【นิยายอีสปอร์ตในเมือง ยิ่งอ่านไปยิ่งสนุก】
【อ่านไม่รู้เรื่องแอลโอแอลก็ไม่เป็นไร ฉากในเมืองจะเชื่อมโยงกับเนื้อเรื่องหลัก รับรองว่าไม่มีพิษมีภัย ถ้ามีพิษผมกินเอง!!】
“ขอแสดงความยินดีกับทีวัน...ที่คว้าแชมป์โลกปี 2024 ไปครอง!”
ในห้องเช่าแห่งหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ เสียงแหบแห้งของกว่านเจ๋อหยวนดังออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์
บนหน้าจอ สมาชิกทีมทีวันกอดกันเป็นกลุ่มไปแล้ว
หลินมู่วางขาพาดขอบโต๊ะคอม
ขยับตัวลงไปนั่งจมบนเก้าอี้เกมมิง
เขามองจอรองของคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยข้อความว่า “ทำเต็มที่แล้ว ปีหน้าค่อยมาใหม่”
หลินมู่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนเอื้อมมือดึงไมโครโฟนเข้ามาใกล้ปาก
“พวกนายเห็นไหม? เหมือนที่ฉันบอกตั้งแต่เริ่มเกมเลยหรือเปล่า บีแอลจีแพ้แน่”
พูดจบ เขาก็มองกล้อง ยกมุมปากขวาขึ้นแล้วพูดต่อ “เอาละ ขอแสดงความยินดีกับบีแอลจี ทีมที่พวกเราฝากความหวังไว้แบบไม่มีหวัง ที่แพ้ทีวันได้สำเร็จ!”
หลินมู่เพิ่งพูดจบ ข้อความสีขาวบนจอรองฝั่งซ้ายที่ไหลเอื่อย ๆ ก็พรั่งพรูลงมาราวกับน้ำตก
“???”
“ไอ้ตัวปั่นยังไม่ตายอีกเหรอ?”
“ไอ้หลินหมาตายห่า!”
“เกาะกระแสหาแม่มึงเหรอ บีแอลจีแพ้แล้วแกดีใจมากหรือไง?”
“ทะเบียนบ้านแกเหลือแค่หน้าของตัวเองแล้วใช่ไหม? มานั่งเรียกวิญญาณพ่อเกาหลีอยู่ตรงนี้?”
“ศักดิ์ศรีอยู่ไหน? เกียรติยศของทีมที่มีแต่นักแข่งจีนล้วนมีค่าแค่ไหนในสายตาแก?”
หลินมู่มองดอกจันกับเครื่องหมายคำถามที่เต็มหน้าจอ รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นกว่าเดิม
เขาวางมือซ้ายลงบนคีย์บอร์ด แล้วใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางเคาะอย่างรวดเร็ว
“ใจเย็นก่อน”
“วันนี้ทีวันได้แชมป์ สตรีมเมอร์อารมณ์ดี แจกของให้ทุกคนหน่อยแล้วกัน”
เขาพิมพ์ลงในช่องรางวัลของการสุ่ม：【ยางลบเฉินกวง 1 ก้อน】
จำนวน: 1
เงื่อนไขเข้าร่วม: ส่งแท่งไฟราคา 1 เหมา
“มาเลย ขึ้นจอที่มุมซ้ายล่าง ส่งฟรีถึงบ้าน”
คอมเมนต์ไหลเร็วกว่าเดิม
ข้อความเบียดกันจนอ่านแทบไม่ออก
“จนจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง??”
“งกตายไปซะ! นี่แกกำลังทำให้ใครขยะแขยงอยู่?”
“เดี๋ยวกูเผายางลบให้แกสักกล่องที่หน้าหลุมศพ!”
“แจ้งรายงานแล้ว ทุกคนช่วยกันกดรายงานที ให้ไอ้เวรนี่โดนแบน”
“สตรีมเมอร์กระจอก รีบเลิกเล่นเน็ตไปซะ”
หลินมู่ไม่มองคอมเมนต์อีก
เขาก้มตัวลงไปลากถุงพลาสติกที่ผูกปมตายไว้ใต้โต๊ะคอมออกมา
สอดนิ้วเข้าไปในรอยแยกของถุงแล้วกระชากเต็มแรง เสียงแควกดังขึ้น ถุงก็ขาด
ข้างในเป็นกล่องอาหารเดลิเวอรีทรงกลมสีแดง
เขาเปิดฝาออก
กลิ่นน้ำมันพริกที่ผสมกระเทียมกับฮวาเจียวพุ่งออกมา
เขาหยิบถุงมือพลาสติกมาสวม แล้วใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบกุ้งมังกรตัวเล็กผัดหม่าล่าที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา
ใช้สองมือบิดดังกร๊อบ หัวกุ้งกับลำตัวก็แยกจากกัน
“อย่าหยุดสิ ด่าต่อเลย”
“ตอนดูแข่งเมื่อกี้สตรีมเมอร์ยังกินไม่อิ่ม ตอนนี้กินต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือไง?”
