เลิกสตรีม
สำหรับสตรีมเมอร์ที่หาเงินจากกระแสแอนตี้ การเลิกสตรีมก็เท่ากับทุบหม้อข้าวตัวเองชัด ๆ
หลินมู่จ้องตัวอักษรสองคำนั้น กระแอมเบา ๆ ก่อนจะไอใส่ไมโครโฟน
“เอ่อ พี่สาวที่บอกว่าทีมจีนล้วนถึงจะเป็นเทพน่ะครับ”
“ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เอาอย่างนี้ อย่างน้อยผมก็เป็นผู้ชาย ผู้ชายพูดแล้วคำไหนคำนั้น ส่วนผู้หญิงผมไม่รู้เหมือนกัน เพราะผมไม่เคยเป็น”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง “พี่รับคำท้าแล้ว ถ้าผมไต่แรงก์ไม่ขึ้น ผมจะเลิกสตรีม ลบบัญชี แล้วไม่ไลฟ์อีกเลย”
“แต่ว่า...”
หลินมู่พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าก็กลับมาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหน้าด้านอย่างเดิม:
“เถ้าแก่ พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐานนะครับ โดเนตสักหลายหมื่นหยวนให้พี่น้องในห้องสตรีมผมเปิดหูเปิดตาหน่อยได้ไหม? ยังไงซะ ในห้องสตรีมเล็ก ๆ ของผม รวมทั้งตัวผมด้วย มีแต่ขอทานทั้งนั้น ไม่เคยเห็นโลกกว้างกับเขาหรอกครับ”
คอมเมนต์ในจอรองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามจนแทบกลบหน้าจอ
“？？？？？”
“ด่าใครวะ? ลองด่าอีกทีสิ?”
“ใครเป็นพี่น้องกับแกวะ? ใครเป็นขอทาน?”
“ไอ้สตรีมเมอร์สารเลวนี่ไม่ใช่แค่ขอทานเอง ยังลากพวกเราไปเป็นขอทานด้วยใช่ไหม?”
“ไอ้สตรีมเมอร์หมา แกนั่นแหละขอทาน! เมื่อกี้ฉันยังส่งแท่งไฟราคา 0.1 หยวนให้เลย!”
“โมโหจะตายอยู่แล้ว ฉันเข้ามาดูแข่ง ทำไมอยู่ ๆ กลายเป็นขอทานไปได้?”
“พี่สาวเศรษฐีอย่าโดเนตนะ! ปล่อยให้มันไสหัวไปขอทานเลย!”
เศรษฐีนีคนนั้นไม่ได้พิมพ์ตอบอีก
สิ่งที่ตอบกลับหลินมู่ คือเอฟเฟกต์สีทองสว่างวาบทั่วหน้าจอ
“ตูม!”
“ตูม! ตูม! ตูม!”
หีบสมบัติไม้แดงขอบทองเรียงแถวร่วงลงมาตรงกลางจอ
แผนที่สมบัติ 20 ใบ
เงิน 100,000 หยวน
คราวนี้หลินมู่ไม่กล้าปากแข็งอีกแล้วจริง ๆ
เขาจ้องเหรียญทองที่ปลิวว่อนเต็มหน้าจอ แล้วหลุดปากออกมาสองคำ:
“โคตรเจ๋ง!”
“ขอบคุณคุณแม่บุญธรรมทีมจีนล้วนถึงจะเป็นเทพ ที่มอบทุนตั้งต้นสานฝันมาให้หนึ่งแสนหยวนครับ!”
“ขอให้คุณแม่บุญธรรมมีพรอันเป็นนิรันดร์ อายุยืนยาวเทียมฟ้า! มือซ้ายลูบไล้นายแบบสูง 190 เซนติเมตร มือขวาคลึงหนุ่มน้อยกล้ามท้องเป็นลอน! แค่ก้าวออกจากบ้านก็เหยียบกุญแจรถโรลส์-รอยซ์! ลงทุนหุ้นจีนเมื่อไรก็มีแต่หุ้นพุ่งชนเพดานทุกวัน!”
สองวินาทีต่อมา คำเยาะเย้ยก็ทะลักท่วมหน้าจออีกครั้ง
“เชี่ย! ศักดิ์ศรีแกหายไปไหนวะ ไอ้หลินหมา?!”
