ข้าวกล่องหรูหราของเย่อู๋ซวง ทำให้โจวไป๋เยี่ยนกับม่ออวี่มองด้วยความหิว
ไม่ใช่ว่าทั้งสองไม่เคยเห็นอาหารเลิศรส แต่เบื้องหน้านี้ ดูน่าอร่อยเป็นพิเศษ
“ฉันกินไม่หมดหรอก แบ่งกันเถอะ” เย่อู๋ซวงเลื่อนกล่องข้าวไปตรงกลาง
เธอกินไม่หมดจริงๆ แถมไม่อยากทนสายตาร้อนแรงเกินเหตุของโจวไป๋เยี่ยนกับม่ออวี่ กินอาหารอร่อยนี้คนเดียว
“นี่...เกรงใจจังเลยนะ ฮ่าๆ” ม่ออวี่พูดไปอย่างนั้น แต่มือก็หยิบตะเกียบคู่หนึ่งคีบซี่โครงหมูไปชิ้นหนึ่งอย่างซื่อสัตย์
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!” โจวไป๋เยี่ยนคีบกุ้งไปชิ้นหนึ่ง ชิมรสแล้วตาโต
“อร่อยมาก! นี่ฝีมือเชฟร้านไหนเนี่ย?”
รอฆ่าเย่อู๋ซวงเสร็จ ทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จ เขาจะต้องไปกินให้หนำใจที่ร้านนี้แน่!
“ข้าวกล่องที่พี่ชายฉันทำน่ะ” เย่อู๋ซวงเสียงเรียบ
ม่ออวี่วางตะเกียบลง แววตาจริงจัง “พี่ชายเธอชอบกระสอบสีอะไร? รังเกียจไหมถ้ามีคนมาอุ้มเขาไปกลางดึกน่ะ?”
เย่อู๋ซวงคิดว่าม่ออวี่ล้อเล่น
แต่โจวไป๋เยี่ยนรู้ดี ม่ออวี่กล้าทำแบบนั้นจริงๆ
หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างสาวคนนี้ สมัยก่อนไปทำภารกิจในประเทศที่มีสงคราม ได้ยินว่าฝ่ายศัตรูมีเชฟใหญ่ ทำอาหารหอมมาก เลยแอบเข้าไปในค่ายศัตรูตอนกลางดึก อุ้มเชฟใหญ่แล้วหนีไปเลย
ในฐานะมือสังหารประจำครัวและคนรักอาหารเหมือนกัน เขาเข้าใจพฤติกรรมของม่ออวี่ดี
-
หมดคาบเรียนหนึ่งวัน เย่อู๋ซวงกลับมาที่อพาร์ตเมนต์เล็กของพี่ชายคนที่สี่ เย่เวินลั่ว
ระหว่างทาง มีนักเรียนไม่น้อยชี้มาทางเธอ พูดซุบซิบ เห็นได้ชัดว่าดูกระทู้เด็ดในเน็ตมหาวิทยาลัยแล้ว