เฉินชิงซานเห็นเธอเดินกะเผลกเล็กน้อย จึงเดินเข้าไปก้มดูหัวเข่าของเธอ
“เลือดออกแล้วนี่!”
พูดจบก็เห็นเจียงสี่จูกุมชายกระโปรงไว้ เขาจึงรีบยืดตัวตรงทันที
“ผมไม่แอบมองคุณหรอก ขาคุณเลือดออก จะให้ผมพาไปสถานีอนามัยเพื่อทำแผลไหม”
ร่างกายบอบบางอย่างเจียงสี่จู ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง
เจียงสี่จูเหลือบมองเขาด้วยสีหน้าขุ่นเคือง
“คุณ...ไปตักน้ำมาให้ฉัน แล้วเอาผ้าเช็ดตัวของฉันมาด้วย เอาของฉันนะ ฉันไม่ใช้ของคุณ ก่อนตักน้ำก็ล้างมือให้สะอาด ใช้สบู่ฟอกให้ทั่ว แล้วไปเอาไอโอดีนในลิ้นชักห้องนอนฉันมา”
คราวนี้เฉินชิงซานสัมผัสได้ถึงความรังเกียจที่เธอมีต่อเขาอย่างตรงไปตรงมาและไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
เขายังไม่ยอมแพ้ จึงอธิบายอีกประโยค
“ทุกวันต้องขึ้นเขาฝึกซ้อม ทุกคนก็เหม็นกันทั้งนั้น ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว”
พูดจบก็เดินออกไป
“คนอื่นเขาก็ไม่เหมือนคุณหรอก ทุกวันลงแม่น้ำไปคลำโคลนตม” เจียงสี่จูบ่นเบา ๆ ตามหลังเขา
เฉินชิงซานแอบเถียงในใจ
ก็เขาจับปลาได้ต่างหาก ทุกครั้งที่จ้าวหู่ลงแม่น้ำไปคลำหาของกับเขา ก็กลับมามือเปล่าทุกที เขามีพรสวรรค์ด้านจับปลาและจับไหล จะให้ทำยังไงได้
ก็ต้องคนเก่งย่อมแบกหนักกว่า
หลายปีมานี้จ้าวหู่กินไหลกับปลาตัวใหญ่ของเขาไปตั้งเท่าไรแล้ว
ตอนล้างมือ เฉินชิงซานหยิบสบู่ขึ้นมาแล้วก็วางกลับลงไป
ไม่ฟอกสบู่ดีกว่า
ยังไงเธอก็ไม่รู้ ใครใช้ให้เธอเอาแต่รังเกียจว่าเขาเหม็นทุกวันล่ะ
จากนั้นเขาก็ตักน้ำสะอาดใส่กะละมังจนเต็ม แล้วยกด้วยมือข้างเดียว