เย่อู๋ซวงนั่งลงตรงข้ามม่ออวี่และโจวไป๋เยี่ยนอย่างสงบ
โจวไป๋เยี่ยนเงยหน้ามองเย่อู๋ซวง คิ้วขมวดเล็กน้อยโดยไม่ทันสังเกต แต่กลับยิ้มสดใส “สวัสดี”
เย่อู๋ซวงในสภาพนี้ แววตาไม่เหมือนลูซิเฟอร์
ลูซิเฟอร์เย็นชากว่า ไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์
แม้จะยิ้ม แต่ในดวงตาก็ไม่มีความยิ้ม
พูดอีกอย่างก็คือ เย่อู๋ซวงธรรมดาเกินไป ไม่ใช่พวกเดียวกับลูซิเฟอร์
มีเพียงเวลาที่ทั้งสองตกอยู่ในภาวะคับขัน แววตาจึงจะเหมือนกัน
ประมาณสี่นาทีต่อมา เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น
อาจารย์พาเย่อู๋ซวง โจวไป๋เยี่ยน และม่ออวี่เดินเข้าห้องเรียน
ชาร์ลส์ที่ทำให้เย่อู๋ซวงติดอันดับในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัย ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
“Hello, everyone (สวัสดีทุกคน)”
“Hello, Ms. Eva (สวัสดี คุณอีวา)”
หลังจากทักทายเสร็จ อาจารย์ก็แนะนำประวัติของเย่อู๋ซวง โจวไป๋เยี่ยน และม่ออวี่ตามลำดับ
เย่อู๋ซวงเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน
ม่ออวี่กับโจวไป๋เยี่ยนเป็นนักเรียนย้าย
ในจำนวนนี้เย่อู๋ซวงอายุน้อยที่สุด โจวไป๋เยี่ยนแก่กว่าเธอไม่กี่ปี ม่ออวี่อายุมากที่สุด 28 ปี เขาบอกว่าตัวเองเรียนซ้ำชั้นหลายครั้งเกินไป จึงได้ “อายุมาก”
จุดร่วมเพียงหนึ่งเดียวของทั้งสามคือผิวเหลือง
ถึงแม้สภาพแวดล้อมจะเรียกร้องให้ไม่มีการเหยียดเชื้อชาติ แต่การเหยียดเชื้อชาติก็ยังคงมีอยู่ทั่วไป
คนผิวขาวดูถูกคนผิวดำ คนผิวดำดูถูกคนผิวเหลือง
คนผิวเหลืองเป็นชนชั้นต่ำสุดในห่วงโซ่แห่งการดูถูก นี่คือความจริงที่ไม่มีใครโต้แย้งได้
ดังนั้น เมื่อคนผิวเหลืองสามคนยืนอยู่บนแท่น จึงมีนักเรียนบางส่วนเริ่มกลอกตามองบนแล้ว