ตอนเที่ยง เฉินชิงซานถือกล่องข้าวกลับมา
เจียงสี่จูกำลังนั่งวาดภาพคนอยู่ในลานบ้าน
ข้างหูมีเสียงจากวิทยุกระจายเสียง ซึ่งเปิดซ้ำมาไม่รู้กี่รอบแล้ว
“กลับมาแล้วเหรอ~”
เธอเงยหน้ามองเฉินชิงซานแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าวาดรูปต่อ
รอจนวาดเส้นนั้นเสร็จ
เธอถึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องโถง
เฉินชิงซานรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ของเธอดีมาก
รอยยิ้มบนใบหน้าดูจริงใจ ความห่อเหี่ยวที่เคยมีเมื่อวานหายไปหมดแล้ว
เขาวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ หยิบชามเคลือบขึ้นมาก่อน แล้วตักข้าวของเจียงสี่จูออกไปครึ่งหนึ่ง
“วันนี้กินเยอะหน่อย ปกติเธอกินน้อยเกินไปแล้ว”
เจียงสี่จูนั่งลง รับตะเกียบที่เขาส่งให้
แล้วเป็นฝ่ายชวนคุยเรื่องในหนังสือพิมพ์
“คุณเห็นหนังสือพิมพ์วันนี้หรือยัง ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย ตอนนั้นเลขาพรรคเฉินเดินออกไปทั้งที่กำลังโกรธอยู่แท้ ๆ จู่ ๆ ทำไมถึงช่วยลงข่าวให้ฉันล่ะ เมื่อเช้าคนจากสหพันธ์สตรีก็มาหาฉัน ชวนให้ไปทำงานกับพวกเขาด้วย”
เธอยังไม่ได้ตอบตกลงกับทางสหพันธ์สตรี
แค่อยากดูว่าเฉินชิงซานจะพูดอย่างไร
การนำข้อสอบของเธอไปลงหนังสือพิมพ์ ดูยังไงก็ไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น
เฉินชิงซานนั่งลง ตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ เคี้ยวไปพูดไป
“พอหนังสือพิมพ์ออกไป ฉันเดาว่าคงมีคนอีกหลายแห่งชวนเธอไปทำงานด้วย แผนกประชาสัมพันธ์ของคณะเมืองต้องอยากรับเธอเข้าทำงานแน่ ๆ ยังไงบทความก็เป็นพวกเขาที่ลง ก่อนอื่นอย่าเพิ่งตอบตกลงกับสหพันธ์สตรี คิดให้ดีว่าจะไปที่ไหนแล้วค่อยตัดสินใจ”