เจียงสี่จูไม่รู้จะอธิบายกับเขาอย่างไรในตอนนี้ ว่าตนเองไม่ได้คิดจะหย่ากับเขาแล้ว
ได้แต่ค่อย ๆ ให้เฉินชิงซานรู้ว่า นางกลับตัวกลับใจ เริ่มต้นใหม่แล้ว
หากเปลี่ยนไปมากเกินไปในทันที
นางก็กลัวว่าเฉินชิงซานจะรับไม่ได้
“บางเรื่อง สองสามคำก็พูดไม่ชัดเจน อีกไม่กี่วันเจ้าก็รู้เอง
เฉินชิงซาน เจ้าพาข้าไปโทรศัพท์ก่อนเถิด ฟ้ามืดแล้ว ข้าจะโทรหาพ่อแม่”
เจียงสี่จูพูดพลางใช้มือยันเข่า ทรุดตัวลงนั่งยองตรงหน้าชายหนุ่มตัวเหม็นคละคลุ้ง
กลิ่นเหงื่อคละเคล้ากลิ่นดิน เปรี้ยวจนนางอดไม่ได้ ต้องยกมือปิดจมูก ก่อนจามออกมาหลายที
นางต้องโทรหาคุณน้าเดี๋ยวนี้ ทันที
ให้คุณน้าไปที่หมู่บ้านตามหาพ่อนาง จัดการไอ้เนรคุณหลิวโก่วต้านให้สาสม!
เฉินชิงซานขยับม้านั่งหลบไปข้าง ๆ อย่างแนบเนียน
กลัวนางจะมาโดนตัว
พลางจ้องดวงตาใสแป๋วของนาง คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ความคิดและการกระทำของหญิงคนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะคาดเดาได้ นิสัยใจคอก็บ้าบิ่นถึงขั้นเอาแต่ใจและหาเรื่อง
เห็นทีใบหย่าจะออกมาภายในสัปดาห์นี้ เขาอย่าไปมีเรื่องกับหญิงบ้าคนนี้เลยดีกว่า
เฉินชิงซานเหลือบมองนอกบ้าน
แสงอาทิตย์ยามเย็นสีส้มฉาบพื้นดินในลานบ้านไว้ชั้นหนึ่ง คาดว่าอีกเดี๋ยวฟ้าก็จะมืด
“รอข้ากินเสร็จ”
พูดจบ เขาก็เร่งฝีมือกินข้าวเร็วขึ้น
พื้นที่เตียนหนานของเขาอยู่ในกองพลที่ 34 ซึ่งตั้งอยู่ห่างไกล ใกล้เส้นพรมแดน เป็นกองกำลังที่ออกรบมากที่สุด และเป็นพื้นที่ที่การจารกรรมดุเดือดที่สุด