สามชั่วยามต่อมา
ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม ภายในห้องหอเทียนไขมอดไหม้หมดแล้ว ม่านบางเฉื่อยถูกฉีกขาดเป็นริ้ว
เซียวซิงเยวี่ยนอนแน่นิ่งราวกับปลิงทะเลที่ถูกคั้นจนแห้งเหือด บนเตียงที่ขาข้างหนึ่งหักเพราะแรงโยก ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง สายตามองลอยไร้จุดหมาย ราวกับชีวิตไร้ค่า
ไม่คิดว่านางจะทำท่าหมอบย่อได้ทั้งคืน!
ข้าช่างเสียเปรียบยิ่งนัก!
เซียวซิงเยวี่ยคร่ำครวญอยู่ในใจ
ข้างเตียง หลี่ว่างซูแต่งกายอย่างช้าๆ ท่าทางรู้สึกผิดไม่น้อย
แย่แล้ว...
เมื่อคืนนี้ใจร้อนเกินไป เพื่อรักษาหน้าตาของราชวงศ์ การแต่งงานปลอมๆ กลับกลายเป็นการเข้าหอจริงๆ เสียได้
พี่เซียนซือ ตั้งแต่เด็กเคยสาบานไว้ว่าจะแต่งกับข้าเท่านั้น คอยรอให้ข้าแต่งงานกับเขา...
บัดนี้กลายเป็นเช่นนี้ หากพี่เซียนซือรู้ จะโกรธจนตายหรือไม่...
หลี่ว่างซูไม่กล้าคิดมากไปกว่านั้น ส่งเสียงเย็นชา ชำเลืองมองเซียวซิงเยวี่ยด้วยท่าทางเย่อหยิ่งแล้วเอ่ยว่า
"เจ้าก็เท่านี้เอง! จงจำไว้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ตระกูลหลี่ของเราไม่ติดค้างสิ่งใดต่อตระกูลเซียวของเจ้าอีก!"
พูดจบ นางก็เชิดหน้าอย่างองอาจ แต่พอจะลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงลงทรุดนั่งบนเตียงอีกครั้ง
“ฟุด——”
หลี่ว่างซูใช้มือข้างหนึ่งจับบั้นเอวไว้แน่น สีหน้าแสนจะเคอะเขิน
เพื่อเอาชนะหน้าเจ้าอ่อนแอผู้นี้ ข้าผู้เป็นองค์หญิงก็ทุ่มสุดตัวแล้ว!
ต่างจากนางโดยสิ้นเชิง
ในขณะนี้ภายในร่างของเซียวซิงเยวี่ย จู่ๆ ก็มีพลังประหลาดผุดขึ้นมาจากจุดตันเถียน แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่าง!
ความรู้สึกอ่อนเพลียที่เคยมีเมื่อครู่หายไปสิ้น!
เซียวซิงเยวี่ยเพียงออกแรงเล็กน้อย ก็ดันตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียงได้อย่างรวดเร็ว
สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายที่ราวกับเกิดใหม่ เซียวซิงเยวี่ยเผยสีหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี
นึกถึงคำพูดของผู้เป็นบิดาผู้ล่วงลับที่เคยกล่าวไว้ว่า องค์หญิงทั้งเก้าแห่งต้าเซี่ย ต่างมีส่วนหนึ่งของโชคชะตาของชาติซ่อนอยู่ในตัว
เมื่อบุตรหลานตระกูลเซียวได้แต่งงานกับองค์หญิง ต้องปฏิบัติต่อองค์หญิงเป็นอย่างดี
เซียวซิงเยวี่ยถอนหายใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย
ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านบอกให้ข้าดูแลพวกนาง แต่พวกนางกลับคิดจะทิ้งพวกเราเหมือนแผ่นฟิล์มห่ออาหาร ใช้เสร็จก็โยนทิ้ง
เซียวซิงเยวี่ยสัมผัสได้ถึงพลังในกำปั้นที่กำแน่น
ต่อไปนี้ข้าไม่ใช่อ่อนแออีกต่อไป กระทั่งกระดูกและกล้ามเนื้อยังแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป!
