บ้านตระกูลเหอ หมู่บ้านตงถุน
“พ่อกลับมาแล้วหรือ เห็นพี่ชายไหม?” เหอเสี่ยวฮุยยืนอยู่นอกรั้วถามพ่อเหอ
พ่อเหอเพิ่งกลับจากทำงาน ตัวเต็มไปด้วยโคลน
“มีอะไรหรือ? พี่ชายเจ้ายังไม่กลับอีก?”
เหอเสี่ยวฮุยส่ายหน้า
เฮ้อ!
“ไอ้หนุ่มโง่ เอาแต่เที่ยวเตร่ไม่รู้กลับบ้าน” พ่อเหอกระแทกเครื่องมือการเกษตรที่แบกมาลงกับพื้นอย่างแรง
ตุบ! ด้วยท่าทางผิดหวังที่ลูกไม่เอาไหน
เขาเงยหน้ามองฟ้า อีกครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าคงมืดแล้ว
“พ่อจะออกไปตามหา พวกเจ้าอยู่บ้านรอก่อน” พ่อเหอวางเครื่องมือการเกษตร แล้วถือตะเกียงออกจากบ้านไป
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นยืนอยู่ในห้องครัว มองไปที่ประตูรั้วใหญ่ ใจก็เป็นห่วง
ถ้าเจ้าโง่เป็นอะไรขึ้นมา นางจะทำอย่างไร?
“เสี่ยวฮุย เจ้าอยู่บ้านก่อน ฉันจะออกไปดูด้วย”
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นร้อนใจจนไม่ได้เอาอะไรติดมือเลย ออกไปเช่นนั้น
“เฮ้~~? พี่สะใภ้!”
เหอเสี่ยวฮุยกระทืบเท้าอยู่กับที่ นางทำอะไรไม่ได้เลย
ยืนอยู่ที่ประตูรั้วมองอยู่นาน สุดท้ายก็เดินไปที่ครัว ได้แต่ทำกับข้าวรอพวกเขากลับมา
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
“พี่ชาย? พี่หงเหลียน?” เหอเสี่ยวฮุยยองๆ อยู่ที่ประตูรั้วแล้วค่อยๆ ยืนขึ้น
“น้องสาว ฮิฮิ!” เหอไหน่เฉายิ้มแบบมืออาชีพ แต่ไม่ได้ดูซื่อๆ โง่ๆ
“เสี่ยวฮุย? เจ้ามานั่งยองๆ อยู่ตรงนี้ทำไม?” หงเหลียนถามด้วยความสงสัย
เดิมทีนางไม่จำเป็นต้องมาบ้านตระกูลเหอ แต่กลัวว่าเหอไหน่เฉาเจ้าโง่นี่จะกลับบ้านไม่ถูก