เหอไหน่เฉาก้มตัวลง ก้าวทีละก้าวอย่างเบามือ เข้าใกล้อย่างเงียบเชียบ
ถ้ามีสุนัขล่าสัตว์สักตัว ไก่ป่าตัวนี้คงจับได้ง่ายดาย เพราะไก่ป่าบินได้ไม่เก่ง
ซ่า ซ่า ซ่า~~!
เหอไหน่เฉายกคันธนูไม้เบิร์ชขึ้น ทำให้เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด หวังว่ามันจะไม่ใช่เสียงที่พังเพราะเก็บไว้นานเกินไป
ฮู้!
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาข้างหนึ่ง หัวลูกศรเล็งไปที่ไก่ป่าซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร
ได้ยินเพียงเสียง 'ฟิ้ว' ลูกธนูหลุดจากสาย พุ่งออกไปในพริบตา
พับพับพับ!
ไก่ป่าในพุ่มไม้กระพือปีกรัวเร็ว ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
เฮอะเฮอะ! โดนแล้ว
ต้องขอบคุณวิสัยทัศน์แม่นเล็งจากมือปืนพระกาฬ ไม่อย่างนั้นคงยิงไม่โดนแน่
เดินเข้าไปดูใกล้ๆ โดนหัว
แต่เขากะเล็งที่ลำตัวไก่แท้ๆ...
ดูท่าว่าที่โดนไก่ป่าได้ คงเป็นเพราะโชคช่วยล้วนๆ
ฉัวะ!
เหอไหน่เฉาหยิบมีดเล็กขึ้นมากรีดที่คอไก่ป่า ปล่อยเลือดขณะยังอุ่น จะได้รสชาติดีกว่า
จากนั้นก็โยนไก่ป่าเข้าไปในพื้นที่จัดเก็บ แล้วออกค้นหาต่อ
ส่วนแม่ไก่ป่าตัวเมื่อกี้ แน่นอนว่าหนีไปแล้ว อย่างว่า ภัยมาถึงตัวก็ต้องหนีเอาตัวรอด!
.........
เหอไหน่เฉาแทะขนมปังนึ่งลูกหนึ่ง แล้วค้นหาบนภูเขาต่อ