แทยุนอาจิ่งเกิดอารมณ์ พูดยืดยาว หวังจะให้คิมมินกยุนออกหน้าให้ตัวเอง
แต่เธอประเมินสติปัญญาของคิมมินกยุนต่ำเกินไป
คิมมินกยุนชอบเธอ แต่รู้แก่ใจดีกว่าว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นเช่นไร
เขาไม่สนใจคำพูดของแทยุนอาจิ่ง ฉีกผ้าจากเสื้อตัวเองเป็นผ้าพันแผล รีบพันแผลให้แทยุนอาจิ่ง แล้วลากเธอวิ่งตามกลุ่มใหญ่ที่เย่อู๋ซวงนำอยู่
“พี่มินกยุน! หล่อนรังแกฉัน ทำไมพี่ไม่ช่วยพูดแทนฉันเลย!”
“พี่มินกยุน! พี่บอกว่าจะปกป้องฉันมิใช่หรือ? พี่หลอกฉันหรือเปล่า?”
“พี่มินกยุน...”
แทยุนอาจิ่งขัดขืนสุดกำลัง ไร้เหตุผลแม้แต่น้อย พูดจาไม่หยุด
“พอเถอะ หุบปาก หล่อนไม่ได้รังแกคุณเลย คุณต่างหากที่สร้างเรื่องไร้สาระ!” คิมมินกยุนอดกลั้นไม่ไหว มองเข้าไปในดวงตาของแทยุนอาจิ่ง
เขาเพิ่งค้นพบเป็นครั้งแรก
ที่แท้แล้วแทยุนอาจิ่งก็เป็นได้แค่นี้เอง
ฟิลเตอร์ในใจเขาแตกออกแล้ว ทันใดนั้นเขากลับรู้สึกว่า ดวงตาของเธอก็เป็นเช่นนี้ จมูกของเธอก็เช่นนี้ ปากของเธอก็เช่นนี้ มิได้มีตามากกว่าใครสักดวง หรือมีปากน้อยกว่าใครสักปาก
แต่นิสัยที่เธอแสดงออกมาตอนนี้ กลับย่ำแย่ถึงเพียงนี้
เขาไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับหญิงสาวที่มีนิสัยเช่นนี้
แม่พูดถูก เวลานานจึงเห็นหัวใจที่แท้จริง รูปร่างหน้าตางดงามและการคบหาชั่วคราว ไม่อาจตัดสินได้ทันทีว่าหญิงสาวดีหรือเลว
“พี่มินกยุน พี่...พี่ตวาดหนูงั้นหรือ?! พี่ย้ายไปชอบคนอื่นแล้วสินะ ชอบไอ้บอบผู้ชายหน้าตาอัปลักษณ์นั่น?” แทยุนอาจิ่งแทบไม่เชื่อ
หมาน้อยขี้ประจบที่คอยเอาอกเอาใจเธอมาตลอด ถึงกับตวาดเธอเพื่อเย่อู๋ซวง!