เฉินชิงซานล้างมือในครัวแล้วเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม บีบคางเธอเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า
“พอกลับไปแล้วผมจะพาคุณไปร้านสหภาพมิตรภาพ ที่นั่นมีของนำเข้าเยอะ ของดี ๆ เพียบเลย”
ตอนนี้เขาถึงกับเริ่มไม่อยากกลับเมืองจิงแล้ว
อยู่ที่นี่ก็สบายดี
แม้สภาพความเป็นอยู่จะลำบากกว่า งานจะเหนื่อยกว่า
แต่ทุกวันกลับรู้สึกว่าชีวิตมีความหวัง ทุกวันก็มีความสุข
ถ้าเธอยืนกรานไม่ยอมกลับเมืองจิง เขาก็จะไม่กลับเหมือนกัน
อยู่ที่นี่ มีลูกมีเต้า ตั้งหลักปักฐานก็ดีเหมือนกัน ถึงตอนนั้นค่อยลาออกจากงานที่ฝ่ายสืบสวน แล้วเป็นทหารอยู่ที่นี่อย่างเต็มตัว
จะได้ไม่ต้องเจออันตรายมากมายขนาดนี้
ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปเป็นรองผู้พัน แล้วก็ผู้พัน
รอให้ปู่กับพ่อเห็นเขาเป็นผู้เป็นคนก่อน แล้วค่อยพาเธอกลับไป
อีกอย่าง เจียงสี่จูก็ไม่ได้เกลียดที่นี่อย่างที่ปากพูดสักหน่อย นอกจากห้องน้ำที่เธอเกลียดจริง ๆ
“แต่ตอนนี้ก็ไปเดินเที่ยวไม่ได้อยู่ดีนี่นา ช่างเถอะ พรุ่งนี้ใช้เงินของนาย ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ฉันที่ในเมือง
ตอนนี้ตอนเช้าต้องใส่เสื้อแขนยาวแล้ว กระโปรงผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่พี่โจวหงซื้อจากในเมืองเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันว่าทรงสวยดี
เธอบอกว่ายังมีสีเหลืองอ่อนด้วย ถึงตอนนั้นนายก็ซื้อให้ฉันนะ”
เจียงสี่จูรู้ว่าตอนนี้เขามีเงิน
หลายวันก่อนเขาเพิ่งไปเอาเงินก้อนโตกลับมาจากในเมือง บอกว่าเป็นเงินเดือนกับโบนัสที่ค้างอยู่กว่าสามปีตอนทำงานในฝ่ายสืบสวน ฟังดูแล้วเงินไม่น้อยเลย
ช่วงนี้เธอกำลังติดใจบริการยามค่ำคืนของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น
ชั่วครู่หนึ่งจึงหมดความสนใจเรื่องเงินไป
เฉินชิงซานก้มมองเธอที่เงยหน้าพูดด้วยรอยยิ้มตาหยี ดูเหมือนแมวตัวเล็กที่กำลังออดอ้อน
เขาจึงยิ้มแล้วนั่งยอง ๆ เก็บกระป๋องทั้งหมดใส่ตะกร้าสานข้าง ๆ