เจียงสี่จูฟังแล้วก็อดหวั่นไหวไม่ได้
เงื่อนไขนี้ดีกว่าที่ทางสหพันธ์สตรีเสนอให้มาก
ถ้าไม่ใช่เพราะยังอยากรักษาความสัมพันธ์อันดีกับเฉินชิงซานไว้ เธอคงหวั่นไหวไปแล้วจริง ๆ
พอเซียวชูอิงได้ยินข้อเสนอจากคนในเมือง ในใจก็เริ่มลังเลขึ้นมาทันที
เงินเดือนให้สูงขนาดนี้เลยหรือ?
เกือบจะเท่ากับเงินเดือนของพวกเจ้าหน้าที่อย่างพวกเขาแล้ว
“แต่ในเมืองอยู่ไกลนะ เสี่ยวเจียง ถ้าคุณทำงานที่เขตทหารก็ไม่ต้องแยกกันอยู่กับสหายชิงซาน แถมสวัสดิการของเราก็ไม่เลว เดือนละสามสิบเจ็ดหยวน นี่เป็นเงินเดือนสูงสุดของพนักงานประชาสัมพันธ์ในเขตทหารเราแล้ว”
เซียวชูอิงเดินตามเข้ามาในลานบ้าน
ลานเล็ก ๆ ว่างเปล่า ดูไม่เหมือนมีคนอาศัยอยู่ แต่พอเข้าไปในห้องโถงก็เห็นว่าปูพื้นด้วยอิฐแดงสะอาดเรียบร้อย ห้องรับแขกก็จัดเก็บเป็นระเบียบมาก
ดูออกว่าเจียงสี่จูเป็นคนขยันจริง ๆ
“ฉันตกลงกับทางสหพันธ์สตรีประจำแขวงเรียบร้อยแล้วว่าจะไปทำงานที่นั่น ต้องขอโทษพวกคุณทั้งสองด้วยนะคะ”
พอเซียวชูอิงได้ยินว่าเธอจะไปทำงานที่สหพันธ์สตรี น้ำเสียงก็พลันดังขึ้นไม่น้อย
ความขลาดเขินที่เพิ่งมีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนจากแผนกประชาสัมพันธ์ในเมืองเมื่อครู่พลันหายไปหมด
“สหพันธ์สตรีประจำแขวงเทียบกับเขตทหารไม่ได้หรอกนะ เสี่ยวเจียง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ระยะทางไปทำงานที่สหพันธ์สตรีก็เป็นปัญหาแล้ว ต่อไปต้องตากแดดตากฝนก็ไม่สะดวก
“ถึงแขวงของเราจะอยู่ใต้การปกครองของเขต แต่ทำเลก็ห่างไกล ไม่คึกคักเท่าตำบลข้าง ๆ ด้วยซ้ำ เดินทางไปกลับที่ทำงานก็ไม่ปลอดภัย ใช่ไหมล่ะ?”
เจียงสี่จูไม่ได้พูดจารุนแรงเกินไป
แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่ได้จริงใจนัก
คำพูดของเซียวชูอิงก็ไม่ผิดนัก แขวงเอ้อร์หลี่ตู้ที่พวกเขาอยู่มีลักษณะคล้ายเขตอุตสาหกรรมสมัยใหม่
นอกจากเขตทหารแล้วก็มีโรงงานอยู่แค่สองแห่ง ถ้าไปทำงานที่สหพันธ์สตรีก็ต้องเดินทางเกือบสองกิโลเมตร