ทันทีที่เจียงสี่จูเอ่ยปาก ความสนใจของทุกคนก็หันไปที่หญิงสาวผมยาวที่ยืนกอดอกอยู่ในชุดนอนบาง ๆ กลางลานบ้าน
ผมหยักศกเล็กน้อยยาวถึงเอว ปรกลงบนไหล่และหน้าอก
เส้นผมดุจสาหร่ายเผยให้เห็นใบหน้าเรียวเล็ก ขนาดฝ่ามือ ริมฝีปากแดง ฟันขาว ดวงตางามใส แจ่มกระจ่างและงดงาม
"โอ๊ย เสี่ยวเจียงนี่ ตอนไม่ทาสีที่หน้าก็นับว่าสะสวยดีนี่นา!"
"นั่นสิ ข้าก็บอกว่าตาเธอสวย ดูสิ งามขนาดไหน ใสปิ๊งเชียว"
"สวยขนาดนี้ จะเอาสีดอกไม้ต้นหลิวมาทาทำไมกันนะ...."
"หลิวเหวินฮั่นนี่โชคดีจริง เสี่ยวเจียงยังงามกว่าเสี่ยวโจวอีกนะ...."
โจวเสวี่ยอิงเดินมาถึงหน้าประตู ได้ยินคำวิจารณ์นั้น ก็ขบกรามแน่นทันที
เธอยืนลังเลอยู่หน้าประตูบ้านอยู่นาน เห็นว่าเหวินฮั่นยังไม่ออกมา ในที่สุดก็ตัดใจถ่อมาถึงนี่
คนเห็นเธอมา ต่างหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ไม่ต้องเงยหน้าดูก็รู้ว่าสีหน้าที่ทุกคนมองเธอคงไม่ดี
ปกติมักก่อเรื่องที่บ้านพวกเธอ เห็นได้ชัดว่าเจียงสี่จูเป็นฝ่ายตามตื้อ
แต่วันนี้ เหวินฮั่นมาปรากฏตัวที่บ้านเจียงสี่จู แถมเป็นแต่เช้าตรู่ เรียกให้คนคิดเป็นอื่นได้ง่าย
จริงดั่งคาด พอเงยหน้า เธอก็สบตากับโจวหง เพื่อนบ้านที่ยิ้มยียวน
"อ้าว เสวี่ยอิง มาแล้วรึ เร็วเข้า รีบไปพยุงเหวินฮั่นกลับบ้านเถอะ ข้าเห็นมุมปากเขาคล้ายจะบาดเจ็บนะ"
จากมุมที่โจวหงยืน มองเห็นรอยรองเท้าผ้าใบที่มุมปากของหลิวเหวินฮั่นพอดี
คราวนี้ คงเจ็บไม่น้อย
พอโจวหงทักขึ้น ทุกคนก็สังเกตเห็นรอยแผลบนหน้าหลิวเหวินฮั่น