เจียงสี่จูดูหนังเพลินเสียจนไม่ทันสังเกตว่าเฉินชิงซานออกไปนานแค่ไหน
เฉินชิงซานนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ย ค่อย ๆ จับไหล่เธอให้ขยับ แล้วจัดท่าให้เธอนั่งพิงเข่าเขาเหมือนเมื่อครู่
พอเธอนั่งเรียบร้อยแล้ว
มือที่กำเป็นหมัดก็แตะแขนเธอเบา ๆ
พอเธอหันมามอง เขาก็แบมือออก ข้างในมีลูกกวาดนมอยู่หกเจ็ดเม็ด
เขาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ
“ลูกกวาดนมของจางเหวินเหลียงไม่มีปัญหา ผมลองแล้ว ส่วนเจ้าตัวถูกตำรวจพาตัวไปแล้ว”
เจียงสี่จูหันมามองเฉินชิงซานด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
เธอหยิบลูกกวาดจากฝ่ามือเขามาหนึ่งเม็ด แกะเปลือกแล้วป้อนเข้าปากเขา
เฉินชิงซานกัดเข้าไปคำหนึ่ง
เขาแทบอยากกลับบ้านไปนอนเสียเดี๋ยวนี้
ถ้ากลับตอนนี้ เธอต้องกระตือรือร้นกับเขามากแน่ ๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม ความภาคภูมิใจในฐานะผู้ชายของเขาได้รับการเติมเต็มอย่างมหาศาล เขากำลังย่ามใจอยู่พอดี
แต่แล้วก็ได้ยินหญิงสาวสองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กระซิบวิจารณ์กัน
“น่าเสื่อมเสียจริง ๆ คนตั้งเยอะแยะ ยังมาป้อนของกินกันอีก”
“เมื่อกี้ฉันก็เห็นแล้วว่าพวกเขาขัดตา ดูหนังยังนั่งเบียดกัน ผู้หญิงคนนั้นกินเมล็ดแตงยังให้ผู้ชายแกะให้”
“ผู้หญิงคนนั้น หน้าตาก็ไม่ได้...”
หญิงสาวที่นั่งติดทางเดินยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกสายตาเย็นชาของชายร่างสูงคนนั้นจ้องเขม็ง คำพูดที่เขาเอ่ยออกมายิ่งชวนโมโหเข้าไปใหญ่
“พวกคุณสองคนหน้าตาปลอดภัยจริง ๆ นะ ถึงไม่มีใครคอยแกะเมล็ดแตงให้ เมียผม ผมเต็มใจแกะให้!”