“หลังผูกมัดแล้วต้องร่วมเป็นร่วมตาย หากข้าไม่ผูกมัดเล่า? เจ้าก็จะหายไปจากห้วงความคิดของข้าใช่หรือไม่” ซูหลานจือถามด้วยเจตนาไม่ดี
คำถามของซูหลานจือทำให้ระบบลงชื่อรับรางวัลงงงันไปทันที
ไม่ใช่สิ รุ่นพี่ทั้งหลายไม่ได้บอกหรือว่าพอมนุษย์ได้ยินคำว่าผูกมัดระบบ ต่างก็แย่งกันผูกมัดด้วยความยินดีหรอกหรือ?
เหตุใดพอมาถึงตนกลับไม่เหมือนกันเล่า?
แม้ระบบจะไม่เข้าใจสาเหตุ แต่ก็รู้ว่าซูหลานจืออยากให้มันหายไป!
“ท่านโฮสต์ ข้ามีประโยชน์มากนะ ดูสิ ร่างกายนี้อ่อนแอถึงเพียงนี้ หากผูกมัดกับข้า ไม่แน่ว่าสักวันอาจลงชื่อรับรางวัลได้ยาวิเศษ แล้วรักษาให้หายก็ได้”
ซูหลานจือสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความหวาดกลัวในใจของระบบลงชื่อรับรางวัลที่อยู่ในสมอง
นางเลิกคิ้ว มุมปากอดเผยรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ได้
แม้นางจะไม่ชอบที่มีสิ่งเล็ก ๆ เพิ่มเข้ามาในสมอง แต่หากลงชื่อรับรางวัลได้ของดีจริง ๆ ก็ย่อมไม่รังเกียจ
แน่นอนว่า แม้นางตัดสินใจจะผูกมัดระบบลงชื่อรับรางวัลแล้ว ก่อนผูกมัดนางก็ยังอยากลองหยั่งเชิงดูสักหน่อย
“โอ้! ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ ดูเหมือนจะมีประโยชน์อยู่บ้าง
แต่มีเพียงคำพูดลอย ๆ ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร!
หากเจ้าโกหกข้าเล่า?” คำพูดของซูหลานจือทำให้เงาแมวน้อยโกรธจนแทบอยากข่วนคน
“แล้วท่านอยากทำอย่างไร? หากโฮสต์ไม่ผูกมัด ก็ลงชื่อรับรางวัลไม่ได้ หากลงชื่อรับรางวัลไม่ได้ก็ไม่มีสิ่งของ ทุกอย่างเชื่อมโยงกันเป็นทอด ๆ นี่เป็นสิ่งที่ระบบหลักกำหนดไว้แล้ว” ระบบตะโกนอย่างเดือดดาล
เมื่อได้ยินเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของระบบ หากเป็นเจ้าของร่างเดิมคงตกใจจนหมดสติไปแล้ว
แต่บัดนี้คือซูหลานจือ เสียงตะโกนเพียงเท่านี้ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของเสียงซอมบี้ นางไม่มีทางหวาดกลัวอยู่แล้ว
“โอ้! ที่แท้เบื้องบนของเจ้ายังมีผู้บังคับบัญชาอีกหรือ!” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยของซูหลานจือทำให้ระบบรู้สึกถึงลางไม่ดี
มันเอ่ยอย่างกระวนกระวายเล็กน้อยว่า “เช่นนี้ ข้าจะมอบห่อทดลองสำหรับมือใหม่ให้ท่านก่อน ลองใช้ดูแล้วค่อยผูกมัดกัน ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
ในใจซูหลานจือเบิกบานยิ่งนัก ทว่าสีหน้ากลับนิ่งสนิทราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น นี่เป็นสิ่งที่นางฝึกฝนมาจากการใช้ชีวิตในยุคสิ้นโลกหลายสิบปี
“ก็ได้ เห็นแก่ความจริงใจของเจ้า ข้าตกลง
แต่ข้าขอบอกไว้ก่อน หากทดลองแล้วไม่พอใจ เจ้าต้องเป็นฝ่ายจากข้าไปเอง แล้วไปหาคนอื่น” คำพูดชวนให้คนอยากต่อยของซูหลานจือเกือบทำให้ระบบเสียสติ
หากข้าจากเจ้าไปหาคนอื่นเองได้ ข้าจะมาทนรับความอัดอั้นจากเจ้าอยู่ที่นี่หรือ!
