เซียวชูอิงวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเดินไปนั่งด้วยกัน เดิมทีตั้งใจจะบอกให้เจียงสี่จูมานั่งข้างตัวเอง แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากก็เห็นลูกสาวเบียดเข้าไปเสียก่อน
โต๊ะเป็นโต๊ะยาว ที่นั่งประธานย่อมเป็นของหลินเจี้ยนเซียะ
โต๊ะด้านหนึ่งนั่งได้สามคน เจียงสี่จูนั่งชิดเฉินชิงซาน ส่วนทางขวามือของเธอยังว่างอยู่หนึ่งที่
หลินซู่หลานรีบยกเก้าอี้มาจากฝั่งตรงข้ามทันที
“สี่จู ฉันจะนั่งข้างเธอนะ พอดีเราจะได้คุยกัน ช่วงสองสามวันนี้พอเลิกงานก็ต้องรีบกลับมาอยู่บ้าน อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว”
เซียวชูอิงดึงแขนเสื้อลูกสาวไว้ แล้วชี้ไปยังที่นั่งข้างตัวเอง “สี่จู มานั่งข้างแม่ก็ได้นะ แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”
“ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับสี่จูเหมือนกันนี่นา แม่ ปล่อยฉันก่อน”
หลินซู่หลานพูดพลางไม่สนใจสายตาที่แม่ส่งมาเป็นสัญญาณ ยกเก้าอี้ไปนั่งข้างเจียงสี่จูเสียเลย
ทิ้งให้แม่ของเธอนั่งอยู่อีกฝั่งตามลำพัง
เดิมทีเซียวชูอิงก็ไม่ค่อยกล้าเปิดปากอยู่แล้ว
ผลคือลูกสาวหัวทึบของเธอเอาแต่ดึงเจียงสี่จูไว้พูดจ้อไม่หยุด เธอส่งสายตาเตือนหลายครั้ง ลูกสาวก็ยังไม่หยุดพูด
เธอแทบไม่มีช่องให้แทรกเลย
สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ยกเท้าเตะลูกสาวไปทีหนึ่ง
“แม่เป็นอะไรไป เมื่อกี้ยังขยิบตาใส่ฉันอยู่เลย ตอนนี้ก็เตะฉันอีก มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ สิ สี่จูก็ไม่ใช่คนนอกสักหน่อย”
เซียวชูอิงรู้สึกว่าสามีคอยควบคุมไม่ให้ลูกสาวออกจากบ้านนั้นถูกต้องแล้ว ออกไปก็มีแต่จะขายหน้า
เจียงสี่จูก็มองออกว่าหัวหน้าเซียวใจลอย
เธอยิ้มพลางคีบหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ที่มีแต่มันจากจานตรงหน้าใส่ชามเฉินชิงซานทั้งสองชิ้น
เฉินชิงซานชอบกินเนื้อติดมัน เธอไม่เข้าใจ แต่ก็เคารพความชอบของเขา