เจียงสี่จูขี่จักรยานเข้าบ้าน
เธอเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ในลานบ้านเข้ามาก่อน พับให้เรียบร้อยแล้ววางลงในตู้
จากนั้นก็ถือตะกร้าอาบน้ำออกไปอาบน้ำ
เส้นทางไปกลับที่ทำงานของเธอเป็นถนนลูกรังทั้งหมด
วันนี้ตอนเช้าเธอไปสถานีตำรวจ ตอนบ่ายก็ไปเยี่ยมบ้านชาวบ้านหลายหลังแถวโรงงานเหล็กกับจางเหวิน ถึงจะคลุมผ้าคลุมหน้าไว้ แต่ทั้งตัวก็ยังเปื้อนฝุ่นจนหมอง
พออาบน้ำเสร็จกลับมา ลานบ้านก็เปิดกว้างอยู่
รู้เลยว่าเฉินชิงซานกลับมาแล้ว
เธอจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีกหน่อย พอเข้าประตูก็เห็นเฉินชิงซานสวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขายาวสีเขียวเข้ม ก้มหลังขลุกอยู่กับอะไรบางอย่างบนเก้าอี้โยกตัวที่เธอนั่งเป็นประจำ
เธอหิ้วตะกร้าอาบน้ำ ย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
คิดจะเข้าไปใกล้ ๆ แล้วแกล้งทำให้เขาตกใจ
พอเหลือระยะอีกไม่กี่ก้าว เธอก็พุ่งเข้าไป
เธอยังไม่ทันได้ส่งเสียงขู่ เขาก็พลันหันกลับมา ก้าวสองก้าวเข้ามาประคองสะโพกเธอ แล้วแบกเธอพาดบ่า
“เฉินชิงซาน! ประตูยังไม่ได้ปิดนะ!”
พูดจบ เธอก็เห็นตะกร้าใบหนึ่งวางอยู่บนเก้าอี้โยก ข้างในเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสี
เธอจ้องตาค้างทันที
ลืมไปเลยว่าประตูยังไม่ปิด เธอคล้องคอเขาไว้แล้วถามอย่างตื่นเต้น
“นายเก็บมาให้ฉันเหรอ”
เฉินชิงซานมองดวงตาเป็นประกายของเธอ แล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า
“ถ้าไม่ใช่ให้เธอแล้วจะให้ใครล่ะ! ฉันหาอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมงแน่ะ”
ระหว่างพูด เขาก็ได้กลิ่นมะลิหอมจากตัวเธอ จึงวางเธอลงแล้วพุ่งไปปิดประตูลานบ้านอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็วิ่งกลับมาอย่างร่าเริง
มือหนึ่งจับพนักเก้าอี้ อีกมือเท้าเอว ขายาวทั้งสองข้างยืนแยกในท่าพัก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากได้คำชม
“รีบมาดูเร็ว ยังมีอย่างอื่นอีกนะ”
เจียงสี่จูเห็นท่าทางของเขาก็รู้ว่าไม่ได้มีแค่ดอกไม้แน่
ไม่อย่างนั้นป่านนี้เขาคงขอให้เธอจูบ หรือไม่ก็ให้เรียกเขาว่าพี่ชายชิงเหอไปแล้ว
ท่าทางอวดดีน่าหมั่นไส้แบบนั้นของเขา เธอรู้จักดี
เธอเดินไปยกตะกร้าดอกไม้หลากสีขึ้นมา แวบเดียวก็เห็นนาฬิกาข้อมือผู้หญิงสายหนังวัวเรือนหนึ่งอยู่ข้างใน แต่แกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วเขี่ยดอกไม้ในตะกร้าไปมาสองสามที