"มันคิดจะเอาเปรียบพี่ซิ่วชุน! ข้าจะตีมันให้ตาย!"
เหอไหน่เฉาพูดพลาง ชกหมัดลงบนใบหน้าของหลิวเอ้อร์หมี่อย่างแรง
"เฮ้อ! สรุปว่าหลิวเอ้อร์หมี่ไม่ไปทำงาน แต่แอบมาหาหูซิ่วชุนนี่หว่า?"
"จุ๊ๆๆ! ได้ยินมานานแล้วว่าหลิวเอ้อร์หมี่ชอบซิ่วชุน แต่นางไม่ยอมรับสักที ไม่คิดว่ามันจะใช้กำลัง"
"ไอ้หลิวเอ้อร์หมี่นี่มันไม่ใช่คนจริงๆ"
เสียงร้องไห้ของหูซิ่วชุนในห้องใน คนข้างนอกได้ยินชัดเจน
นี่ไม่ใช่ความผิดของหลิวเอ้อร์หมี่หรอกหรือ? หรือว่าเป็นไอ้บ้า?
เมื่อครู่ พวกนางเพิ่งเห็นไอ้บ้าเดินผ่านไป และยังพูดจาไม่ดีใส่เขาอีก
หลิวเอ้อร์หมี่มีสีหน้าบูดเบี้ยว
แม่งเอ๊ย ไอ้บ้านี่บังอาจใส่ร้ายข้าหรือ?
ไม่ใช่แล้ว!
หลิวเอ้อร์หมี่ใจหล่นตูมลงไป หรือว่าไอ้บ้านี่หายจากความจำเสื่อมแล้ว?
ไม่! ไม่ไม่ ๆ!
เป็นไปไม่ได้!
ชายหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่ง ถ้าฟื้นความจำแล้ว จะทนไม่จัดการให้ตายคามือได้อย่างไร?
แถมยังแสร้งเป็นบ้าต่อ?
คิดได้ดังนั้น แววตาของเขายิ่งดุดันขึ้น พวกแกมันยั่วข้าเอง
เขาออกแรงเต็มที่ ดิ้นหลุดออกมาได้เล็กน้อย แล้วรีบตะโกนลั่น: "พวกเจ้าอย่าไปเชื่อสิ่งที่คนบ้าพูด! ข้าชอบหูซิ่วชุน ทุกคนก็รู้! แต่นางกลับยั่วยวนคนบ้า ทำเรื่องลามกกับคนบ้า แล้วข้าจับได้! จากนั้นนางก็ให้คนบ้าตีข้า ข่มขู่ข้าว่าอย่าเอาเรื่องสกปรกของพวกมันไปบอกใคร!"
"ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว! มาเลย! ตีข้าให้ตายเลย!"
คำพูดนี้ ทำให้ผู้คนตะลึงงัน
ที่แท้มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? วันนี้ได้กินแตงโมลูกใหญ่จริงๆ