ยังไม่ถึงบ่ายสอง คนจากสหพันธ์สตรีก็มาตามนัด
เจียงสี่จูตอบตกลงว่าจะไปทำงานที่สหพันธ์สตรี
แต่เธอก็มีข้อเรียกร้อง นั่นคือเรื่องลิขสิทธิ์หนังสือภาพต่อเนื่อง
ภาพวาดทั้งหมดที่เธอวาดระหว่างทำงานที่สหพันธ์สตรี ทางสหพันธ์สามารถนำไปใช้ได้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย แต่ห้ามนำไปใช้เพื่อแสวงหากำไร
พูดง่าย ๆ ก็คือ สหพันธ์สตรีมีเพียงสิทธิ์ใช้ ส่วนลิขสิทธิ์ยังเป็นของเธอ
ลวี่หงเหมยฟังแล้วรู้สึกมึนงงไปหมด
เรื่องลิขสิทธิ์ เธอไม่ค่อยเข้าใจนัก
แต่เธอคิดว่าข้อเรียกร้องของเจียงสี่จูไม่ได้เกินเลย ทั้งยังสมเหตุสมผลมาก
“ยังไงคุณก็เป็นคนวาดเอง ต่อไปถ้ามีสำนักพิมพ์มาคุยเรื่องร่วมงาน พวกเขาก็ต้องมาคุยกับคุณอยู่แล้ว สหพันธ์สตรีของเราเอาไปใช้ประชาสัมพันธ์เท่านั้น ไม่เอาไปแสวงหากำไรหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ ผู้อำนวยการ พรุ่งนี้ฉันจะไปเริ่มงาน ถึงตอนนั้นฉันจะร่างข้อตกลงขึ้นมา เราเซ็นกันให้เรียบร้อยแล้วฉันค่อยจัดการเรื่องบรรจุค่ะ”
เจียงสี่จูเคยเจอเรื่องทำนองนี้มาแล้วในชีวิตก่อน
เธอจึงรู้ว่าหากไม่ตกลงกันให้ชัดเจนตั้งแต่แรก พอเกี่ยวพันกับผลประโยชน์ขึ้นมา ต่อให้ความสัมพันธ์ดีแค่ไหนก็อาจถึงขั้นแตกหักกันได้
ในเมื่อเธอตั้งใจจะกลับมาวาดภาพอีกครั้ง ย่อมต้องหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจก่อให้เกิดการโต้เถียงกันให้หมด
ลิขสิทธิ์เป็นเรื่องสำคัญมาก
เธอต้องเก็บไว้ในมือของตัวเอง
ตอนลวี่หงเหมยกำลังจะกลับ พอได้ยินว่าเธอยังต้องสั่งทำเฟอร์นิเจอร์ จึงปั่นจักรยานพาเธอไปตลาดเฟอร์นิเจอร์ด้วย
เจียงสี่จูสั่งทำเตียงใหญ่กว้างหนึ่งเมตรแปดสิบเซนติเมตรกับโซฟายาวอีกหนึ่งชุดที่ตลาดเฟอร์นิเจอร์
บ้านของพวกเธอค่อนข้างเล็ก จึงวางเฟอร์นิเจอร์ได้แค่นี้