“เรียกแม่บุญธรรมแล้วเหรอ? เมื่อกี้ยังทวงคำตอบอยู่เลย แป๊บเดียวก็ยอมเป็นลูกเขาแล้วใช่ไหม?”
“เมื่อก่อนลวี่ปู้ยอมรับโจรเป็นพ่อ วันนี้ไอ้หลินยอมรับแม่เพราะเงิน! ฉันยอมใจจริง ๆ!”
“พี่สาวเศรษฐีคิดผิดแล้ว! เอาเงินแสนไปเรียกนายแบบมาสักคนไม่ดีกว่าเหรอ ดันเอามาเลี้ยงหมาปั๊กตัวนี้ซะได้!”
หลินมู่เลื่อนเก้าอี้เกมมิงออก แล้วลุกยืนตัวตรงหน้ากล้อง
เขายกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ หลับตาลง ก่อนจะค่อย ๆ บิดเอวและสะโพกไปทางซ้ายทีทางขวาที
นั่นคือท่าเต้นนุ่มนวลลื่นไหลที่เห็นกันบ่อยที่สุดในคลิปสั้น
เขาบิดไปมาราวสิบกว่าวินาที ก่อนจะหุบเท้าเข้าหากัน ใช้มือขวากุมหน้าอกซ้าย แล้วโค้งตัวคำนับกล้องอย่างจงใจทำท่าทาง
จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กล้องอย่างฉับพลัน
เพราะเข้าใกล้เกินไป ใบหน้าของเขาจึงแทบกินพื้นที่ภาพไลฟ์ทั้งจอ
เขาหลับตา ริมฝีปากเปื้อนน้ำมันกุ้งเครย์ฟิชแดงฉ่ำแนบเข้ากับเลนส์ ส่งเสียงจุ๊บหนึ่งที
“จูบแรกบนจอไลฟ์ของผมยกให้พี่แล้วนะครับ ขอบคุณครับพี่ จุ๊บ~”
คอมเมนต์ในจอรองไหลเร็วกว่าก่อนหน้านี้ถึงสามเท่า
“แหวะ!!!!!!”
“คืนเงินมา! ฉันจะเอาเงินคืน! แจ้งตำรวจแล้ว!”
“ขอให้ตายอย่างสงบด้วยวิธีทางกายภาพ! น้ำมันกุ้งเต็มปากแบบนี้ กล้องจะพังเอานะ!”
“ดึกดื่นป่านนี้ ฉันไปทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาดูอะไรแบบนี้?”
“แต่พูดก็พูดเถอะ หมอนี่เล่นใหญ่เก่งจริง ฮ่า ๆๆ”
“หาเงินได้ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย ขายทั้งความสามารถแล้วยังขายตัวอีกต่างหาก”
หลินมู่ทำตามขั้นตอนจนครบ ก็เอากระดาษขาวแผ่นหนึ่งบังกล้องไว้ แล้วจุดบุหรี่อย่างสบายใจ
เขาพูดอย่างลำพอง “พี่น้อง! ใครจะอัดหน้าจอก็รีบเลย! คลิปตัดอะไรก็จัดให้ไว!”
“วันนี้ฉันพูดไว้ตรงนี้เลย รับคำท้าแล้ว! แถมให้เวลาแค่สองเดือน! สองเดือน ฉันจะพาไอดีทั้งห้าขึ้นไปติดห้าอันดับแรกของเซิร์ฟเกาหลีให้หมด ถ้าทำไม่ได้ ฉันจะลบไอดีแล้วเลิกสตรีมตรงนี้เลย ไม่เบี้ยวแน่นอน!”
ตัวอักษรสีขาวบนจอรองเรียงต่อกันเป็นแถบ ล้วนเป็นคำด่าหยาบคาย
“แกจะบ้าเหรอ? ยังจะเอาสองเดือนอีก?”
“ให้เวลาหนึ่งปี แกก็ไต่ขึ้นไปไม่ได้สักไอดีหรอก!”
“โม้เก่งชะมัด พอได้เงินห้าหมื่นก็เริ่มสมองเพี้ยนแล้วเหรอ?”
“รอดูสตรีมเมอร์ลบไอดีเลิกสตรีมในอีกสองเดือน ถึงตอนนั้นพวกเราไปกินโต๊ะจีนฉลองกัน!”
