แสงสว่าง?
ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นพลันเห็นลำแสงหนึ่ง
นางฉงนใจ เหตุใดจึงมีแสงสว่าง?
นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าทำให้รูม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน ราวกับตกใจกลัว
คือคบเพลิง
นางผงกตัวขึ้นจากร่องน้ำตื้นทันที
ซ่า!
เมื่อละอองน้ำที่ติดตัวนางกระเซ็น คบเพลิงก็ดับวูบตามไปด้วย
ฟู่~~~!
ควันไหม้จากคบเพลิงลอยกรุ่นขึ้น ก่อนค่อย ๆ เลือนหายไปในราตรีอันเวิ้งว้าง
เฮือก! ฮ่า!
ในความเงียบที่คละเคล้าเสียงแมลงและนกร้อง มีเพียงลมหายใจรวยรินของเลี่ยวเสี่ยวหมิ่น นางหอบหายใจแรง
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหูดังขึ้นข้างตัวนาง
“ภรรยา...” เสียงนั้นแผ่วเบา อ่อนโยน และระมัดระวัง ราวกับกลัวจะทำให้ผู้ฟังตกใจ
ภรรยา?
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นใช้เวลาหลายอึดใจกว่าจะตั้งสติ จากความตื่นตระหนกกลายเป็นความฉงน: “เจ้า...”
ก่อนนางจะพูดจบ เหอไหน่เฉาก็โอบกอดนางไว้
ลูบแผ่นหลังเปียกชุ่มของนางเบา ๆ ประหนึ่งกำลังปลอบโยน
“ภรรยา อย่ากลัว!”
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นได้ยินคำนี้ กายก็สั่นสะท้าน
ปลายจมูกก็รื้น ดวงตาก็ปิด มือทั้งสองก็โอบรอบกาย พลางสะอื้นเบา ๆ
เหอไหน่เฉาลูบหลังนางแผ่วเบา ภรรยาของเขาเป็นเด็กสาวที่แม้แต่ร้องไห้ยังไม่กล้าส่งเสียงดัง
ฮือ ๆ ๆ~~~!
นางร้องไห้ไม่หยุด ราวกับกำลังระบายความขมขื่นในใจ