อ๊าก! ระบบนี้จะโมโหตายอยู่แล้ว!
ซูหลานจือไม่สนใจว่าระบบจะโกรธเพียงใด ของฟรีไม่หยิบก็เสียเปล่า
【ติ๊ง ห่อทดลองสำหรับมือใหม่ส่งมอบแล้ว ขอให้โฮสต์ตรวจรับโดยเร็ว】
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ซูหลานจือก็เห็นหน้าจอเสมือนสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า บนหน้าจอมีปุ่มสองปุ่ม คือปฏิเสธและยืนยัน
ซูหลานจือไม่ลังเล ยื่นมือกดปุ่มยืนยันโดยตรง
แสงสีขาววาบขึ้น ขวดหยกสีเขียวมรกตใบหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของนาง
สัมผัสเย็นเยียบยืนยันกับนางว่านี่เป็นของจริง นางได้รับสิ่งของมาจริง ๆ แม้จะไม่รู้คุณภาพของมัน แต่อย่างน้อยก็มีอยู่จริง
ซูหลานจือไม่แกล้งระบบอีก นางไม่ได้ดูว่ามีสิ่งใดอยู่ในขวดหยก แล้วเอ่ยทันทีว่า “ข้าตกลงผูกมัดระบบลงชื่อเข้าใช้ประจำวัน”
สิ้นเสียงของนาง ในสมองพลันมีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
【กำลังผูกมัดระบบลงชื่อเข้าใช้ประจำวัน ความคืบหน้า 1%, 10%, 20%, 50%, …………100%, ผูกมัดสำเร็จ】
หลังผูกมัดสำเร็จ เงาแมวก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
การค้นพบนี้ทำให้ซูหลานจือเลิกคิ้ว ที่แท้การผูกมัดกับนางยังมีข้อดีเช่นนี้ มิน่าอีกฝ่ายถึงได้ร้อนใจนัก
ทว่านางไม่ได้เปิดโปง เพียงก้มมองขวดหยกในมือ
นางดึงจุกไม้จากขวด กลิ่นอายแห่งชีวิตอันเข้มข้นก็ลอยออกมาจากปากขวด
“ของดี!” ซูหลานจืออดชมไม่ได้
ร่างเดิมอ่อนแอเหลือทน แต่ในชาติก่อนนางเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุไม้ จึงคุ้นเคยกับพลังชีวิตเป็นอย่างยิ่ง
นางมองเม็ดยาขนาดเท่าถั่วเหลืองในขวดหยก แล้วอดถามไม่ได้ว่า “ระบบ เจ้ารู้หรือไม่ว่ายาเม็ดนี้ชื่ออะไร มีสรรพคุณอย่างไร?”
