ผ่านไปครู่ใหญ่
ฟู่ว~! ฮ่า!
เหอไหน่เฉาค่อยๆ ผละหูซิ่วชุนออกช้าๆ ใบหน้าเธอแดงระเรื่อ ตีอาอาเฉาอย่างตัดพ้อ
"อาอาเฉา เจ้านี่ไม่ฟังคำพี่เลยนะ"
"พี่หอมจัง!"
"อาอาเฉา เจ้านี่แกล้งพี่จริงๆ ถ้าเจ้าทำแบบนี้อีก พี่ไม่......กับเจ้าแล้วนะ"
อ้า~~!
"อาอาเฉา อย่ามากเกินไปนะ..."
"พี่! อาเฉาขอคูปองผ้า"
"คูปองผ้า?"
"อือ!"
ตอนต้นปี ประเทศหัวเซี่ยจะแจกคูปองผ้าพร้อมกัน เหอไหน่เฉาจึงเดาว่าหูซิ่วชุนน่าจะยังมีคูปองผ้าอยู่
"เจ้าจะเอาคูปองผ้าไปทำอะไร?" หูซิ่วชุนถามเชิงหยั่งเชิง ถ้าอาเฉาเอาคูปองผ้าไปให้คนอื่น สู้ไม่ให้เสียดีกว่า
"ไปอำเภอกับพ่อเฒ่า ซื้อ ซื้อ ซื้อ"
"ถ้างั้นเจ้า... ถ้างั้นเจ้าปล่อยพี่ก่อน"
"ไม่!"
"เจ้าไม่ปล่อย แล้วพี่จะขึ้นไปหยิบคูปองผ้าบนตู้ใหเจ้าได้ยังไง?" หูซิ่วชุนทั้งขำทั้งเอือม
เฮ้อ! ใจคิว่าตัวเองมาเกี่ยวข้องกับคนโง่ได้ยังไงนะ?
ถ้าคนอื่นรู้เข้า จะเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน?
"อาอาเฉาอุ้มพี่ไป"
พูดจบ หูซิ่วชุนร้อง 'อ๊ะ' ตัวเบาหวิว มือสองข้างเกาะคออาอาเฉาอย่างเป็นธรรมชาติ
"อ๊ะ~~! เจ้าวางพี่ลงเร็วเข้า พี่หยิบเอง"
หน้าของหูซิ่วชุนก็ร้อนอยู่แล้ว โดนผู้ชายอายุน้อยกว่าสี่ปีอุ้มเหมือนเด็กน้อย น่าอายจนแทบตาย
"อาอาเฉาชอบอุ้ม"
หูซิ่วชุนไม่รู้จะเอาอาอาเฉายังไงแล้วจริงๆ...
อาเฉาตัดสินใจเด็ดขาด ให้พ่อเหอรอต่อไปเถอะ!
"อาอาเฉา..."
อืออืออือ~~!
เธอยังพูดไม่ทันจบ...
พระเจ้า! นี่มันกลางวันแสกๆ นะ!
......
นอกลานบ้าน มีนกน้อยสองตัวส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว
.........
เหอไหน่เฉากับอีกคนดูตื่นตระหนก