“อาเฉา! ฉันบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ของที่ไม่ใช่ของเรา เราก็ไม่เอา!”
พ่อเหอรู้ดี ว่าอาเฉาไม่มีเงินติดตัวสักเหรียญ
นั่นยังไม่ชัดอีกเหรอ?
นี่ก็คือขโมยเงินมาซื้อ หรือไม่ก็ปล้นมา หรือไม่ก็เก็บได้......
“เก็บเงินที่ข้างทางได้ แล้วซื้อมา”
“หา?”
“เก็บได้?”
“อื้ม!”
เหอไหน่เฉานำชั้นวางที่ยืมมาจากหลิวกวงผิงมัดเข้ากับจักรยาน แล้วเริ่มจัดข้าวของ
เขาจงใจมัดแบบมั่วซั่ว พ่อเหอมองแล้วทนไม่ไหวจึงเข้ามาช่วย
“แกเก็บได้ยังไง? เก็บได้จริงๆ เหรอ?” เขาถามพลางมัดเชือกไปด้วย
“จริงๆ!”
“ถ้างั้น......” พ่อเหอมองไปรอบๆ มีแต่คนมองมาทางพวกเขาจริงๆ เพราะของที่พวกเขาซื้อมาเยอะมากจริงๆ
“แล้วมีใครเห็นไหม?”
เหอไหน่เฉาส่ายหน้า แสดงว่าไม่มี
“งั้นรีบไปกันเถอะ”
พ่อเหอก็ไม่ใช่เซียน เรื่องที่ไม่ขโมยไม่ปล้นก็สุดขีดแล้ว
ในเมื่อไม่มีใครเห็น ก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นคนดีอะไร
“ไปๆๆ! รีบไปกัน!”
ทั้งสองเข็นจักรยานยี่ห้อเอ้อร์ปาต้ากั่ง วิ่งเร็วเชียว
.........
ระหว่างทาง
พ่อเหอฮัมเพลงสมัยก่อน เดินลุยภูเขาข้ามลำธาร เดินก็เหนื่อยหน่อย แต่ก็สุขใจ
เขาจินตนาการถึงอนาคตที่ดีงาม คิดว่าอีกเดี๋ยวลูกสาวคนเล็กเห็นของมากมายขนาดนี้ จะต้องดีใจกระโดดขึ้นมาแล้วตะโกนว่า “พ่อหล่อที่สุด!”