«ซู้ด»
หลังดูดกุ้งเครย์ฟิชตัวที่สองหมด หลินมู่ก็ดึงสติกลับมาจากห้วงความทรงจำ
เขาเหลือบมองข้อความวิ่งบนจอรองด้านซ้ายที่ยังพุ่งขึ้นมาไม่หยุด
«กินเข้าไป กินเข้าไป ทำไมไม่สำลักตายไปซะ?»
«เลิกทำเป็นตายได้แล้ว บีแอลจีแพ้แล้วยังมาไลฟ์กินโชว์อีกเหรอ?»
«หน้าหนาอย่างกับกำแพงเมืองของไอ้หมาหลินนี่จริง ๆ»
«ไอ้หมาหลิน วันนี้แกพากย์ตอนบีแอลจีโดนยำซะมัน ปกติชอบใช้สินค้าจากเกาหลี แล้วดูถูกสินค้าจีนของเราหรือไง?»
ท่ามกลางข้อความวิ่ง มีข้อความวีไอพีสีแดงสะดุดตาลอยผ่านไป ทำเอาคนดูหลายหมื่นคนในห้องไลฟ์ส่งเสียงโห่แซวกันทันที
«ใช่ ๆ ๆ ไอ้หมาทรยศนี่ต้องเป็นหมารับใช้ต่างชาติแน่!»
«แนะนำให้ตรวจสอบประวัติการใช้จ่ายของไอ้หมาหลินอย่างละเอียด!»
หลินมู่ที่นั่งอยู่หน้าเครื่องคอมเห็นข้อความนั้น แทนที่จะลนลาน กลับหัวเราะออกมา
นี่คือกับดักล่อให้พูดพลาดที่เห็นกันจนชินในห้องไลฟ์
เขารู้ดีว่าข้อความแบบนี้อันตรายแค่ไหน
สตรีมเมอร์อัจฉริยะที่เคยรุ่งโรจน์มานับไม่ถ้วน พังไม่เป็นท่าเพราะห้ามปากตัวเองไม่อยู่ พลาดท่าในประเด็นอ่อนไหวแบบนี้ สุดท้ายก็โดนแบนจนหายหน้าไปจากวงการอย่างถาวร
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่โยงไปถึงประเทศจีนด้วยซ้ำ แค่สร้างประเด็นขัดแย้งระหว่างพวกสาวกแอนดรอยด์กับสาวกแอปเปิล หรือแตะประเด็นสงครามเพศนิดเดียว
ถ้ามีคนไม่หวังดีอัดหน้าจอไปตัดต่อแล้วโพสต์ลงเสี่ยวหงซูหรือเว็บบอร์ด ต่อให้ไม่ตายก็ต้องเจ็บหนัก
เวลาเจอประเด็นชวนให้หลุดแบบนี้ จะรับลูกก็ต้องใช้หัวคิด
ถ้าเล่นไม่เป็น มันก็เป็นเหวลึกหมื่นจั้ง แต่ถ้ารับลูกได้ลงตัว ก็กลายเป็นโชว์สุดระเบิดเถิดเทิง!
นี่แหละคือคุณสมบัติที่สตรีมเมอร์สายปั่นระดับท็อปต้องมี
หลินมู่กระแอมเบา ๆ สีหน้าจริงจังขึ้น ก่อนพูดเสียงดังใส่ไมโครโฟนว่า
«โธ่ คุณผู้ชมพูดแบบนี้ได้ยังไง สตรีมเมอร์อย่างผมไม่เคยเลือกมากเรื่องสินค้าเลยนะ ร้านไหนใช้ดีก็ใช้ร้านนั้นแหละ ผมเป็นคนเป็นกลางที่สุดแล้ว»
พอได้ยินประโยคครึ่งแรก คนดูก็เตรียมระดมด่ากันสนั่น แต่หลินมู่กลับหักมุมขึ้นมาทันที
«แต่! มือถือผมใช้แค่หัวเหว่ย!»
«เฮ้อ~ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปผมกินแต่ไป๋เซี่ยง!»
«น้ำดื่มน่ะ ผมดื่มแต่วา! ฮา! ฮา!»
«แม้แต่กางเกงในสีแดงที่ใส่อยู่ ก็ต้องเป็นของหงซิงเอ่อร์เค่อเท่านั้น!!!»
เงียบกริบ
ห้องไลฟ์ค้างไปหนึ่งวินาที
«เชี่ย????»
«แม่งเอ๊ย ซ้อนเกราะขั้นเทพในจินตนาการ!»
