เหอไหน่เฉาเดินอยู่บนถนนในหมู่บ้าน
ตอนนี้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือแต่เด็ก ๆ กับผู้หญิงและคนแก่จำนวนหนึ่ง
“นั่นมันอาซาไม่ใช่เหรอ?”
“อาซา! แบกพลั่วเหล็กอันใหญ่จะไปไหนน่ะ? ไปทำงานหรือ?”
“เขาจะไปทำงานอะไรได้? ดูท่าทางซื่อ ๆ บื้อ ๆ อย่างนั้น จะทำงานได้ยังไง”
เหอไหน่เฉาไม่สนใจพวกเขา ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะ
เขาอยากหาอาวุธก่อนขึ้นภูเขา กลับมามือเปล่าไม่ได้ใช่ไหม?
ไม่มีอาวุธ เขาก็ไปขอยืมปืนจากหงเหลียนตรง ๆ ไม่ได้
ดังนั้น เหอไหน่เฉาจึงเล็งธนูในบ้านหูซิ่วชุน
สามีของหูซิ่วชุนก็เคยเป็นพราน วันหนึ่งเขาพาปืนขึ้นภูเขาแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย หาทั้งคนทั้งร่างไม่พบ
ตอนนี้ในบ้านเหลือเพียงธนูคันเดียว
พอดีเลย เหอไหน่เฉาก็เลยตั้งใจจะมาแอบหยิบไป
เขาเพิ่งเข้าใกล้กระท่อม ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากข้างใน
“ซิ่วชุนจ๋า! เธอไม่สบายตรงไหนหรือ? ให้ข้าดูหน่อย...”
“หลิวเอ้อร์หมี่ ถ้าเธอไม่ออกไป ฉันจะร้องเรียกคนแล้วนะ”
“ฮ่า ๆ! ร้องสิ! ที่นี่เปลี่ยว คนอื่นก็ไปทำงานกันหมด เธอคิดว่ามีใครได้ยินหรือ?”
“เธอ... เธอจะทำอะไรกันแน่?”
“จะทำอะไร ซิ่วชุนก็รู้ดีไม่ใช่หรือ? เป็นเมียฉัน ฉันรับรองว่าเธอจะได้ทำงานเบาที่สุดในสหกรณ์ แถมฉันจะเลี้ยงเธอให้อิ่มหนำสำราญ ฮี่ ๆ ๆ!”
“หลิวเอ้อร์หมี่ ออกไป!”
“ซิ่วชุน สามีเธอก็จากไปสองปีแล้ว เชื่อว่าสองปีมานี้เธอคงเหงามากใช่ไหม? ก็ดีสิ ฉันหลิวเอ้อร์หมี่ไม่รังเกียจที่เธอเป็นแม่หม้ายนี่”