จี้เซินเดิมทีไม่ได้ใส่ใจตัวตนของโจวไป๋เยี่ยน
จนกระทั่งเขาเห็นเย่อู๋ซวงส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับโจวไป๋เยี่ยน น้ำเสียงเป็นมิตร:
“เซี่ยกั๋วเป็นสถานที่ที่น่าไปเยือนจริง ๆ พอคุณมาถึงมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เมืองหลวงแล้ว มีอะไรก็มาหาฉันได้นะ”
โจวไป๋เยี่ยนได้ยินดังนั้น ดวงตาเป็นประกายยิ่งขึ้น: “อื้ม อู๋ซวงดีที่สุดเลย!”
เย่อู๋ซวงเลิกคิ้ว ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกจี้เซินที่อยู่ข้างกายควงแขน แล้วออกแรงเล็กน้อยดึงตัวเย่อู๋ซวงไปยังที่นั่งของพวกเขา
รอยยิ้มบนมุมปากของโจวไป๋เยี่ยน ค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับการจากไปของเย่อู๋ซวง กระทั่งหายวับไป
ไม่ไกลออกไป
เย่อู๋ซวงและจี้เซินสบตากัน น้ำเสียงของนางฉงน: “มีอะไรหรือ?”
นางยังพูดไม่ทันจบ
จี้เซินมีสีหน้าเคร่งเครียดบนใบหน้าที่หล่อเหลาเกินไป น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังเผยความไม่พอใจ:
“คุณอย่ามองว่าโจวไป๋เยี่ยนเป็นคนใสซื่อไร้พิษสง เขาชอบคุณ”
ครั้งก่อนที่โจวไป๋เยี่ยนยั่วโมโหเขา เขาใช้ท่าทีแบบ “ผู้อาวุโส” ให้อภัยกับความเอาแต่ใจของโจวไป๋เยี่ยน
และรู้สึกว่าโจวไป๋เยี่ยนไม่ใช่คู่ต่อกรของเขา
แต่พอเห็นว่าเย่อู๋ซวงถูกภาพลักษณ์ภายนอกของโจวไป๋เยี่ยนหลอกลวง เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ
เขาหึงแล้ว!
“ชอบ? คุณเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า? เขาก็มองว่าฉันเป็นแค่เพื่อนนะ” เย่อู๋ซวงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าท่านชายคิดมากไปแล้ว
สิ้นเสียง คู่รักคู่หนึ่งเดินผ่านมา
ฝ่ายหญิงมีท่าทีฮึดฮัด ฝ่ายชายเดินตามมาติด ๆ: “ที่รัก เธอเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า? อาเจียวมองว่าฉันเป็นแค่พี่ชายนะ เราอยู่ใต้ผ้าห่มดูนาฬิกาเรืองแสงน่ะ”
เย่อู๋ซวง: “……”
จี้เซิน: “…………”