«ไอ้หมาหลิน แกนี่ลื่นเป็นปลาไหลจริง ๆ!»
«ไร้เทียมทาน บัฟซ้อนกันขนาดนี้ ตำรวจไซเบอร์มาก็ยังต้องยกมือคารวะก่อนกลับ»
«เป็นกลาง» «ใช้แค่»
เห็นข้อความหัวเราะฮ่า ๆ กับคำว่าเจ้าเล่ห์เต็มจอ หลินมู่ก็เอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิงอย่างพอใจ
«ซู้ด»
เขาค่อย ๆ หยิบกุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดตัวที่สองจากกะละมังขึ้นมา แล้วดูดมันกุ้งคำโต
จะด่าก็ด่าไป จะเล่นมุกก็เล่นไป
ในฐานะสตรีมเมอร์อิสระที่สังกัดสมาคมและรับเงินเดือนขั้นต่ำ ยิ่งข้อความวิ่งคึกคัก รายได้กับยอดเข้าชมของเขาก็ยิ่งดี อย่างไรเสียมันก็ไม่กระทบเงินในสัญญาแม้แต่หยวนเดียว
ขณะนั้นเอง จอกลางก็ดับมืดลงกะทันหัน
ทันใดนั้นก็มีเสียงครืนดังสนั่น!
หูฟังของหลินมู่สั่นสะเทือน
กลางจอห้องไลฟ์ของเฉวี่ยนหยามีหีบไม้แดงขลิบทองตกลงมา
ฝาหีบเด้งเปิดออก เหรียญทองกับอัญมณีนับไม่ถ้วนพุ่งกระจายออกมา กินพื้นที่สองในสามของหน้าจอ
นี่คือของขวัญระดับท็อปของแพลตฟอร์มเฉวี่ยนหยา «แผนที่สมบัติ»
แผนที่สมบัติหนึ่งใบ ราคา 5,000 หยวน
หลินมู่ได้ 1,500 หยวน
ต้องมีคนถามแน่ว่า ทำไมสตรีมเมอร์ได้แค่นี้ อย่างน้อยก็น่าจะได้ส่วนแบ่งก้อนใหญ่ไม่ใช่เหรอ?
ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น
ในวงการไลฟ์สด เงิน 70% เป็นของคนอื่น ส่วน 30% ที่เหลือถึงจะเป็นของตัวเอง
พูดให้ถูกคือ สตรีมเมอร์อิสระที่เซ็นสัญญากับแพลตฟอร์มโดยตรงจะไม่ได้ยอดแนะนำดี ๆ เลยต้องไปเซ็นกับสมาคมก่อน
เงิน 5,000 หยวนนี้ แพลตฟอร์มหักไปก่อนครึ่งหนึ่ง แล้วสมาคมก็เอาไปอีก 20%
ถึงมือหลินมู่พอดี 1,500 หยวน
ขาดทุนไหม?
ไม่ขาดทุนหรอก
ยุคนี้ถ้าอยากทำมาหากินจากการไลฟ์ สมาคมก็เป็นเส้นสายที่ต้องเข้าไปพึ่งพา
สตรีมเมอร์ไร้เส้นสายอย่างคุณ ใครจะช่วยปั่นยอดตามเป้าหมายรายเดือนให้?
ใครจะช่วยวิ่งเต้นหาตำแหน่งแนะนำจากแพลตฟอร์มให้?
เวลาพวกแอนตี้ปั่นกระแส ใครจะช่วยควบคุมความเห็นให้?
เรื่องยุ่งยากพวกนี้ สมาคมจัดการให้ทั้งหมด
ก็เหมือนดาราที่ต้องจ้างผู้จัดการนั่นแหละ
ตอนนั้นหลินมู่เซ็นสัญญาไว้ที่ปีละ 800,000 หยวนก่อนหักภาษี
สมาคมช่วยรับประกันรายได้ให้ เขามีหน้าที่แค่เป็นตัวปั่นอย่างสบายใจ
ต่อให้รวมส่วนแบ่งจากของขวัญแล้ว เขาก็ยังได้เงินเข้ากระเป๋าปีละประมาณหกแสนกว่าหยวน
สำหรับเขา หกแสนหยวนกำลังดี
ไม่ใช่แค่พอกินพอเที่ยว ยังเหลือเก็บได้อีกนิดหน่อย
เงินสด 1,500 หยวนกองนี้ร่วงลงมาตรงหน้า
มือหลินมู่ที่ยื่นค้างอยู่กลางอากาศหยุดนิ่ง
【ผู้ใช้ ‘ทีมจีนล้วนเท่านั้นคือที่สุด’ ส่ง แผนที่สมบัติ x1!】
«?????»
