"สหาย เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เหตุใดจึงคิดทำร้ายข้า?" เหอไหน่เฉารีบเบือนสายตากลับ แทบจะถลนลูกตา ผู้หญิงคนนั้นน่ะมีรูปร่างด้านหลังหลอกตาแท้ ๆ ~ ให้ตายสิ!
"อะแฮ่ม ~ เอ่อคือว่า ผมคิดว่าผมคุยเรื่องราคากับคุณดีกว่านะ!" พนักงานขายมีท่าทีขัดเขินเล็กน้อย หญิงสาวในชุดกี่เพ้าคนนั้นอัปลักษณ์จริง ๆ
"หนังสัตว์ดูตามสภาพและขนาด ส่วนเนื้อก็ตามน้ำหนัก หนึ่งชั่งละ..." เสียงของเขาหยุดลงกะทันหัน ในใจคิดว่าแกมีของดีหรือเปล่า?
"สหาย ท่านรอให้ล่าสัตว์ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ!" ในใจคิดว่าตอนนี้พูดกับเจ้าก็เสียลมปากเปล่า ๆ ขี้เกียจจะอธิบาย
เหอไหน่เฉาก็ไม่ได้ถามต่อ นับว่าเป็นไปตามที่เขาบอกจริง ๆ เอาสัตว์ที่ล่าได้มาแล้วค่อยพูดคุยกัน
พละกำลัง...คือสิ่งสำคัญยิ่ง
ไม่นานนัก พ่อเหอก็เลือกของเสร็จ
น้ำตาลทรายขาวครึ่งชั่ง ไม้ขีดไฟ ผลไม้กระป๋อง เกลือเม็ดหยาบ...ผ้าเช็ดตัวสามผืน กระจกสองบาน
ผ้าเช็ดตัวซื้อไว้ให้เด็ก ๆ
แล้วก็สุราขาวตวงขาย พ่อเหอยังอยากซื้อบุหรี่ดี ๆ สองซอง แต่จนใจที่ต้องใช้คูปอง
ยังต้องซื้อเคียวและเครื่องมืออื่น ๆ อีก รวมถึงน้ำมันถั่วเหลือง (แต่ละเดือนมีคูปองน้ำมันได้แค่ครึ่งชั่ง)
พ่อเหอหยิบรายการที่จดไว้ล่วงหน้าออกมาดู ให้ตายสิ ดูเหมือนจะใช้เงินเกินงบแล้ว
และคูปองก็ไม่พอ