ซ่านเสี่ยวเสี่ยวดูเอกสารที่จี้เซินส่งให้จบแล้ว แววตาซับซ้อนอย่างยิ่ง
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าวิลเลียมเคยทำอะไรเพื่อเธอไว้มากมายขนาดนี้
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ความเจ็บปวดทั้งหมดจะถูกลบล้างไปได้
กาลเวลาผ่านไป พวกเขาไม่ใช่คนเดิมของกันและกันอีกแล้ว
ประโยชน์สูงสุดของเอกสารนี้ เกรงว่าคงเป็นแค่ทำให้เธอไม่มองวิลเลียมด้วยท่าที "เกลียดชัง" อีกต่อไป
แค่นั้นเอง
-
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็มาถึงปราสาทวิลเลียม
พ่อบ้านนำเอกสารที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้าสองชุด ยื่นให้ซ่านเสี่ยวเสี่ยวและวิลเลียมคนละชุด
ซ่านเสี่ยวเสี่ยวอ่านแล้วรู้สึกว่าไม่มีปัญหา จึงตัดสินใจเซ็นชื่ออย่างเด็ดขาด วางปากกา แล้วไปเล่นกับแอนนี่และเอียนในสวน
วิลเลียมมองแผ่นหลังของซ่านเสี่ยวเสี่ยว อยากพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายจึงหลุบตาลง
เขามองไปที่จี้เซิน "คุยกันหน่อยไหม"
จี้เซินพยักหน้า ทั้งสองไปยังห้องหนังสือ
วิลเลียมกล่าวว่า "ธุรกิจตระกูลจี้ที่ฉันแย่งไป จะคืนให้เธอตามเดิม ธุรกิจตระกูลวิลเลียมที่เธอแย่งไป ไม่ต้องคืนฉัน ถือว่าฉันขอบใจเธอกับเย่อู๋ซวงที่ช่วยซ่านเสี่ยวเสี่ยวกับอีเอิน"
จี้เซินไม่แสดงท่าที เห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม แต่กลับพูดอีกเรื่องหนึ่ง "ฉันเอาสิ่งที่เธอเคยทำให้ซ่านเสี่ยวเสี่ยวในตอนนั้น ให้ซ่านเสี่ยวเสี่ยวดูแล้ว"
วิลเลียมเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาวาววับ พ่นออกมาสองคำ "ขอบใจ"
ถ้าเป็นเขาไปบอกซ่านเสี่ยวเสี่ยวด้วยตัวเอง ซ่านเสี่ยวเสี่ยวคงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อสินะ ก็เหมือนกับที่ตอนนั้นเขาไม่เชื่อใจเธอ