ตอนเฉินชิงซานถือกล่องข้าวกลับมา ประตูรั้วบ้านเปิดค้างอยู่ครึ่งบาน
เขาเดินเข้าบ้านแล้วร้องเรียกเจียงสี่จู
ไม่มีใครขานรับ
เขาวางกล่องข้าวลง
มองไปทางห้องนอน ก็เห็นว่าประตูเปิดค้างอยู่ครึ่งบานเช่นกัน
เขาเดินไปเปิดประตู
เห็นคนบนเตียงขดตัวเป็นก้อน หัวใจพลันกระตุก หรือเธอจะถูกคนแก้แค้นจนโดนซ้อมมา!
“เจียงสี่จู! เธอเป็นอะไร!”
เขารีบก้าวไปถึงข้างเตียง ก้มตัวลง เอาแขนค้ำขอบเตียงแล้วมองเธอ
เห็นใบหน้าซีดเผือดกับหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อของเธอพอดี
เขาวางหลังมือลงบนหน้าผากเธอ
ไม่ร้อนเลย ออกจะเย็นเสียด้วยซ้ำ
“เฉินชิงซาน~ ชงน้ำตาลแดงให้ฉันสักแก้ว ฉันปวดท้อง”
เจียงสี่จูเอ่ยอย่างอ่อนแรง แค่พูดไม่กี่คำนี้ก็ปวดท้องจนแทบหายใจไม่ออก
เธอรอเขากลับจากเลิกงานมาตลอด
แค่มีประจำเดือนเอง ทำไมถึงปวดได้ขนาดนี้นะ
“ได้”
เฉินชิงซานยังไม่มีเวลาถามว่าเธอเป็นอะไร ก็รีบวิ่งไปห้องโถงก่อน ยกกาน้ำขึ้นมาดู ข้างในว่างเปล่า
พอเห็นเศษผักเน่าและเปลือกเมล็ดแตงโมเกลื่อนอยู่ในลานบ้าน... ดูท่าว่าวันนี้เธอคงคุยกับคนอื่นไม่น้อย
เขารีบไปต้มน้ำ
หลังเติมน้ำลงหม้อและใส่ฟืนในเตา จุดไฟเรียบร้อยแล้ว เขาถึงมีเวลาว่างเข้าไปในห้องนอน
เขาย่อตัวลงข้างเตียง ขยับเข้าไปใกล้เธอแล้วถามเสียงเบา
“เธอเป็นอะไร ฉันพาไปสถานีอนามัยไหม”
เจียงสี่จูอยากส่ายหน้า แต่กลับพบว่าไม่มีแรง
เธอเอ่ยอย่างอ่อนแรง
“ฉันมีประจำเดือน ปวดท้อง เธอมีคูปองผ้าอนามัยไหม ของฉันมีไม่พอใช้”
ผ้าอนามัยของร่างเดิมก็เอามาจากบ้าน