«เชี่ย! แผนที่สมบัติ!»
«เถ้าแก่สติหลุดแล้ว!!!»
«เปย์ให้ไอ้หมาทรยศนี่ตั้งห้าพัน เถ้าแก่มีเงินเหลือจนไม่รู้จะเอาไปเผาหรือไง?»
ความขี้เกียจของหลินมู่หายวับไปทันที เขาพูดเร็วราวกับปืนกล «เถ้าแก่ใจป้ำ! ขอให้เถ้าแก่มีความสุขดั่งทะเลบูรพา อายุยืนยาวเท่าขุนเขาหนานซาน ได้เป็นเจ้าบ่าวทุกวัน เปลี่ยนเจ้าสาวทุกคืน! แขนซ้ายโอบตี๋ลี่เร่อปา แขนขวากอดกู่ลี่นาจา! ออกไปเก็บกระเป๋าสตางค์ เดินไปทางไหนก็มีลมส่ง มีลูกชายก็ไม่มีจู๋... ถุย! ลูกชายต้องสอบเข้าชิงหัวได้แน่!»
ข้อความวิ่งยิ่งเดือดกว่าเดิม ทุกคนพากันเยาะเย้ยหลินมู่
«เชี่ย! พลิกสีหน้าเร็วขนาดนี้ เป็นผู้สืบทอดศิลปะการแสดงงิ้วเสฉวนหรือไง?»
«หวังว่าเถ้าแก่จะยังไม่บรรลุนิติภาวะ รีบขอเงินคืนเลย!!!»
«เถ้าแก่สติหลุดจริง ๆ ให้อาหารหมาจรจัดยังดีกว่าเอาให้ไอ้หมาหลิน!»
ทันใดนั้นก็มีแถบข้อความสีทองตัวหนาปรากฏขึ้นที่ขอบบนของจอหลัก
ข้อความสีทองตัวหนาแบบนี้เป็นสิทธิพิเศษของแพลตฟอร์มเฉวี่ยนหยา
มีเพียงมหาเศรษฐีระดับเทพที่เปิดสถานะขุนนางราชา และใช้เงินบนแพลตฟอร์มไปแล้วอย่างน้อย 500,000 หยวนเท่านั้น ถึงจะส่งข้อความด้วยตัวอักษรแบบนี้ได้
ข้อความสีทองค่อย ๆ เลื่อนผ่านไป
【ฉันเป็นผู้หญิง เป็นเจ้าบ่าวไม่ได้】
ดวงตาหลินมู่เป็นประกายเมื่อเห็นข้อความนั้น
เขาประสานมือดังเพียะ เสียงตบมือดังลั่น
«โธ่ ผมผิดเอง ๆ»
«งั้นขอให้เถ้าแก่หญิงงามแช่มช้อยเหมือนดอกไม้ อ่อนเยาว์ตลอดกาล 18 ปี! ผิวหน้าชุ่มชื้นเปล่งปลั่ง มีเผิงอวี้เยี่ยนคอยถือกระเป๋าให้ทุกครั้งที่ออกจากบ้าน! ซื้อชาหงปิงทีไรก็ได้แถมขวดหนึ่งตลอด! ไม่มีสิวขึ้น ร่ำรวยทุกวัน!»
ข้อความเต็มจอไปด้วยความเอือมระอาและเครื่องหมายคำถาม
«หน้าด้านเกินไปแล้ว!»
«เป็นหมารับใช้ได้คล่องมือจริง ๆ»
«ความอัปยศของลูกผู้ชาย!!!»
ยังไม่ทันที่คนดูจะด่าจบ ข้อความสีทองตัวหนาก็เลื่อนผ่านด้านบนของจออีกครั้ง
คราวนี้เถ้าแก่หญิงส่งมาแค่ประโยคเดียว
【คุณไม่ได้บอกว่าแอลพีแอลมีแต่พวกกากเหรอ? ถ้าคุณใช้ 5 ไอดีไต่ขึ้นอันดับ 1 ถึง 5 ของเซิร์ฟเวอร์เกาหลีได้ ฉันจะเปย์ 1,000,000 หยวน】
1,000,000 หยวน
พอเห็นตัวเลขนี้ หลินมู่ก็เริ่มนั่งไม่ติด
เขาถอดถุงมือที่ใช้กินกุ้งเครย์ฟิชออกด้วย
ในใจเขารีบคำนวณเลขอย่างรวดเร็ว
เงิน 1,000,000 หยวน เท่ากับแผนที่สมบัติ 200 ใบ
สุดท้ายเงินสด 300,000 หยวนจะเข้ากระเป๋าเขาเต็ม ๆ
แถมยังไม่รวมรางวัลอื่น ๆ ของขวัญที่ช่วยทำภารกิจสำเร็จได้ทันทีแบบนี้ สมาคมยังจะเพิ่มเงินให้อีกก้อน
เงินสามแสนกว่าหยวนเท่ากับรายได้ครึ่งปีของเขาเลย
ซื้ออาหารร้านซีเป่ยได้กี่มื้อกันนะ?
