“เอาล่ะ ก็คนสองคนนี้แหละ”
เฉินชิงซานเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ
พอกวาดพื้นห้องโถงเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเรียบ ๆ ของเธอ
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”
เขาเดินไปทางประตูห้องโถง
ยังคงย่อตัวนั่งลงข้าง ๆ เธอ
“ก็สองคนนี้แหละ ดูแล้วอายุแค่สิบห้าสิบหกปีเอง ท่าทางไม่เป็นอันตรายเลย”
เฉินชิงซานมองภาพวาดดินสอสองใบ
แล้วก็มองเธอ
สิบห้านาที ได้ภาพมาสองใบ
เก่งจริง ๆ
“เจียงสี่จู ให้เธอไปทำงานที่สหพันธ์สตรีนี่เสียของจริง ๆ”
เขาพูดจากใจ
ถ้าไปช่วยตำรวจจับคนร้าย คงได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าโดยใช้แรงแค่ครึ่งเดียว
“เธอก็เก่งเหมือนกัน ต้องจับสองคนนี้ให้ได้นะ ไม่อย่างนั้นต่อไปฉันคงไม่กล้าออกจากบ้านแล้ว ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าวันจันทร์จะไปทำงานยังไง”
ถ้าสองคนนี้หลอกไม่สำเร็จแล้วหันมาแก้แค้นเธอจะทำยังไง
“ตอนกลางคืนล็อกประตูให้ดี สองวันนี้อย่าออกจากบ้านคนเดียว ถ้าจะซื้อของก็ไปซื้อที่สหกรณ์ทหารก่อน อย่าเพิ่งออกนอกเขตทหาร”
ระหว่างพูด เฉินชิงซานค่อย ๆ พับภาพวาดอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกง
คนพวกนี้ถึงกับกล้าดักคนอยู่แถวเขตทหารแล้ว
ถ้าไม่จัดการ แล้วจะปล่อยไว้ได้ยังไง
โผล่มาสองคน แสดงว่าแถวนี้อย่างน้อยก็ต้องมีคนอยู่ถึงยี่สิบคน
ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านธรรมดาของประเทศเยว่ เด็กบางคนดูแล้วอายุแค่ห้าหกขวบ แต่ตอนฆ่าคนกลับไม่กะพริบตา
“อือ เธอ...”
ระหว่างที่เจียงสี่จูกำลังพูด เธอก็ลุกจากเก้าอี้ จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ เกือบจะล้มพับลงกับพื้น