หลินมู่พูดพลางโยนเนื้อกุ้งเข้าปาก
เขาเคี้ยวไปด้วย พูดอู้อี้ใส่ไมโครโฟนไปด้วย “ลูกกตัญญูของบีแอลจีรอก่อนนะ รอสตรีมเมอร์กินกุ้งกะละมังนี้หมด เดี๋ยววันนี้จะถล่มเซิร์ฟเกาหลี ฆ่าพวกเกาหลีให้หายแค้นแทนบีแอลจีของพวกนาย”
พอพูดจบ ห้องไลฟ์ก็ยิ่งเดือดกว่าเดิม
“แก้แค้นแม่แกสิ! ไอ้ขันทีตายซากอย่างแกมีสิทธิ์พูดถึงบีแอลจีด้วยเหรอ?”
“ถ้าแกชนะระดับมาสเตอร์ในเซิร์ฟเกาหลีได้ กูจะไลฟ์กินขี้!”
“ไสหัวไป!! ไอ้ตัวน่าขยะแขยง!”
“ไอ้หมอนี่มันน่ากระทืบจริง ๆ โว้ย ฉันโมโหจนแทบอ้วกเป็นเลือดแล้ว!”
หลินมู่มองคำด่าที่ไม่ซ้ำกันเต็มหน้าจอ หัวเราะออกมาครั้งหนึ่งแล้วไม่ตอบโต้อีก
เขาทะลุมิติมาที่นี่เกือบหนึ่งปีแล้ว
คนอื่นทะลุมิติกลับไปช่วงฤดูกาลสามหรือสี่ เพื่อเป็นเทพยุคบุกเบิก
แต่หลินมู่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับทะลุข้ามไปข้างหน้าสองปีครึ่ง เข้าสู่ปี 2024 เสียอย่างนั้น
ตอนเพิ่งฟื้นขึ้นมา มือของเขายังกำตะเกียบเดลิเวอรีจากชีวิตก่อนหน้าไว้
แต่หลินมู่ใช้เวลาราวสองวินาทีครึ่งก็ยอมรับความจริงได้แล้ว
ยังไงเสีย เขาก็เป็นนักอ่านนิยายเว็บมะเขือเทศที่อ่านนิยายมาแล้วพันชั่วโมง
วินาทีแรกหลังยอมรับความจริง เขาก็ท่องในใจว่า “ระบบ?”
ข่าวดีคือ ในหัวมีเสียงดังขึ้นจริง ๆ
ข่าวร้ายคือ...เจ้านี่มันไร้ประโยชน์สิ้นดี
ตั้งแต่วันนั้น ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ในหัวของเขาจะมีเสียงติ๊งดังตรงเวลาเสมอ:
【ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ สำนึกในเกม +1 ความชำนาญในการควบคุม +1】
ด้วยสำนึกในเกมและฝีมือการควบคุมของเขาตอนนี้ การขึ้นอันดับหนึ่งเซิร์ฟเกาหลีง่ายพอ ๆ กับดื่มน้ำ
แต่ก็ไม่มีประโยชน์
เพราะในช่วงปี 2024 เกมลีกออฟเลเจนด์สกำลังอยู่ในช่วงขาลงแล้ว
ในวงการแอลพีแอล ด้านบนเต็มไปด้วยพวกเก๋าเกม ส่วนด้านล่างก็เต็มไปด้วยลูกท่านหลานเธอและคุณชายผู้สืบทอดตำแหน่ง
นักแข่งอายุมากยึดตำแหน่งตัวจริงไม่ยอมวางมือ หากไม่มีเส้นสาย ต่อให้เขากวาดชัยในเซิร์ฟเกาหลี ก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะประตูทดสอบฝีมือด้วยซ้ำ
หลินมู่รู้สึกว่าถึงสองปีครึ่งผ่านไป อะไรก็ไม่เปลี่ยน สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนคือการขาดเงิน
เพราะฉะนั้น หลังจากลงชื่อเข้าใช้ได้หนึ่งเดือน เขาก็ขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของหุบผาจอมยุทธ์ทันที
จากนั้นก็เปลี่ยนไอดีอันดับหนึ่งเซิร์ฟจีนเป็น “รับจ้างเล่นแอดวี รับประกันแบก รับรองฟิน”
ต้องยอมรับว่ากลยุทธ์นี้ได้ผลจริง
เป็นมือรับจ้างเล่นอันดับหนึ่งของหุบผาจอมยุทธ์ ภาพลักษณ์เต็มเปี่ยม
บรรดาเถ้าแก่ที่เพิ่มเขาในวีแชตก็มีมากจนล้นไปถึงฝรั่งเศส
แน่นอนว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฝีมือรับจ้างเล่นของหลินมู่ด้วย
จุดขายของเขาคือรู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์
เถ้าแก่เล่นยาซัว กดสกิลพุ่งเข้าไปในกลุ่มศัตรูแล้วโดนฆ่าทันที
หลินมู่ไม่ด่าลูกค้า แต่จะบีบเสียงในห้องพูดคุยแล้วร้องว่า “โธ่ เถ้าแก่! จังหวะเปิดไฟต์เมื่อกี้เท่สุด ๆ เลย! เสียดายเพื่อนร่วมทีมตามจังหวะอันพลิ้วไหวของเถ้าแก่ไม่ทัน!”
