"เปล่า! ไม่ใช่พวกเราเลยนะ! เมื่อคืนพวกเราอยู่บ้านตลอด พวกเรายังกินผักกูดป่าแล้วทะเลาะกันเลย" จ้าวเอ้อร์ซานกลัวสุดขีดแล้วตอนนี้
คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้หน้าเย็นชาตรงหน้าจะเป็นเหอไหน่เฉาที่ปกติโง่เง่าเต่าตุ่น
เหอไหน่เฉาหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังพิจารณาคำพูดของเขาว่าจริงหรือไม่
"ที่ข้าพูดเป็นความจริงทั้งหมด ไม่มีการโม้แม้แต่นิดเดียว ข้า... ข้าขอสาบานต่อฟ้าได้"
"ไม่ต้อง!"
"ถะ... ถ้าอย่างนั้นพี่อาเฉาตอนนี้ปล่อยข้าได้หรือยัง?" เขาถามอย่างลองเชิง
ในสายตาของจ้าวเอ้อร์ซาน ก็แค่เรื่องแค่นี้ไม่ใช่หรือ? คงไม่ถึงกับต้องฆ่าข้าหรอกมั้ง?
เมื่อกี้ที่เขาอยากลงมือกับเหอไหน่เฉา ก็แค่อยากระบายอารมณ์เท่านั้น...
"เมื่อกี้แกหัวเราะเก่งไม่ใช่หรือ? มา ยิ้มให้ท่านอาเฉาสักหน่อย"
"...หะ?"
จ้าวเอ้อร์ซานงงงัน ประโยคนี้ไม่ใช่ที่เขาเพิ่งพูดกับเหอไหน่เฉาเมื่อกี้หรอกหรือ?
โคตรแดกดันชิบหาย
เขาทำเป็นว่ามันคือการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ ของเหอไหน่เฉา แล้วฝืนยิ้มออกมา
"เหอะๆ!"
"หึ! ไอ้โง่!"
เหอไหน่เฉาหวดฟืนใหญ่ ฟาดลงบนหัวเขาอย่างแรงหนึ่งที
แล้วจับแขนทั้งสองข้างของเขา กดปิดปากปิดจมูกไว้
ดิ้นรน? ดิ้นก็ไม่มีประโยชน์
ทำแบบนี้แทบไม่เหลือหลักฐานใดๆ ถ้าเชือดคอตรงนั้นมันจะมีคราบเลือด...
............
ห้านาทีต่อมา หลังจากแน่ใจว่าจ้าวเอ้อร์ซานสิ้นลมสนิทแล้ว ก็ฟิ้วนำเขาใส่เข้าไปในพื้นที่จัดเก็บ
จากนั้นเปิดใช้งานการติดตามเหยื่อ หลีกเลี่ยงจุดแดง มุ่งตรงขึ้นเขาไป
จุดหมายปลายทางไกลกว่าและเปลี่ยวกว่าคราวก่อนที่ล่าสัตว์กับหงเหลียน
แล้วโยนศพของจ้าวเอ้อร์ซานลงเหว ที่นี่แทบไม่มีคนมา แต่สัตว์ป่ามา
เพื่อให้สัตว์ป่าหาอาหารพบ เขายังจงใจดึงเสื้อผ้าของจ้าวเอ้อร์ซานขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้อง