เซียวซิงเยวี่ยหันมองหลี่ว่างซู โชคชะตาชาติเพียงส่วนหนึ่ง ทำให้ข้าเกิดใหม่ได้ หากโชคชะตาขององค์หญิงทั้งเก้าตกเป็นของข้า... ข้าก็จะไร้เทียมทานในใต้หล้านี้มิใช่หรือ?
ดี ดี ดี!
ฮ่องเต้หมา เจ้าไม่มีความเมตตา ข้าก็ไม่มีความซื่อสัตย์!
ให้กำเนิดแต่บุตรสาวใช่หรือไม่?
เจ้าเองก็สัญญาไว้ว่าจะให้บุตรสาวทั้งหมดแต่งเข้าตระกูลเซียวใช่หรือไม่?
เช่นนั้นตระกูลเจ้าที่ไร้ทายาทสืบสกุล
ข้าเซียวซิงเยวี่ยจะจัดการให้สิ้นซาก!
ทว่า ขณะนั้นเอง ด้านนอกก็เกิดเสียงอึกทึกขึ้น พร้อมกับเสียงชายผู้หนึ่งดังเข้ามา
"องค์หญิงเก้า ข้ามารับพระองค์แล้ว เชิญเสด็จออกมาพบข้าเถิด"
เซียวซิงเยวี่ยยังไม่ทันตั้งตัว หลี่ว่างซูก็รีบดันตัวลุกขึ้นจากตัวเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "แย่แล้ว พี่เซียนซือมาที่นี่ได้อย่างไร?"
เซียนซือ?
หรือว่าจะเป็น...กู้หลินเยวี่ยน ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเซียนซือแห่งต้าเซี่ย?
เซียวซิงเยวี่ยนึกขึ้นได้
หลี่ว่างซูชื่นชอบบทกวีและดนตรีมาตั้งแต่เด็ก ส่วนกู้หลินเยวี่ยนเป็นนักเรียนชั้นยอดของสถาบันหานหลิน แต่งบทกวีไว้มากมาย อายุอ่อนกว่าหลี่ว่างซูเพียงไม่กี่ปี แต่กลับเป็นอาจารย์ของหลี่ว่างซู ได้รับความชื่นชอบจากนางเป็นอย่างมาก ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน
แต่เมื่อมองดูท่าทางรีบร้อนของหลี่ว่างซูที่วิ่งออกไป นี่มันไม่ใช่ศิษย์อาจารย์ แต่เป็นคู่รักกันชัดๆ!
หากคืนนี้ข้าไม่แน่ใจว่าหลี่ว่างซูบริสุทธิ์ เกรงว่าข้าคงคิดว่าตนถูกสวมเขาแล้ว
เซียวซิงเยวี่ยเดินออกจากห้อง
...
ที่ลานบ้านด้านนอก
กู้หลินเยวี่ยน เซียนซือแห่งต้าเซี่ย สวมชุดขาว ถือพัดพับ ยืนอย่างสง่างาม
เมื่อเห็นองค์หญิงเก้าสวมชุดแดงแดงเปล่งประกายงดงามไร้เทียมทาน เดินตรงมาหาเขา
กู้หลินเยวี่ยนข่มความอยากในใจไว้ แล้วแสดงสีหน้าเป็นกังวลเอ่ยว่า "องค์หญิง แผนการเป็นไปด้วยดีหรือไม่? ข้าน้อยมาเตรียมพร้อมให้พระองค์หย่ากับเขาแล้ว"
หลี่ว่างซูสีหน้าลำบากใจ "พี่หลินเยวี่ยน เรื่องหย่าร้าง... ไม่ควรชะลอไว้ก่อนหรือ?"
"ชะลอ? เหตุใดเล่า? เขาเซียวซิงเยวี่ยมีคุณสมบัติอะไรคู่ควรกับพระองค์?"
