เดือนตุลาคมในฤดูใบไม้ร่วงอันงดงาม
แดดยามเก้าโมงเช้ายังไม่ร้อนแผดเผา
สนามโรงเรียนประถมในเขตทหารแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงกับเด็ก ๆ
ในนั้นยังมีสหายชายบางคนสวมเครื่องแบบทหารและชุดทำงานสีน้ำเงินปะปนอยู่ด้วย
สหายชายเหล่านั้นส่วนใหญ่ยังเป็นหนุ่ม ๆ
ไม่ก็นั่งอยู่บนกำแพง ไม่ก็ปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้
“พวกป้า ๆ ลือกันว่าหล่อนสวยกว่าหวังผิง ดอกไม้งามประจำโรงงานเหล็กของเราเสียอีก ว่ากันว่าหน้าตาเหมือนคนในปฏิทิน งั้นยังไงผมก็ต้องมาดูให้ได้ว่าหน้าตาเป็นยังไง”
“ดอกไม้งามโรงงานเหล็กของพวกคุณยังเทียบอวี้เสวี่ยเหมย์จากโรงงานผ้าฝ้ายของพวกเราไม่ได้เลย ยังจะเอาไปเทียบกับดอกไม้งามประจำเขตทหารอีกหรือ ได้ยินว่าคนนี้สวยกว่าโจวเสวี่ยอิงแห่งเขตทหารเสียอีกนะ”
“โจวเสวี่ยอิงสวยจริง ๆ ตอนนี้เธออยู่แผนกบุคคลของโรงงานเหล็กเรา ถึงจะเป็นคนแต่งงานครั้งที่สอง แต่ธรณีประตูแผนกบุคคลแทบถูกเหยียบจนพัง ทุกวันมีคนไปเอาอกเอาใจไม่ขาด”
“ไม่ประสีประสาเอาเสียเลย! เจียงสี่จูสวยกว่าโจวเสวี่ยอิงตั้งเยอะ ตอนนี้ใคร ๆ ในเขตทหารก็ยอมรับว่าเธอเป็นดอกไม้งามประจำเขตทหาร แต่พวกคุณระวังคำพูดหน่อย สามีของเธอไม่ใช่คนที่ใครจะไปหาเรื่องได้ อารมณ์ร้ายสุด ๆ!”
“ได้ยินว่าสามีเธอเป็นนักเลง ชอบหยิบยืมเงินไปทั่ว ชอบชกต่อย แถมยังอารมณ์ร้าย ที่เลื่อนขั้นเร็วก็เพราะมีชื่อว่าเป็นบัณฑิต จริงหรือเปล่า”
ชีอินเพิ่งมาถึงก็ได้ยินคนอื่นพูดว่าลูกชายของเธอเป็นนักเลง
เธอเหลือบมองคนคนนั้นอย่างไม่พอใจ กำลังจะทวงความเป็นธรรมให้ลูกชาย ก็ถูกน้องสามีที่อยู่ด้านหลังดึงตัวไว้เสียก่อน
“พี่สะใภ้ ใจเย็น ๆ ใจเย็นก่อน อย่าสร้างปัญหาให้ชิงเหอ ตอนนี้เขาคือเฉินชิงซาน จะทำตัวโดดเด่นไม่ได้”