อาศัยการควบคุมระดับเทพกับทักษะเอาอกเอาใจแบบไม่สนหน้าตา เขาจึงมีชื่อเสียงเล็ก ๆ ในวงการรับจ้างเล่น
แถมพวกเถ้าแก่ยังชอบวิธีนี้ด้วย
ตลอดหนึ่งเดือน ทั้งค่าจ้างรับเล่นกับทิปทำให้หลินมู่มีรายได้เข้ากระเป๋าสามหมื่นหยวน
เดือนละสามหมื่นหยวน ถ้าเป็นพนักงานจบใหม่ธรรมดา คงนอนฝันหวานจนยิ้มออกมาได้
แต่หลินมู่ทำไม่ได้
มื้อกลางวันที่ร้านซีเป้ยก็มื้อละ 180 หยวนแล้ว
มื้อเย็นที่ร้านอาหารหูหนานอีก 220 หยวน
บวกกับกุ้งมังกรถาดนี้ที่กินเป็นมื้อดึกอีก 150 หยวน ยังต้องกินคู่กับเบียร์อูซูแช่เย็นสองขวด
แค่ค่าอาหารวันหนึ่งก็ปาเข้าไปห้าร้อยกว่าหยวนแล้ว
ยังไม่รวมบางครั้งที่ไปนวดหรือแช่เท้า
เงินเดือนสามหมื่นหยวน พอหักค่าเช่ากับค่าน้ำค่าไฟแล้ว สิ้นเดือนแทบไม่มีเงินซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขารับจ้างเล่นโหมดจัดอันดับคู่ให้เถ้าแก่คนหนึ่งจนจบเกม
หลังจบเกม เถ้าแก่ก็ถอนใจ “พี่ชาย ฝีมือควบคุมของนายเหนือกว่าพวกเทพเฉพาะทางบนแพลตฟอร์มอีก ทำไมนายไม่ลองเป็นสตรีมเมอร์ล่ะ?”
ตอนนั้นหลินมู่ไม่ได้ใส่ใจ กำลังใช้ไม้จิ้มฟันแคะฟันอยู่ จึงตอบส่ง ๆ ไปว่า “เป็นสตรีมเมอร์จะหาเงินได้สักเท่าไร? มีเงินสดจากรับจ้างเล่นเร็วกว่าไหมล่ะ?”
เถ้าแก่หัวเราะ “นายยังไม่เข้าใจสินะ สตรีมเมอร์สายฝีมือที่ไปได้ดี อย่างเสี่ยวเชาเมิ่งคนนั้น ปีหนึ่งหาเงินได้หลายล้านง่ายเหมือนเล่นสนุก ฝีมืออย่างนาย แถมยังปากดีแบบนี้ ถ้าไม่เปิดไลฟ์ก็น่าเสียดายแย่”
พอได้ยินคำว่าหลายล้าน
ไม้จิ้มฟันในปากหลินมู่ก็หลุดร่วงลงบนคีย์บอร์ดดังเพียะ
หลังจากวันนั้น แพลตฟอร์มไลฟ์สดเฉวี่ยนหยาก็มีห้องหมายเลข 3208 เพิ่มขึ้นมา
ห้องไลฟ์เฉพาะของหลินมู่
ช่วงสองสามวันแรกที่หลินมู่เริ่มไลฟ์ ในหัวมีแต่ภาพรายได้ปีละล้าน จากนั้นก็นั่งเล่นแรงก์สูงของเซิร์ฟจีนอย่างเรียบร้อย
ผลกลับกลายเป็นว่าไม่มีคอมเมนต์สักตัว เขาเปิดไลฟ์ทิ้งไว้ทั้งวัน ได้รับแท่งไฟฟรีมูลค่าสองเหมาเท่านั้น
จนถึงบ่ายวันที่สาม ระหว่างรอเข้าคิว เขาเบื่อเลยเปิดดูคลิปการแข่งขันของแอลพีแอล
หลินมู่ชี้ไปที่จังหวะเล่นของเอลก์ ผู้เล่นตำแหน่งเอดีของบีแอลจี แล้วพูดส่ง ๆ ว่า “ยืนตำแหน่งได้ชวนหิวข้าวจริง ๆ ไปโรงงานขันน็อตยังจะดีกว่า”
ไม่รู้ว่าใครอัดคลิปไปลงหัวข้อพูดคุยในเวยป๋อ
จากนั้นคืนนั้น ห้องไลฟ์ของเขาก็มีคนทะลักเข้ามาสามพันคนในพริบตา
แฟนคลับพวกนั้นเหมือนบ้าคลั่ง พากันด่าบรรพบุรุษของหลินมู่ย้อนไปสิบแปดชั่วโคตร ด่ากันยาวนานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม
ตอนเขาปิดไลฟ์ แค่เหลือบมองข้อมูลหลังบ้านครั้งเดียว
เขาก็เข้าใจความหมายที่แท้จริงของการไลฟ์สดแล้ว