“ท่านน้า! ก็ไอ้หลิวโก่วต้านมันห้ามหนูพูดนี่คะ มันบอกว่ามันจะแต่งงานกับหนู และยังบอกให้หนูไปจดทะเบียนกับเฉินชิงซาน เพราะมันกลัวว่าถ้ารอให้เราจดกันทีหลัง การตรวจสอบประวัติจะไม่ผ่าน การแต่งงานจะช่วยรักษาชื่อเสียงของหนูไว้ได้ และยังบอกอีกว่าพอหนูหย่าแล้วมันจะแต่งงานกับหนู”
“แล้ว...แล้วเมื่อก่อน มันก็ไปแต่งงานกับดาราคณะนาฏศิลป์นั่น แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ท้องก่อนแต่งด้วย แถมยังเป็นลูกสาวหัวหน้าของมันอีก”
เจียงสี่จูร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ
เดิมทีเธอแค่อยากสร้างบรรยากาศให้ท่านน้าใหญ่ แต่นานเข้าพูดไปพูดมากลับยิ่งรู้สึกโมโห
โมโหจนน้ำตาไหลไม่หยุด ตาพร่ามัว มองเห็นภาพเบื้องหน้าเป็นสีเขียว ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าเป็นเพราะอายแชโดว์สีเขียวบนเปลือกตาละลาย
“เจียงสี่จู เจ้าจะทำให้ข้าโมโหตายหรือไง! ข้าจะให้พี่ชายเจ้าขี่จักรยานไปหมู่บ้านต้าเหอบอกพ่อเจ้าเดี๋ยวนี้ พอเราซื้อตั๋วรถไฟเสร็จก็จะไป!
ช่วงสองสามวันนี้ สมองเจ้ารู้จักคิดเสียบ้าง! ไม่งั้นถ้าข้าไปถึง ข้าจะซัดเจ้า เจ้าจะได้รู้!”
เมิ่งโหย่วจื้อพูดจาดุดัน ใบหน้าอวบอ้วนโกรธจนเหงื่อท่วมหน้าผาก ยกมือขึ้นดันกรอบแว่นที่ไถลลงมาตามเหงื่อ
หลานสาวคนนี้ถูกน้องสาวกับน้องเขยตามใจเสียจนเคยตัว
ซื่อบื้อและใจใหญ่
เดิมคิดว่าไอ้หลิวโก่วต้านนั่นเป็นคนไม่เลว เขาคงตาฝาดไปเอง มันกลับกลายเป็นชาติเลวทรามหมายังงี้!
เฉินชิงซานรู้สึกว่าเจียงสี่จูที่ร้องไห้จนไหล่กระตุกนั้น...ค่อนข้าง...น่าอาย
ตอนนี้คนที่เดินเข้าออกสหกรณ์ทหารมองมาทางนี้กันหมด
เขาถลันไปด้านข้างสองสามก้าว แกล้งทำเป็นไม่รู้จักผู้หญิงที่ร้องไห้น้ำตาสีเขียวสองสายนี่
ฟังเธอเล่าอย่างมีลูกมีดอกว่าไอ้หลิวโก่วต้านมันหลอกล่อเธออย่างไร
แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความพิศวง
จู่ๆ มันก็เปิดปัญญาแจ่มแจ้งขึ้นมาได้ยังไง