ซื้อกุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดได้กี่กะละมังกันนะ?
แต่ผู้หญิงคนนี้พูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่?
ถ้าเขาทุ่มเทจนไต่ขึ้นไปได้แล้วอีกฝ่ายดันปิดบัญชีหนีไป แบบนั้นเขาก็กลายเป็นคนโง่ที่ลงแรงฟรีไม่ใช่หรือไง?
ตอนนี้ข้อความวิ่งระเบิดจนแทบถล่มจอแล้ว
«เชี่ย??? 1,000,000 หยวน??? รับผมไปเลี้ยงเถอะครับคุณนาย!»
«พี่สาว มองทางนี้หน่อย ลิ้นผมม้วนได้ด้วยนะ»
«อันดับ 1 ถึง 5 ของเซิร์ฟเวอร์เกาหลี? เป็นไปไม่ได้หรอก! ต่อให้รวมทีมโปรเพลเยอร์ไปเล่นก็ยังทำไม่ได้มั้ง!»
«ไอดีห้าอันดับแรกของเซิร์ฟเวอร์เกาหลีเป็นของคนเดียวกัน ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์เกมลีกเลย!»
«แยกย้ายเถอะ คุณนายคนรวยแค่เอาเขามาสนุกด้วย ไอดีหลักของไอ้หมาหลินอยู่แค่แรงก์เพชรเอง ถ้ามันไต่ขึ้นอันดับ 1 ถึง 5 ของเซิร์ฟเวอร์เกาหลีได้ ฉันจะกลืนจอคอมเดี๋ยวนี้ แล้วคายคีย์บอร์ดออกมาให้ทุกคนดู!»
หลินมู่หรี่ตามองข้อความบนจอเล็กน้อย
ไอดีหลักที่เขาเล่นอยู่ในเซิร์ฟเวอร์จีนตอนนี้มีแรงก์เพชร 3 จริง ๆ
แน่นอน นั่นเป็นแค่ภาพลวงตา
ตั้งแต่ตัดสินใจเป็นสตรีมเมอร์สายปั่นที่ควบตำแหน่งแอนตี้ เขาก็จงใจซ่อนฝีมือเอาไว้
เวลาไลฟ์ เขาเน้นเล่นให้ดูเพี้ยนเข้าไว้
เล่นยังไงถึงจะทำให้เพื่อนร่วมทีมทรมานได้ก็เล่นแบบนั้น ทำยังไงให้เกิดโชว์สนุก ๆ ได้ก็ทำอย่างนั้น
วันนี้วาร์ปพุ่งชนกำแพง พรุ่งนี้ก็พุ่งเข้าไปแจกแต้มใต้ป้อม โดนฆ่าแล้วยังเถียงคอเป็นเอ็นใส่ไมค์
ฝีมือเหรอ?
ในวงการไลฟ์สดตอนนี้ ฝีมือจะไปสู้ความบันเทิงที่เรียกยอดเปย์ได้ยังไง
ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ทั้งที่เขามีทักษะการเล่นกับการอ่านเกมระดับเต็มขั้น แต่กลับกดแรงก์ไอดีตัวเองไว้ที่ระดับเพชรได้อย่างแนบเนียน
หลินมู่เอียงคอ มองกล้อง
เงินหนึ่งล้านหยวนน่าดึงดูดก็จริง แต่ของดีไม่มีทางหล่นจากฟ้าเฉย ๆ หรอก
«เถ้าแก่ ถ้าผมไต่ขึ้นไปไม่สำเร็จล่ะ? ต้องมีเงื่อนไขอะไรสักอย่างสิ»
ไม่นานนัก ข้อความสีทองตัวหนาก็เลื่อนผ่านจอหลัก
【งั้นก็ไสหัวออกจากวงการไลฟ์สด เลิกเล่นเน็ตไปเลย กล้ารับคำท้าไหม?】