หลินมู่มองคอมเมนต์ที่ไหลบ้าคลั่ง แล้วพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างอารมณ์ดีอีกวง
ด้วยฝีมือของเขาตอนนี้ การติดห้าอันดับแรกของเซิร์ฟเกาหลีด้วยไอดีห้าไอดีภายในสองเดือนไม่ใช่เรื่องโม้เลย
ค่าความเข้าใจเกมกับความชำนาญที่ระบบเพิ่มให้ทุกวัน ปั้นเขาจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปนานแล้ว
ถ้าการเดิมพันครั้งนี้เป็นเซิร์ฟจีน เขาอาจไม่กล้ารับประกันว่าจะทำได้ด้วยไอดีทั้งห้าจริง ๆ
เพราะแรงก์สูงของเซิร์ฟจีนถูกพวกนักแสดงเกมทำพังไปนานแล้ว
ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหน พอเข้าเกมแล้วจับคู่เจอคนจงใจแจกสามคน ระบบก็จัดการให้เรียบร้อย ต่อให้เทพมาเองก็ยังต้องแพ้รวด
แต่เซิร์ฟเกาหลีไม่เหมือนกัน
สภาพแวดล้อมการเล่นของเซิร์ฟเกาหลีต่างจากเซิร์ฟจีนราวฟ้ากับเหว
ถ้าคะแนนของคุณเกิน 500 แต้มในแรงก์ชาเลนเจอร์ ก็แทบไม่มีใครกล้าเล่นงานคุณแล้ว
เพราะเซิร์ฟเกาหลีแบนบัญชีเข้มงวดมาก ทุกบัญชีต้องผูกกับบัตรประชาชนของคนท้องถิ่นเกาหลี
ยกเว้นบัญชีที่ทางการแจกให้
บัญชีแรงก์ชาเลนเจอร์เซิร์ฟเกาหลีที่มีคะแนนเกิน 500 แต้มมีราคาค่อนข้างสูงในตลาด โดนแบนไปหนึ่งบัญชีก็หายไปหนึ่งบัญชี
ไม่มีใครเอาบัญชีแรงก์สูงแบบนี้ไปเสี่ยงตายเพียงเพื่อรับเงินใต้โต๊ะนิดหน่อยหรอก
คิดถึงตรงนี้ หลินมู่ก็กดดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วเปิดกระดาษขาวที่บังกล้องออก
จากนั้นเขาเอนหลัง ปล่อยตัวจมลงบนเก้าอี้เกมมิง หาวอย่างเกียจคร้านแล้วบิดขี้เกียจ
ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะของเขาก็สว่างขึ้นพร้อมเสียงแจ้งเตือนข้อความวีแชต
หลินมู่เหลือบมอง
“เอ่อ พูดถึงเรื่องนี้แล้ว...”
“วันนี้สตรีมเมอร์บรรยายการแข่งขันจนเหนื่อยแทบแย่ ขอปิดไลฟ์ไปพักก่อน พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มกันอย่างเป็นทางการ”
ทันใดนั้น คอมเมนต์ในจอรองก็หลั่งไหลมาเต็มไปหมด มีแต่คำด่าว่าไอ้เดรัจฉาน
“？？？？？”
“ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย!!!”
“แค่บรรยายเกมแข่งจะเหนื่อยบ้าอะไร? ทั้งแมตช์แกเอาแต่แกะกุ้งเครย์ฟิชอยู่ตรงนี้!”
“ได้เงินแล้วก็หนีเลยเหรอ? เขาเพิ่งส่งของขวัญเมื่อกี้เอง แกก็ปิดไลฟ์ทันทีเลย?”
“ยอดขอทานแห่งวงการ รับเงินแล้วไม่คิดจะแกล้งทำเป็นมีมารยาทหน่อยเลยใช่ไหม?”
หลินมู่ทำเหมือนไม่เห็น มือขวาจับเมาส์แล้วเลื่อนไปหาปุ่มสีแดงสำหรับจบไลฟ์อย่างชำนาญ
“ไปแล้ว ๆ พรุ่งนี้เจอกันตรงเวลา พี่สาวทีมจีนล้วนคนนั้น พรุ่งนี้อย่าลืมมาดูผมเล่นแรงก์นะ บ๊ายบาย”
“คลิก”
เมาส์ถูกกดลง
ห้องไลฟ์ก็ดับมืดลงในทันที