หลังจากลงทะเบียนข้อมูลที่เขตบ้านพักครอบครัวเรียบร้อยแล้ว หลินซู่หลานก็ลงมารับพวกเขาด้วยตัวเอง มองจากที่ไกล ๆ ก็เห็นหลินซู่หลานวิ่งตรงมาหาเธอ
“เจียงสี่จู! ทำไมเธอถึงมาหาฉันล่ะ!”
เธออยากไปหาเจียงสี่จูเล่นตั้งนานแล้ว แต่พ่อไม่ยอม
นอกเวลางาน พ่อจะให้เธอกลับบ้านเท่านั้น พอถึงเวลาเลิกงาน ถ้าพ่อโทรมาที่บ้านแล้วไม่เจอเธอ วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยงก็ต้องไปโดนตีที่ห้องทำงาน
เธอโดนตีจนกลัวจริง ๆ แล้ว
รองเท้าผ้าใบเจี่ยฟางฟาดลงบนตัวนี่เจ็บจริง ๆ!
“ฉันมายืมเอกสารสำหรับสอบเข้ามหาวิทยาลัยจากเธอ ยังเก็บไว้ไหม?”
“มีสิ ฉันยังตัดใจขายไม่ลง เดิมทีตั้งใจเก็บไว้ให้น้องชายลูกพี่ลูกน้อง ถ้าเธออยากอ่าน ฉันยกให้เธอเอาไปทั้งหมดเลย ยังมีข้อสอบอีกตั้งหลายชุดที่แม่หามาให้ตอนนั้น ฉันเก็บไว้อย่างดีเลย”
หลินซู่หลานพูดจบก็หันไปมองชายหนุ่มที่จอดจักรยานเสร็จแล้วเดินเข้ามา ดวงตาพลันเป็นประกาย
“ท่านนี้คือ?”
น้องชายของเฉินชิงซานหรือเปล่า?
หน้าตาคล้ายเฉินชิงซานมาก เหมือนกันสักห้าหกส่วนได้ แต่สะอาดสะอ้านกว่าเขามาก ผิวก็ไม่คล้ำเท่า แม้แต่ทรงผมยังดูดีกว่าพี่ชายเสียอีก
“นี่เฉินชิงซานไง พวกเธอไม่รู้จักกันหรือ?”
เจียงสี่จูเห็นเฉินชิงซานทุกวัน รู้ว่าเขาเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ถึงกับเปลี่ยนมากขนาดนี้นี่นา ก็แค่ล้างตัวสะอาดขึ้นหน่อยไม่ใช่หรือ?
เฉินชิงซานเหลือบมองเธอ
แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกหรือไง
โง่ขนาดนี้ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เกณฑ์เข้ามหาวิทยาลัยต่ำถึงขนาดนี้เชียวหรือ
หลินซู่หลานทำหน้าตกใจ ความชื่นชอบเต็มเปี่ยมพลันถูกสาดด้วยน้ำเย็นโครมใหญ่