กู้หลินเยวี่ยนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
แต่หลังหายใจเข้าลึกๆ ก็กลับคืนสู่ภาพลักษณ์เทพบุตรดังเดิม
"องค์หญิงคงทรงมีพระทัยดีเกินไป ไม่ต้องการทำลายตระกูลเซียว
แต่พระองค์ลองคิดดู ตั้งแต่เด็กพระองค์ถูกพันธนาการด้วยคำสัญญาการแต่งงานนี้
บัดนี้เหล่าผู้กล้าแห่งตระกูลเซียวล้วนตายในสนามรบ เหลือเพียงเซียวซิงเยวี่ยที่ยังหายใจรวยริน คอยทำให้พระองค์ขุ่นเคืองทุกวี่วัน
หากไม่ใช้วิธีโหดร้ายหน่อย จะสลัดกบที่นอนก้นบ่อที่คิดจะกินเนื้อหงส์ตัวนี้ออกไปได้อย่างไร?"
หลี่ว่างซูคิดว่าเขาไม่เข้าใจสถานการณ์ของนางเลย จึงกัดฟันพูดความจริงออกไป "แต่ข้ากับเขา... มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว..."
ตูม!
ในหัวของกู้หลินเยวี่ยนราวกับฟ้าผ่าลงมา พัดหลุดจากมือร่วงสู่พื้น "เป็น...เป็นไปได้อย่างไร?"
สิบปี!
เขาแสร้งเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าหลี่ว่างซูมาถึงสิบปี!
สิบปีที่ผ่านมา เขาคร่ำเครียดแต่งบทกวีเพียงเพื่อเอาใจหลี่ว่างซู!
บัดนี้เหลือเพียงขั้นสุดท้าย
รอให้หลี่ว่างซูหลุดพ้นเซียวซิงเยวี่ย เขาก็จะได้โอกาสทองสารภาพรัก และได้เป็นองค์ราชบุตรเขย!
แต่ว่า...ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?
"องค์หญิง พวกเราตกลงกันไว้ไม่ใช่หรือ ว่าเพียงแต่งงานกับเขาแบบปลอมๆ เพื่อรักษาคำสัญญาของราชวงศ์ แล้วจึงค่อยหย่ากันเพื่อกลับมามีอิสระ? พระองค์ทรง..."
กู้หลินเยวี่ยนยังไม่ยอมเชื่อ "องค์หญิงต้องล้อเล่นแน่นอน ใช่หรือไม่?"
หลี่ว่างซูหงุดหงิดอยู่แล้ว ที่คิดว่าตัวเองถูกเซียวซิงเยวี่ยเอาเปรียบโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
ตอนนี้กู้หลินเยวี่ยนยังมาถามไม่หยุด
"เอ้อ! ข้าบอกแล้วว่ามีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว เขายืนกรานจะเอา ข้าจะทำอย่างไรได้เล่า?"
"อะไรนะ! เขายืนกรานก็ยอมให้?"
กู้หลินเยวี่ยนทั้งตัวทรุด
แผนสิบปีของข้า ผู้หญิงที่กำลังจะได้ตัว ถูกเซียวซิงเยวี่ยช่วงชิงไปในคืนเดียวเพียงเท่านั้นหรือ?
กู้หลินเยวี่ยนหัวใจแทบสลาย แต่เมื่อมองดูองค์หญิงเก้า หัวใจของเขาก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ
ช่างงามเลิศเลอเสียจริง!
ความงาม รูปร่างเช่นนี้ สตรีใดในบ้านเมืองเมื่อเทียบกับนาง ล้วนด้อยลงเขียว!
กู้หลินเยวี่ยนตัดสินใจได้ "ไม่เป็นไร องค์หญิง ข้ารับได้ ไปเถิด เราไปทูลฮ่องเต้ ขอหย่า!"
หลี่ว่างซูไม่ขยับแม้ก้าวเดียว รู้สึกว่าวันนี้กู้หลินเยวี่ยนโง่เขลาเป็นพิเศษ พูดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
นางยกตัวให้เซียวซิงเยวี่ยไปแล้ว จะไปหย่าอีกทำไม?
