โจวไป๋เยี่ยนนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับไปยังองค์กรเทียนเสิน
องค์กรเทียนเสินตั้งอยู่บนเกาะร้างแห่งหนึ่ง
ผู้บริหารระดับสูงขององค์กรถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับเรื่องที่โจวไป๋เยี่ยนละเมิดกฎและสังหารงูพิษ
หลังจากงูพิษตาย โจวไป๋เยี่ยนก็เป็นสุดยอดฝีมือเพียงคนเดียวของเทียนเสิน ถ้าเขาตายไปด้วย ความสามารถในการแข่งขันของเทียนเสินก็จะลดลงฮวบฮาบ
หลังจากใคร่ครวญอยู่หลายครั้ง องค์กรจึงตัดสินใจปกปิดเรื่องของโจวไป๋เยี่ยน และคุ้มครองเขาไว้ในวงการนักฆ่า
แต่การลงโทษอย่างหนักนั้นเลี่ยงไม่ได้
หลังจากถูกโบยอย่างสาหัส โจวไป๋เยี่ยนทั้งหน้าบวมช้ำก็ออกจากเกาะร้างและไปพักที่โรงแรมซันไชน์—ด้วยสภาพตอนนี้ เขากลับอพาร์ตเมนต์อิซาเบลลาไม่ได้
ห้องเงียบเชียบเกินไป
โจวไป๋เยี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยแรงกระตุ้นบางอย่าง แล้วกดโทรหาเย่อู๋ซวง
เสียงเรียกเข้าดังอยู่ครู่หนึ่ง สายก็ถูกกดรับ
“ฮัลโหล”
เสียงใสเย็นของเย่อู๋ซวงลอดออกมาจากโทรศัพท์
อารมณ์ของโจวไป๋เยี่ยนพลันดีขึ้นมาก
“มีอะไรหรือเปล่า?” เย่อู๋ซวงถาม
โจวไป๋เยี่ยนอยากจะตอบว่า: ไม่มีอะไร แค่อยากฟังเสียงคุณ
แต่คำพูดที่ถึงริมฝีปากกลับเปลี่ยนเป็นอีกประโยค: “ช่วงนี้ผมมีธุระเลยต้องลาหยุด ไปมหาวิทยาลัยไม่ได้ คุณช่วยถ่ายสมุดจดเลกเชอร์ของคุณส่งมาให้ผมหน่อยได้ไหม? ไอ้โม่ยวีน่ะมันขี้เกียจเกินไป ไม่เคยจดเลกเชอร์เลย”
เย่อู๋ซวง: “ได้ค่ะ”
เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วถามอีกว่า: “เสียงคุณฟังดูไม่ค่อยปกติ ป่วยหรือเปล่า?”
น้ำเสียงของโจวไป๋เยี่ยนตอนพูดฟังดูอ่อนล้าเล็กน้อย
โจวไป๋เยี่ยนเอามือแตะที่หน้าท้องซึ่งถูกต่อยหนักที่สุด แล้วโกหก: “ช่วงนี้อากาศเย็นลงเร็วมาก เลยเป็นไข้ครับ”