“เซี่ยวซื่อจื่อ รีบหน่อยเถิด ข้าทนไม่ไหวแล้ว”
เสียงหวานเย้าจนถึงไขกระดูกกระตุ้นประสาทสัมผัสของเซียวซิงเยวี่ย และยังปิดสภาวะนักปราชญ์ของเขาลงอย่างสิ้นเชิง
เซียวซิงเยวี่ยตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
ห้องหอแห่งวิวาห์วิจิตรตระการตาด้วยกลิ่นอายโบราณ เตียงนุ่มสีแดงฉานกว้างสามจั้ง บนเตียงมีสตรีองคาพยพงดงาม สวมมงกุฎหงส์และผ้าคลุมแพรแดง นางกำลังเผยบ่าเล็กน้อย สีหน้าทุกข์ทน จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ
นางดูอายุเพียงปักปิ่น แต่ทรวดทรงกลับตูมตามสมบูรณ์ เรียวขางามสง่าใต้กระโปรงแดงเผยให้เห็นส่วนโค้งขาวนวลดุจหิมะ โดยเฉพาะใบหน้างามนั้น ละเอียดขาวผุดผ่อง ทั้งยังแฝงไว้ซึ่งความสูงศักดิ์ที่หญิงสามัญหาได้ยากยิ่ง
ให้ตายสิ!
ข้าผู้จบดุษฎีบัณฑิตทั้งด้านการปกครองและการเงิน หนึ่งในสิบเยาวชนดีเด่นของโลก ประธานบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แนสแด็ก
เพียงเพราะอ่านนิยายออนไลน์ห่วย ๆ ของ "นักปราชญ์ท่องราตรี" ก็ทำให้ข้าข้ามภพมาได้?
ความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
เซียวซิงเยวี่ยประเมินสถานการณ์ของตนได้อย่างรวดเร็ว
บัดนี้เขาคือเซี่ยวซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องพิทักษ์แคว้นแห่งต้าเซี่ย มีนามว่าเซียวซิงเยวี่ยเช่นกัน
คืนนี้คือค่ำคืนวิวาห์ของเขากับองค์หญิงเก้า หลี่ว่างซู
เมื่อเห็นภรรยาผู้เลอโฉมดุจนางสวรรค์ ผู้เตรียมพร้อมแล้วตรงหน้า เซียวซิงเยวี่ยก็คิดว่าเมื่อมาถึงก็ควรสยบ เขาจึงพุ่งเข้าใส่ทันที
แต่หลี่ว่างซูซึ่งเพิ่งร้อนแรงดั่งไฟกลับฉายแววเย็นชาทันควัน นางยกเท้าหยกขาวเนียนขึ้นมาเหยียบหน้าของเซียวซิงเยวี่ย
เซียวซิงเยวี่ยคว้าเท้าหยกของนางไว้
“ซื่อจื่อเฟย เหตุใดเจ้าถึงชอบเล่นเช่นนี้?”
“เล่นหัวเจ้าน่ะสิ! แค่แหย่เล่น เจ้าก็คิดว่าเป็นเรื่องจริงแล้วรึ?”
หลี่ว่างซูออกแรงที่ฝ่าเท้า เซียวซิงเยวี่ยทั้งร่างถูกถีบตกจากเตียง
เซียวซิงเยวี่ยยังไม่ทันได้ตั้งตัว หลี่ว่างซูก็ก้าวลงจากเตียงแล้ว มองเขาจากที่สูงด้วยท่าทีเหนือกว่า
“เซียวซิงเยวี่ย ครั้งนั้นเสด็จพ่อของข้าต้องการบัลลังก์ จึงต้องอาศัยบิดาของเจ้าช่วยค้ำจุน ถึงได้ตกลงหมั้นหมายบุตรของทั้งสองตระกูลไว้ เจ้าไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าเจ้าคู่ควรกับข้า?”
“เจ้าไม่เต็มใจแต่งกับข้า? เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไรที่นี่? ทั้งยังรับของหมั้นเงินหนึ่งล้านตำลึงจากจวนข้าไปด้วย?”
เซียวซิงเยวี่ยสะกดโทสะไว้
“ข้าย่อมไม่เต็มใจแต่งกับเจ้าอยู่แล้ว!
ผู้ที่ข้าจะแต่งด้วย คือท่านพี่นักกวีผู้ปราดเปรื่องเฉลียวฉลาด ร่วมเติบโตมาด้วยกันต่างหาก!