แต่แล้ว จู่ๆ ก็มีเสียงโลหะเสียดสีกับพื้นดินดังมา
ทั้งสองหันไปมองต้นเสียง เห็นเพียงแสงดาบของกวนอูยาวส่องประกายมาก่อน!
กู้หลินเยวี่ยนตกใจสุดขีด
หลี่ว่างซูเห็นว่าเป็นเซียวซิงเยวี่ย ก็ขมวดคิ้วงาม "เซียวซิงเยวี่ย! เจ้าถือดาบมาทำไม!"
กู้หลินเยวี่ยนคิดว่าหลี่ว่างซูกำลังพูดแทนตน ก็ฮึดฮัดขึ้นมาบ้าง ตะคอกเสียงดัง "คุณชายเก้า อย่าก่อเรื่อง! องค์หญิงเก้าอยู่ที่นี่ ไหนเลยเจ้าจะมาก่อกวนได้!"
เซียวซิงเยวี่ยสายตาเยือกเย็น ใบมีดพุ่งตรงไปที่กู้หลินเยวี่ยน!
"หยะ!"
กู้หลินเยวี่ยนรู้สึกขาทั้งสองข้างอ่อนระโหย เกิดอาการปวดท้องน้อย รีบถอยหนี
"เซียวซิงเยวี่ย เจ้าโกรธที่องค์หญิงจะหย่ากับเจ้าหรือ?
ในฐานะบุรุษ ข้าเข้าใจ!
ไม่เอาน่า หากหย่ากันแล้ว ข้าจะแต่งบทกวีให้เจ้าสักสองสามบท?"
เมื่อเห็นเซียวซิงเยวี่ยถือดาบใหญ่เข้ามาใกล้ กระทั่งหลี่ว่างซูก็ต้องถอยห่าง
กู้หลินเยวี่ยนนึกถึงที่หลี่ว่างซูเพิ่งบอกว่าเธอให้เซียวซิงเยวี่ย ก็เกิดไฟโกรธขึ้นในใจทันใด
ได้ยินว่าเซียวซิงเยวี่ยป่วยหนักมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะผูกไก่ได้
ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขึ้นสนามรบ
เจ้ากระจอกเช่นนี้ จะไปกลัวเขาทำไม?
บางทีอาจไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกดาบขึ้น!
คิดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของกู้หลินเยวี่ยนก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "พอได้แล้ว! ขู่ให้ใครดู?
เซียวซิงเยวี่ย! ข้าบอกเจ้าตามตรง องค์หญิงเก้ากำลังจะหย่ากับเจ้า เมื่อนางเป็นอิสระแล้ว ก็จะแต่งงานกับข้า!
อย่าคิดว่าได้ครอบครองนางเพียงคืนเดียว แล้วจะเป็นเจ้าของนางไปตลอดชีวิต!"
พูดจบ กู้หลินเยวี่ยนก็เก็บพัดกระดาษที่ตกอยู่บนพื้น เตรียมจะขว้างใส่เซียวซิงเยวี่ย!
แต่ทันใดนั้น แสงดาบก็วาบขึ้น
พัดกระดาษขาดออกเป็นสองท่อนกลางอากาศ!
กู้หลินเยวี่ยนตกตะลึง
ฉัวะ——
ความเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุจากระหว่างขาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง!
เขารีบก้มมอง เห็นเพียงช่วงเป้ากางเกงของตัวเองถูกเฉือนขาด เลือดไหลไม่หยุด!
"อ๊ากกก!!!"
เสียงร้องอันน่าสยดสยองก้องไปทั่วจวนอ๋อง!
กู้หลินเยวี่ยนใช้มือกุมเป้ากางเกง กลิ้งไปมาบนพื้นไม่หยุด!
เซียวซิงเยวี่ยสะบัดเลือดบนดาบ "ขันทีคนหนึ่ง จะมีสิทธิ์อะไรมาแย่งหญิงของข้า?"