ตีห้า ท้องฟ้ายังเป็นสีเทาขุ่น ๆ เพิ่งเริ่มจะสว่าง
เฉินชิงซานม้วนที่นอนของตัวเองขึ้นมา ยัดใส่กระสอบป่าน มัดปากกระสอบให้แน่น แล้ววางไว้มุมห้องโถง
จนถึงวันที่ไปรับใบหย่า เขาไม่คิดจะพบหน้าเจียงสี่จูอีกเลย
เมื่อวานเขาคิดทบทวนไปมา
ล้วนรู้สึกว่าเจียงสี่จูประหลาดอย่างยิ่ง ดูเหมือนตั้งใจจะดีกับเขา
ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
เวลานี้เจียงสี่จูคงยังไม่ตื่น
เขาหยิบเสื้อผ้าสะอาด สบู่ และมีดโกนออกจากกระเป๋าเป้กันน้ำ
ถอดนาฬิกาออก กดน้ำใส่กะละมังในลานบ้าน ล้างหน้า แปรงฟัน สระผม
แล้วใช้สบู่ฟอกทั่วตัวจนสะอาด ครั้งนี้เพราะไปซุ่มอยู่ในป่า ฝนก็ตกลงมาบนเขา กลิ่นตัวจึงแรงกว่าสองสามครั้งก่อนมาก
เขาเองก็แทบทนกลิ่นตัวเองไม่ได้
ตัวเหนียวเหนอะหนะ เขาเลยคิดว่าไม่ต้องรอให้กลับถึงค่ายแล้วค่อยอาบ
ส่องกระจกแตกที่ติดไว้บนกำแพงลาน โกนหนวดเคราออก
พอเขาเก็บตัวจนสะอาดเรียบร้อย
ในห้องนอนยังคงเงียบสงัด ไม่มีเสียงใด ๆ เลย เขาเก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าเป้กันน้ำ แล้วสะพายเป้ออกมาที่ลาน
พลิกข้อมือดูนาฬิกา เพิ่งจะตีห้าครึ่งเอง เวลาฝึกตอนเช้าคือหกโมงครึ่ง
ยังเช้าอยู่
เขามองเสื้อผ้าสกปรกเต็มอ่างนั้น เดินไปหยิบชุดชั้นในของเธอออกมาใส่กะละมังเคลือบ แล้วอัดน้ำใส่อ่างปูนให้เต็ม
ถือโอกาสซักเสื้อผ้าสกปรกทั้งอ่างนั้นจนหมด ตากไว้เรียบร้อย
ชุดชั้นในเขาไม่ได้แตะ กลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดว่าตัวเองคิดอะไรกับเธอ
แล้วก็อัดน้ำใส่อ่างปูนจนเต็มอีกครั้ง ลานนี้ไม่มีน้ำประปา การกดปั๊มน้ำก็ต้องใช้ชั้นเชิงแยบยลพอสมควร
เจียงสี่จูถึงแม้จะเป็นคนบ้านนอก แต่ดูก็ไม่เหมือนคนทำงานเป็น
ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกผู้ชายหลอกจนกลายเป็นแบบนี้ ก็น่าสงสารอยู่
อีกอย่างเรื่องแต่งงาน สุดท้ายก็เพราะเขาถูกคนวางยาพาเข้าไปในห้องของเธอ ถึงได้เกิดเรื่องเหลวไหลตามมามากมาย
ถึงแม้เขาจะไม่เคยแตะต้องตัวเธอ แต่การหย่าก็คือการเป็นหม้ายอยู่ดี