ส่วนเจ้า เซียวซิงเยวี่ย!
ยามนี้บิดาของเจ้าและพี่ชายทั้งแปดของเจ้าล้วนสิ้นชีพในสนามรบที่ชายแดน ตระกูลเซียวเหลือเพียงเจ้าเป็นหน่อเดียว
แต่เจ้ากลับเป็นเพียงคนไร้ค่าที่ร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยง่าย ไม่มีแม้สิทธิ์ออกรบ
หากไม่ใช่เพราะเสด็จพ่อของข้าสูงส่งดั่งองค์จักรพรรดิ มีวาจาเป็นทองคำ ไม่สะดวกจะถอนหมั้น ข้าคงไม่สนใจแม้แต่จะเล่นละครสมรสลวงกับเจ้า!
ส่วนของหมั้น แน่นอนว่าก็เพื่อให้การแสดงสมจริงยิ่งขึ้น แต่ข้าไม่คืนหรอกนะ นั่นมันเงินเก็บทั้งหมดของจวนอ๋องพิทักษ์แคว้น ข้ารับไว้ด้วยความยินดี!”
หลี่ว่างซูเน้นหนักคำว่า “สมรสลวง” เป็นพิเศษ จากนั้นก็เปิดประตูห้องหอด้วยจิตใจสงบสุข
“บัดนี้ราชนิกุลข้าได้ปฏิบัติตามสัญญาหมั้นหมายแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะหย่ากับเจ้า
เหตุผลคือ เซียวซิงเยวี่ยไร้สมรรถภาพในเรือนหอ! ไม่คู่ควรเป็นสามี! เจ้าว่าอย่างไร?
พอเถิด เซียวซิงเยวี่ย เจ้าดูแลตัวเองแล้วกัน”
เซียวซิงเยวี่ยไม่มีเวลาโกรธเพราะคำพูดของนาง เขาครุ่นคิดสถานการณ์ของตนอย่างรวดเร็ว
หลี่ว่างซูพูดถูก ตระกูลเซียวของเขาตีกระบี่ให้ตระกูลหลี่ตีแผ่นดิน ค้ำจุนบ้านเมืองและป้องกันชายแดน!
แต่หลังจากพระชายาในวังหลวงให้กำเนิดองค์หญิงถึงเก้าพระองค์ กลับไร้องค์ชาย!
ตรงกันข้าม ตระกูลเซียวกลับมีบุตรชายเก้าคนติดต่อกัน!
ข่าวลือในหมู่ประชาชนก็ลือกันว่า ราชนิกุลประสบภัยพิบัติ “งูเหลือมเก้าตัวกลืนกินมังกร”
บุตรชายเก้าคนของตระกูลเซียวก็คืองูเหลือมร้ายเก้าตัว ที่จะเขมือบบัลลังก์ตระกูลหลี่!
กระทั่งโยงไปถึงภัยพิบัติและเคราะห์ร้ายของต้าเซี่ยในช่วงหลายปีมานี้ ว่าล้วนเกิดจากตระกูลเซียว
แต่ทั้งสองตระกูลเดิมทีหมั้นหมายกันว่าจะแต่งงานในคืนนี้
เรื่องนี้ฮ่องเต้กลับไม่ทรงคัดค้านอย่างน่าประหลาด กระทั่งส่งองค์หญิงเก้ามาแต่งเข้าตระกูลเซียว
กลับทำให้ราษฎรทั่วหล้าต่างพากันสรรเสริญ ว่าราชนิกุลรักษาคำมั่นสัญญา มิได้ถอนหมั้นเพราะตระกูลเซียวตกต่ำ
แต่เซียวซิงเยวี่ยเพิ่งจะกระจ่างว่า นี่คือพิธีกรรมที่ฮ่องเต้ทรงจัดเตรียมไว้เท่านั้น
ช่างเสแสร้ง!
ที่ต่ำช้ากว่านั้นคือ หลี่ว่างซูกลับใส่ร้ายป้ายสี กล่าวหาว่าเขาไม่ใช่บุรุษ เพื่อจะได้หย่า!
ช่างเป็นสุนัขฮ่องเต้!
ช่างเป็นองค์หญิงเก้า!
