หลังอาหารค่ำ
ทุกคนนั่งคุยกันในลานบ้าน
“ภรรยา พวกเราไปพักผ่อนในบ้านกันเถอะ” เหอไหน่เฉายื่นมือไปประคอง แต่ถูกน้องสาวแย่งตัวไปก่อน
“พี่! คืนนี้ฉันจะนอนกับพี่สะใภ้และพี่สาว” ฉันจะนอนตรงกลาง เธอเสริมในใจ
“อาเฉา ฉัน...” เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นอยากจะกอดอาเฉานอนมากกว่า
“พี่สะใภ้ พี่สาว เราไปคุยกันในห้องเถอะ” เหอเสี่ยวฮุยจูงมือทั้งสองคนเข้าห้องด้านใน
เหลือพ่อลูกสองคนมองหน้ากัน
“มองอะไร แกนี่มันใช้ไม่ได้เลย ตั้งนานแล้วยังไม่เห็นมีวี่แววอะไรเลย ฮึ!” จู่ๆ พ่อเหอก็พูดขึ้นก่อนเดินเข้าบ้านไป
เขาเมาเหล้านิดๆ เดินเซไปมา
“เฮ้ย! ตาเฒ่า นี่หมายความว่าไง? พูดให้ชัดหน่อย” เหอไหน่เฉาสูดหายใจแรง คิดในใจว่ามันจะโทษเขาได้ยังไง?
ไม่ใช่... ตาเฒ่ารู้เรื่องได้ยังไง?
เหอไหน่เฉาก็เดินเซไปเข้าห้องตัวเองเช่นกัน
เที่ยงคืน
ทันใดนั้นเหอไหน่เฉาก็รู้สึกถึงไออุ่นที่แนบเข้ามา เขายังงัวเงีย จึงดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดตามธรรมชาติ
สักพักต่อมา เหอไหน่เฉาก็เริ่มมือไม้ แต่เป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติ เป็นความเคยชินยามกอดภรรยา
เพราะฤทธิ์เหล้ายังอยู่ เลยยิ่งทำตามใจ ไม่นานก็ถอดเสื้อผ้าทิ้งข้างเตียง
แต่เขายังมีสติอยู่บ้าง รู้ว่าภรรยาในตอนนี้ต่อต้านเขามาก
ทำไมล่ะ?
ภรรยาหัดเล่นตัวแล้วหรือ? แค่ให้เสียดสีเบาๆ ยังต่อต้านขนาดนี้?
เฮ้อ! ช่างเถอะ จะบังคับก็ไม่ได้ใช่ไหม?
นั่นมันภรรยาเชียวนะ! แถมยังมีแผลอยู่ด้วย...
เป็นอย่างนี้... อาเฉากอดภรรยาหลับไปทั้งคืน
ฟ้าสาง
อาเฉาค่อยๆ ลืมตาขึ้น คืนนี้เขาหลับสนิทดีเหลือเกิน
หืม?
ภรรยาไปไหน?
เหอไหน่เฉาถอนหายใจ มีแผลอยู่แท้ๆ ตื่นเช้าทำไม?