เฉินชิงซานหันมองเธอ
ช่วงเช้าเธอดื่มซุปบำรุงกำลังที่เขาตุ๋นให้ไปสองชาม สีหน้าจึงเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง เพียงแต่ยังดูอ่อนแรงอยู่
เธอใช้ดินสอแท่งหนึ่งรวบผมยาวขึ้นไปเสียบไว้บนศีรษะ แล้วใช้ริบบิ้นมัดเป็นโบ
ใบหน้างดงามประณีตนั้นยามนี้ไม่ได้มีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่เหมือนปกติ กลับดูเคร่งขรึมจริงจัง
ทำให้เขาเคร่งเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“เธอเจอสายลับหรือ”
เขาพูดพลางเดินเข้าไปหาเธอ
เจียงสี่จูนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย หลังพิงกรอบประตูห้องโถง เธอพยักหน้าให้เขาแล้วก็ส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า เป็นพี่น้องชายหญิงคู่หนึ่ง ตอนแรกเด็กผู้หญิงคนนั้นจะขายมูลแกะให้ฉัน ฉันกลัวจะสร้างปัญหาให้นายก็เลยไม่เอา หลังจากนั้นเธอก็เอาแต่ซักถามว่าฉันเป็นครอบครัวทหารหรือเปล่า แต่งงานแล้วหรือยัง ฉันรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลก็เลยเดินหนีมา”
“แล้วเธอก็ตามออกมา บอกว่าพี่ชายของเธอเห็นว่าฉันหน้าตาดี อยากคบกับฉัน ฉันกลัวว่าพวกเขาจะเป็นมิจฉาชีพ ก็เลยแกล้งหาเฮียคนหนึ่งแล้วบอกว่าเป็นแฟน จากนั้นก็เดินกลับมากับเฮียคนนั้น”
ตอนเจียงสี่จูพูด น้ำเสียงยังสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่นอยู่บ้าง
ตอนเธอเป็นนักต้มตุ๋น เธอหลอกเอาเงินจากคนรวยเท่านั้น วาดรูปอยู่สามวัน แล้วจงใจหาคนช่วยปั่นราคาไปถึงหลายล้าน ก่อนขายให้เศรษฐีโง่ ๆ!
แต่สายลับพวกนั้นถ้าหลอกเธอได้ นั่นอาจหมายถึงชีวิตของเธอเลยทีเดียว
แถมเธอยังสวยขนาดนี้ ก่อนตายคงต้อง...