การแกล้งทำเป็นคนท้องแม้จะน่าอาย แต่พอได้นั่งลงบนที่นั่งแล้ว หล่อนก็รู้สึกว่าความอับอายครั้งนี้ไม่เสียเปล่า
ในที่สุดก็ได้หายใจหายคอสักที
เมื่อครู่ถูกคนเบียดกันจนหล่อนรู้สึกเหมือนอากาศไม่พอหายใจ
เฉินชิงซานสะพายกระเป๋าและห้อยกระบอกน้ำไว้กับตัว ยืนอยู่ตรงทางเดิน คอยถามหล่อนเป็นระยะว่าจะดื่มน้ำไหม เดี๋ยวก็ถามอีกว่าเมารถหรือเปล่า
ทำเอาคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พากันไม่สงสัยสถานะคนท้องของหล่อนเลยสักนิด
เจียงสี่จูถูกโยกคลอนบนรถเมล์จนรู้สึกคลื่นไส้ไปหมด
พอลงจากรถก็รีบวิ่งไปอาเจียนริมถนน
แต่เพราะยังไม่ได้กินมื้อเช้า จึงไม่มีอะไรให้อาเจียนออกมา
เฉินชิงซานย่อตัวลงด้านหลัง ตบหลังหล่อนเบา ๆ แล้วส่งกระบอกน้ำไปจ่อปากให้ดื่ม
“คราวหน้าเราไม่เข้าในเมืองแล้ว ผมปั่นจักรยานพาคุณไปที่ตัวอำเภอดีกว่า ทรมานเกินไปจริง ๆ”
เจียงสี่จูพยักหน้า
ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบาย ก่อนจะฝืนลุกขึ้นยืน
“ที่จริงฉันแค่อยากไปดูเรื่องมหากาพฟ้าปั่น ไม่รู้ว่าถ้าไปตอนนี้จะยังซื้อตั๋วได้ไหม”
เฉินชิงซานประคองแขนหล่อน แล้วป้อนน้ำให้อีกอึก
“วางใจเถอะ ผมมีเส้นสายในเมืองนี้อยู่บ้าง รับรองว่าคุณได้ดูแน่”
เรื่องกินนี่ หล่อนไม่เคยเจอใครเชี่ยวชาญเท่าเฉินชิงซานมาก่อน
ในตรอกเล็ก ๆ คดเคี้ยวแห่งหนึ่ง
หล่อนได้กินไก่นึ่งกระทะไอน้ำเป็นครั้งแรกในชีวิต
ไก่ที่นึ่งในหม้อดินเผาไม่เพียงมีเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ พอราดน้ำซุปลงบนข้าว เม็ดข้าวก็ซึมซับกลิ่นหอมของเนื้อไก่ไว้เต็ม ๆ
กินคู่กับไก่ตุ๋นซีอิ๊วจานใหญ่
หอมจนหล่อนกินข้าวไปสองชามรวด
กินเสร็จก็อิ่มจนเดินแทบไม่ไหว