กลางเขามู่ซาน
"ต้าซาน แกแน่ใจนะว่าไอ้บ้ามันจะมา?" โจวต้าหยางยกปืนล่าสัตว์ รอมาทั้งวันทั้งคืนก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเหอไหน่เฉา
"อาแก่สบายใจได้ มันต้องมาแน่"
จ้าวต้าซานขยับตัว บิดขี้เกียจเล็กน้อย "อาแก่ ผมจะไปหาของกินที่หมู่บ้าน อาแก่เฝ้าต่อไปนะ"
"เดี๋ยว! ต้าซาน แกไปหาอาแกลหวังที่หมู่บ้าน ให้พาคนไปค้นบ้านไอ้บ้า ดูว่ามีรากโสมหรือเปล่า"
"อาแก่ แค่นี้เองทำไมผมนึกไม่ถึงนะ? ต้องอาแก่ของผมนี่แหละ"
แหะๆ สมองมันเป็นของดี ไปเถอะ! พอถึงตอนนั้น น้องสาวกับเมียของไอ้บ้าก็เป็นของแกก่อนเลย
"ขอบคุณอาแก่!"
จ้าวต้าซานหัวเราะร่าลงเขาไป จินตนาการถึงภาพอันเลิศรสในอนาคต
.........
อีกด้านหนึ่ง
"อาเฉา ทำไมเราเดินทางอ้อมล่ะ?" หงเหลียนสงสัย เพราะต้องรู้ว่าทางอ้อมนั้นต้องอ้อมไกลมาก
"ทางนี้มีกระรอกเทา แล้วก็อาจจะมีนกเฟยหลง นกซาป้านจีด้วย" เหอไหน่เฉาหาข้ออ้างไปเรื่อย
ยังดีที่เหอไหน่เฉามีนิสัยอย่างหนึ่ง คือทุกครั้งที่เดินถึงช่วงหนึ่งเขาจะใช้เรดาร์สแกนดูเสมอ
ตอนอยู่กลางเขา จู่ๆ ก็พบจุดแดงใหญ่สองจุดไม่ไหวติง และทิศทางก็อยู่ในป่าทึบด้านบน
เขาจึงดึงหงเหลียนนั่งอยู่ตรงที่เดิม รออยู่พักใหญ่ จุดแดงก็ยังไม่ขยับ
เขาก็ถามหงเหลียนว่า ตรงจุดแดงนั่นมีอะไร?
หงเหลียนบอกว่าไม่มีอะไรเลย เธอเคยไปมาสองสามครั้งแล้ว แม้แต่ขี้นกก็ยังไม่มีเลย
ดังนั้นเขาจึงพาหงเหลียนเดินทางอ้อม เลี่ยงจุดแดง เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย
ในมุมมองของเหอไหน่เฉา จุดแดงที่ไม่ขยับเขยื้อนพวกนั้นไม่ใช่สัตว์ป่าแน่ และระยะของจุดแดงจากถนนใหญ่...ก็อยู่ในระยะยิงของปืนพอดี
"มา! ฉันจูงเอง" เหอไหน่เฉายื่นมือมา หงเหลียนก็ไม่ได้ถือสา จะแค่จับมือกันเอง จะท้องขึ้นมาได้ยังไง?