หลิวเหวินฮั่นเห็นว่าเจียงสี่จูไม่ไว้หน้าเขาจริง ๆ
ก็กลัวว่าเธอจะทำให้เพื่อนบ้านแตกตื่น
หน้าต่างห้องนอนเธอติดกับลานบ้าน ลานบ้านก็ไม่ใหญ่ เพียงเธอตะโกนแบบนี้ เพื่อนบ้านซ้ายขวาก็ได้ยินกันหมด
เขาจึงรีบหยุดการกระทำ กดเสียงต่ำพูดว่า "เจียงสี่จู! เธออย่าบ้าไปหน่อยเลย! ถ้าเธอไม่อยากคุย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้! ฉันมาเพื่อเอาเงินมาให้เธอ! เธออย่าบุ่มบ่าม!"
เสียงเพิ่งขาดปาก ก็มีคนวิ่งพรวดเข้ามาทางประตูห้องโถงใหญ่
คว้าเข็มขัดทหารของเขาจากด้านหลังแล้วเหวี่ยงเขาออกไปด้านข้าง
แผ่นหลังของเขากระแทกเข้ากับประตูห้องโถงใหญ่ ยกมือขึ้นนวดคลึงหัวไหล่ เห็นว่าเป็นเฉินชิงซาน
ในใจพลันรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อย
เฉินชิงซานไม่เคยรังเกียจที่เขาได้พบกับสี่จู แทบทุกครั้งที่เขากลับจากภารกิจ เฉินชิงซานก็จะไปที่กองการเมืองเพื่อเร่งอนุมัติรายงานการหย่าของเขา
เพียงแต่ฟังจากพ่อของเสวี่ยอิงว่า เรื่องของเฉินชิงซานนั้นก่อความวุ่นวายใหญ่โต รายงานขอแต่งงานก็เร่งอนุมัติอย่างฉุกละหุก
รายงานการหย่าจะมาเร่งอนุมัติอีก ก็อดจะดูเหมือนกองทัพรังแกประชาชนไม่ได้
เหมือนจงใจทำตามขั้นตอนเช่นนี้ เพื่อปิดบังการกระทำผิดของทหาร และรังแกเด็กสาวที่เพิ่งมาจากชนบท
ดังนั้นรายงานการหย่าไม่เพียงไม่ได้เร่งอนุมัติ กลับล่าช้ายิ่งกว่าปกติ
"น้องชิงซาน ระหว่างฉันกับสี่จูมีเรื่องเข้าใจผิดกัน ฉันมาอธิบายให้เธอฟังให้ชัดเจน"
เขาไม่ได้คิดจะสู้กับเฉินชิงซานซึ่ง ๆ หน้า
เฉินชิงซานนั้นขึ้นชื่อว่ามีแรงมหาศาล ความสามารถในการรบก็แข็งแกร่งมาก
การแข่งขันรบเดี่ยวประจำปีของกองทัพ ก็ได้อันดับหนึ่งทุกครั้ง ถ้าสู้กันจริง ๆ เขาไม่ใช่คู่มือของเฉินชิงซาน
เด็กนี่เวลาลงมือ ก็ไม่คิดชีวิตเลย
"เรื่องเข้าใจผิด? ฉันไม่ได้ยินว่าแกอธิบายเรื่องเข้าใจผิด ได้ยินแต่ว่าแกกำลังตอแหลคนอื่นแล้ว หลิวเหวินฮั่น เป็นคนจะเอาเปรียบเกินไปไม่ได้"