เห็นหลี่ว่างซูกำลังจะก้าวออกจากห้องไปแล้ว
เซียวซิงเยวี่ยก็พลันหัวเราะ
หลี่ว่างซูหยุดฝีเท้า ชำเลืองมองแล้วกล่าวเสียงเย็น “เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ? เซียวซิงเยวี่ย ไม่ว่าเจ้าจะแสร้งน่าสงสารเพื่อเรียกร้องความเห็นใจเช่นไร ก็ไม่เปลี่ยนการตัดสินใจของข้าได้หรอก เจ้าตัดใจเสียเถิด!”
“ข้าไม่สนใจจะเปลี่ยนเจ้า แต่การแต่งงานครั้งนี้ มันไม่ใช่ตาของเจ้าที่จะถอน ควรเป็นข้าต่างหากที่จะถอน!”
“ถอนสมรส? เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาถอนสมรส! ตระกูลเซียวของเจ้าเสื่อมถอยลงแล้ว!”
เซียวซิงเยวี่ยเดินไปที่โต๊ะบรรลุ เขียนอักษรอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โยนกระดาษให้หลี่ว่างซู
หลี่ว่างซูเห็นอักษรบนนั้น ดวงตางามเบิกกว้าง “หนังสือหย่า!”
นางมองต่อไปอีก สีหน้ายิ่งเดือดดาล “เจ้าบอกว่าเจ้าดูถูกข้า จะหย่าข้า!? เซียวซิงเยวี่ย! เจ้า!!”
“ข้าทำไม? อ้อใช่ ข้าผิดไปแล้ว”
เซียวซิงเยวี่ยแย่งหนังสือหย่ากลับมา แล้วปั๊มตราประทับของตนลงไปอีก ยัดใส่อกของหลี่ว่างซู “เพียงนี้ถึงจะครบขั้นตอน ประตูใหญ่อยู่ทางนู่น องค์หญิงเชิญตามสบาย”
หลี่ว่างซูเดือดดาล อกกระเพื่อมแรง เกือบจะระเบิดชุดวิวาห์แล้ว
ช่างน่าประหลาด!
ไอ้คนไร้ค่านี้กล้าทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?
ปกติมันขลาดกลัว เจ็บป่วยเรื้อรัง เหตุใดจึงกล้าบังอาจล่วงเกินข้า?
ท่านพี่นักกวีเคยบอกว่า กลยุทธ์ถอยเพื่อบุก แต่งก่อนค่อยหย่า จะรักษาหน้าตาของราชนิกุลได้ และคืนอิสระให้แก่ข้า
แต่ตอนนี้จะทำอย่างไร?
“ยังไม่ไสหัวอีก? ไม่รู้ทางกลับวังหรืออย่างไร?”
เซียวซิงเยวี่ยน้ำเสียงเย็นชา
หลี่ว่างซูกัดฟันแน่น แต่สีหน้ากลับอ่อนลงเล็กน้อย กลับเข้ามาในห้องอย่างนุ่มนวล เดินมาหยุดตรงหน้าเซียวซิงเยวี่ย
“เซียวซิงเยวี่ย ข้ารู้ว่าเรื่องนี้เจ้ายากจะรับได้ เช่นนี้แล้ว การหย่าครั้งนี้ ข้าจะค่อยประกาศให้ทั่วหล้าทราบอีกสองสามวันให้หลัง ให้เจ้าสบายใจขึ้นสักหน่อย เป็นไร?”
หลี่ว่างซูทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งหลอกลวง พลางจะคืนหนังสือหย่าให้เซียวซิงเยวี่ย
แต่เซียวซิงเยวี่ยกลับไม่แม้แต่ชายตามองนาง ตะโกนดังลั่นไปนอกประตู “หยวนเป่า! หมั่นฝู! ไปตายที่ไหนกันหมด! ไปตามนางคณิกาผู้เลอโฉมแห่งหอนางโลมหลินเหยาก่อนเลย ราชินีระบำแห่งเมืองหลวงเฉินหลิงเตี๋ยด้วย แล้วคัดสตรีเลอโฉมชั้นยอดมาอีกสักยี่สิบนาง คืนนี้ข้าจะสู้ศึกจนถึงรุ่งสาง!”
หลี่ว่างซูรู้สึกรุนแรงว่าศักดิ์ศรีหญิงของตนถูกหยามหยัน
“เจ้านี่หมายความว่าอะไร! เจ้าจะบอกให้คนทั้งใต้หล้ารู้หรือว่า ข้าสู้พวกนางระบำไม่ได้?”
