอวแน่น:
“พี่หมินจุน หยุนเอ๋อร์กลัวค่ะ!”
ผู้ชายที่นางเกาะแกะ ต้องไม่ไปสนใจผู้หญิงอื่น โดยเฉพาะเย่ซวงฟางที่เคยด่านาง มิฉะนั้นนางจะอึดอัดไปทั้งตัว!
ความสนใจของจินหมินจุน กลับไปยังตัวไท่หยุนเอ๋อร์ทันที เขาลูบหลังไท่หยุนเอ๋อร์เบาๆ ปลอบโยนว่า:
“ไม่เป็นไรๆ ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัว”
“อืม...” ไท่หยุนเอ๋อร์ผงกศีรษะอย่างเปราะบาง
อีกด้านหนึ่ง
โจวไป๋เยี่ยนแววตาหนักแน่น เอ่ยถาม: “ด้านล่างนั่นเป็นเขตแดนของฝูงสิงโตแล้ว บัลลูนยังจะลอยสูงได้อีกไหม?”
หากไม่สามารถลอยสูงได้ บัลลูนจะต้องตกลงพื้นเป็นแน่
ถึงตอนนั้น เขากับเย่ซวงฟาง อย่างมากก็บวกเย่จือหลี่ที่ไม่เป็นอะไร คนอื่นๆ ก็ไม่แน่แล้ว