หญ้าแห้งใช้เช็ดคราบเลือดที่ตกค้างในซาก
ถ้าเวลาจำกัด จะข้ามขั้นตอนนี้ หรือถึงขั้นหามกลับไปเลยก็ได้
ขั้นตอนสุดท้ายคือการถลกหนัง หนังนี่ขายได้เงิน
ต้องรีบถลกตอนที่ซากยังอุ่น ๆ ถึงจะดี พอเย็นแล้วจะทำยาก
เหอไหน่เฉาคอยช่วย พลางตั้งใจฟัง
ที่แท้การล่าสัตว์ก็มีเทคนิคมากมาย และการชำแหละก็ต้องใช้ฝีมือ
แน่นอนว่า จะลากกลับไปเลยก็ได้ แต่เนื้อจะไม่อร่อยเท่า และทำความสะอาดยากกว่า
ปกติกวางโง่โตเต็มวัยจะมีน้ำหนักราว 50-80 ชั่ง
ตัวนี้หนักห้าสิบกว่าชั่ง ถือว่าตัวใหญ่ใช้ได้
ถ้าเอาไปขายที่ร้านค้าสหกรณ์ก็คงได้เงิน หรือเอาไปแลกของก็ได้
ปี 1955 มีร้านค้าสหกรณ์แล้วนะ เป็นระบบผูกขาด ทั้งการซื้อและการขาย ในอำเภอมีอยู่เจ้าเดียว
“อาเฉา! นายทำคล่องดีนะ!” หงเหลียนคิดว่าเจ้าโง่คงทำอะไรไม่เป็น แต่นึกไม่ถึงว่าจะช่วยงานได้
ที่สำคัญคือเหยื่อตัวนี้บังเอิญมาติดกับ ก็ต้องนับเป็นความดีความชอบของเหอไหน่เฉาด้วย
“ฮี่ฮี่! พี่หงเหลียนสวยจัง!”
เหอไหน่เฉาตอบส่งเดช รอยยิ้มเจิดจ้าราวกับมีมนต์ขลังอะไรบางอย่าง ทำให้หงเหลียนอดมองต่ออีกนิดไม่ได้
เปอะ!
มือเปื้อนเลือดของเธอวางลงบนไหล่เจ้าโง่
“อาเฉา! ถ้านายไม่ซื่อ... คงดี” หงเหลียนฝืนยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความเสียดายที่ยากจะสังเกตเห็น
ความคิดนี้แวบขึ้นมาเพียงพริบตา จู่ ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน “อาเฉา! เรากลับกันเถอะ!”
การอยู่ตรงจุดที่ชำแหละซากนานเท่าไหร่ก็ยิ่งเสี่ยง เพราะบนเขามีสัตว์ร้ายไม่น้อย อาจเรียกตัวปัญหาเข้ามา