"ไอ้บ้านี่ รีบถอยไปเดี๋ยวนี้!" หลิวเอ้อร์หมี่ตะโกนลั่น หน้าบวมช้ำ ปากเต็มไปด้วยเลือด
ปัง!
เหอไหน่เฉาชกไม่ยั้ง ไม่มีใครห้ามอยู่
"อ๊าก~~! พี่สาวช่วยข้าด้วย!"
แต่หลิวต้าเม่ยืนนิ่งไม่ขยับ นางพอรู้จักอาเฉาอยู่บ้าง ตราบใดที่ไอ้ใบ้เห็นว่าไม่ถูกต้อง ต่อให้พ่อมันมาก็ไม่อยู่
"จะตะโกนทำไม? ยังไม่รีบขอโทษซิ่วชุนอีก"
"ขอโทษ? ถุย! ถึงจะตีข้าให้ตายข้าก็ไม่มีทางขอโทษ......"
หนึ่งนาทีต่อมา
"หูซิ่วชุน ขอโทษ! ข้าไม่ควรใส่ร้ายพวกเจ้า เป็นความผิดข้าเอง......" สุดท้ายหลิวเอ้อร์หมี่ก็ยอมอ่อนข้อ เหอไหน่เฉาชกเจ็บชะมัดเลย
เงียบไปครู่หนึ่ง หลิวต้าเม่ยรีบไกล่เกลี่ย: "เอาล่ะ ๆ แค่เรื่องเข้าใจผิด"
"อาเฉา เจ้าปล่อยเขาก่อน"
เหอไหน่เฉาลุกขึ้นพลางถีบอีกฝ่ายอย่างแรง หลิวเอ้อร์หมี่กระอักเลือด ฟันโยกไปสองซี่
หลิวต้าเม่ยรีบพยุงหลิวเอ้อร์หมี่เดินกะเผลกออกไป ยังไงก็เป็นน้องชาย
......
พ้นประตูมา หลิวเอ้อร์หมี่สะบัดหลิวต้าเม่ยออก: "ปล่อย! ข้าจะฆ่าไอ้ใบ้นั่นให้ได้ในอีกสองวัน"
"ไร้สาระ!"
หลิวต้าเม่ยมองซ้ายมองขวาก่อนเข้าไปใกล้และกระซิบ: "ถ้าเจ้ายังวุ่นวายต่อไป เกิดอาเฉาหายใบ้ขึ้นมากะทันหัน ข้าจะดูเจ้าว่าจะเก็บกวาดยังไง"
เรื่องที่ปีนั้นหลิวเอ้อร์หมี่ใส่รองเท้าขาดแล้วถูกเหอไหน่เฉาเห็นเข้า ภายหลังถูกน้องชายตีจนใบ้ นางรู้ดี