เซียวซิงเยวี่ยหัวเราะเย้ยหยัน “ก็เจ้าสู้ไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ พวกนางรับเงินแล้วยังให้สิ่งที่มีค่าทางใจแก่ข้าได้ เจ้าให้อะไรได้บ้าง? เอาหนังสือหย่าไป! ไสหัวไปซะ!”
“เจ้า!”
หลี่ว่างซูเตรียมจะระเบิดอารมณ์ แต่การอบรมสตรีแห่งราชนิกุลก็ระงับโทสะไว้ได้
นางชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียอย่างรวดเร็ว… ไม่ได้! หากข้าถูกเขาหย่าจริง ๆ!
ก็จะกลายเป็นข้าที่ขายหน้า!
และเขายังจะหลับนอนกับหญิงจากหอนางโลมในคืนนี้ด้วย!
นั่นก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเขาเป็นบุรุษแท้จริง ผู้ที่มีปัญหาคือข้า!
ถึงตอนนั้น มิใช่เพียงข้าที่ถูกหยาม!
แต่ทั้งราชนิกุลตระกูลหลี่จะขายหน้าเพราะข้า!
หลี่ว่างซูหมกมุ่นครุ่นคิดแต่จะรักษาเกียรติของราชนิกุล!
“เซียว… ท่านสามี เรื่องนี้ยังคุยกันได้”
หลี่ว่างซูยังพูดไม่ทันจบ เซียวซิงเยวี่ยก็เตรียมลุกออกจากห้องหอแล้ว
“เดี๋ยวก่อน!”
หลี่ว่างซูร้อนใจ รีบปิดประตูก่อน แล้วเอาตัวขวางทางเข้า “ห้ามไป!”
“จะทำอะไร? หลีกไป! อย่ามาขวางทางหาหญิงของข้า” เซียวซิงเยวี่ยเร่งเร้าอย่างรำคาญ
หลี่ว่างซูฉีกหนังสือหย่าจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อกกระเพื่อมรุนแรงจ้องมองชายผู้เด็ดเดี่ยวตรงหน้า “ข้าคือสตรีแห่งราชนิกุลตระกูลหลี่! จะไม่ยอมให้ราชนิกุลต้องอัปยศเพราะข้า… ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม!”
วินาทีต่อมา หลี่ว่างซูก็ทำสิ่งที่เซียวซิงเยวี่ยคาดไม่ถึง
นางพุ่งเข้ามา!
ผลักเซียวซิงเยวี่ยล้มลงบนเตียงโดยตรง!
จากนั้นก็ขี่คร่อมขึ้นไป ยื่นมือไปปลดสายคาดเอวของเขา!
“เซียวซิงเยวี่ย! ไม่เคยมีใครกล่าวหาใส่ร้ายข้า! ถึงคราวเจ้าจะมาใส่ร้ายข้าไม่ได้!”
นี่คือวิธีที่ดีที่สุดที่หลี่ว่างซูจะคิดได้ในตอนนี้
ลงมือก่อนเป็นฝ่ายได้ เก็บเกี่ยวข้าวดิบให้สุก ให้เซียวซิงเยวี่ยรับผิดชอบต่อนาง รับผิดชอบต่อการแต่งงาน!
เซียวซิงเยวี่ยจับข้อมือขาวเรียวงามของหลี่ว่างซูไว้ “นี่เจ้าไม่ให้เกียรติความยินยอมของบุรุษ! เจ้าช่างฝันไปเถิด!”
เซียวซิงเยวี่ยจะขัดขืน แต่กลับรู้ว่าทั่วร่างอ่อนยวบ ไร้เรี่ยวแรงแม้สักนิด
กลับกลายเป็นว่าหลี่ว่างซูกุมข้อมือทั้งสองของเขาไว้ ทำให้เขาขยับไม่ได้
ให้ตายสิ!
ร่างกายห่วยแตกของร่างเดิมนี่ ช่างอ่อนแอปวกเปียก!
เซียวซิงเยวี่ยอึ้งไป ได้แต่มองดูอาภรณ์แดงดั่งเปลวเพลิงเลื่อนลงจากบ่าของหลี่ว่างซู มาปกคลุมใบหน้าของเขาไว้ ราง ๆ มองเห็นเพียงผิวขาวบริสุทธิ์ของหลี่ว่างซูเผยออกมาภายใต้แสงเทียนอย่างหมดจด...