“ท่านโฮสต์ ที่ตัวขวดมีชื่อเขียนอยู่ ส่วนสรรพคุณ ข้าก็ไม่รู้” ระบบตอบเสียงอ่อย
มันไม่กล้าพูด เพราะนี่เป็นของที่มันฉวยโอกาสจากช่องโหว่ของระบบหลักมา จึงไม่กล้าถาม
เมื่อได้ยินคำตอบของระบบ ซูหลานจือก็ไม่ติดใจ อย่างไรนางก็รู้ว่าระบบไม่กล้าทำอันตรายถึงชีวิตนางก็พอ
ยิ่งไปกว่านั้น เพียงนางสูดกลิ่นอายแห่งชีวิตอันเข้มข้นเข้าไปเล็กน้อย ร่างกายก็รู้สึกสบายขึ้นมากแล้ว
ของดีเช่นนี้ ย่อมต้องตกเป็นของตนอย่างแท้จริงจึงจะถูก
ซูหลานจือไม่ลังเลอีก เทยาเม็ดออกจากขวดหยก แล้วโยนเข้าปากกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว
กลิ่นหอมของยาที่แผ่ออกมาทันทีอบอวลไปทั่วห้อง เคราะห์ดีที่ซูหลานจือเคลื่อนไหวรวดเร็ว กลิ่นยาจึงกระจายอยู่เพียงในห้อง
นางคาดว่าหากช้ากว่านี้อีกนิด กลิ่นคงอบอวลไปทั่วเรือนหลานจือ
ยาเม็ดเพิ่งกลืนลงคอได้ไม่นาน ความร้อนระอุก็พลันผุดขึ้นจากท้องน้อย พุ่งตรงไปยังแขนขาและอวัยวะทั่วร่างของซูหลานจือ
นางกัดริมฝีปากล่างแน่น ปลายนิ้วกำผ้าเช็ดหน้าไว้ แผ่นหลังเกร็งตรง พยายามข่มความรู้สึกร้อนผ่าวและบวมตึงที่เกิดจากฤทธิ์ยาซึ่งพลุ่งพล่าน
เหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมาตรงขมับ ใบหน้าซีดขาวก่อนจะค่อย ๆ แดงระเรื่อ ริมฝีปากที่เคยขาวซีดเริ่มอิ่มเอิบขึ้น
พลังชีวิตที่พร่องลงทั่วร่างถูกเติมเต็มขึ้นมาอย่างฝืนทน ราวกับทั้งร่างเพิ่งแช่อยู่ในน้ำ
เส้นลมปราณที่เคยตีบตันและติดขัดค่อย ๆ ถูกไออุ่นแผ่ซ่านเข้าไปหล่อเลี้ยงและเปิดทาง กระแสพลังสายเล็กเคลื่อนผ่าน ความอ่อนล้าและเหนื่อยล้าทั่วร่างพลันมลายหายไป
ปอยผมข้างขมับไหวเบา ๆ ใบหน้าซีดไร้สีเลือดพลันเปล่งประกายเรืองรองจาง ๆ
ซูหลานจือลองสัมผัสอย่างละเอียด อาการอ่อนแอของร่างนี้หายดีถึง 90% ส่วนที่เหลืออีก 10% เพียงค่อย ๆ บำรุงรักษาก็พอ
ห่อของขวัญนี้ช่างถูกใจซูหลานจือยิ่งนัก นางจึงเอ่ยชมระบบอย่างไม่ตระหนี่
“ระบบ ขอบใจ ห่อนี้มีประโยชน์มาก”
“แน่นอน ของที่ระบบมอบให้ต้องเป็นของชั้นเลิศ” ระบบกล่าวอย่างลำพองใจ
มันลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้ถูกโฮสต์ทำให้โกรธแทบตายเพียงใด
“โฮสต์ วันนี้ท่านยังไม่ได้ลงชื่อรับรางวัล” ระบบเตือน
“โอ้ ขอบใจที่เตือน!” ซูหลานจือกล่าวขอบคุณแล้วท่องคำว่า “ลงชื่อรับรางวัล” ในใจ
【ติ๊ง ลงชื่อเข้าใช้ประจำวัน ได้รับยาเม็ดบำรุงสุขภาพหนึ่งขวด รวม 10 เม็ด】
“ยาเม็ดบำรุงสุขภาพ” ซูหลานจือทวนในใจ ก่อนอดถามไม่ได้ว่า “ระบบ นี่เอาไว้บำรุงร่างกายข้าหรือ?
หากกินยาทั้งขวด ร่างกายของข้าก็จะหายดีสนิทใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว ท่านโฮสต์ ยาบำรุงสุขภาพขวดนี้ทำขึ้นมาเพื่อบำรุงร่างกายของท่านโดยเฉพาะ
ขอเตือนท่านโฮสต์ เมื่อกินหมดทั้งขวด ผลลัพธ์จะเพิ่มเป็นสองเท่า!” ระบบเอ่ยเตือนโดยเจตนา ราวกับกลัวซูหลานจือจะยกยาเม็ดบำรุงสุขภาพให้ผู้อื่น
พูดเป็นเล่นไปได้ บางทีเจ้าของร่างเดิมอาจมอบยาเม็ดบำรุงสุขภาพให้บิดามารดาด้วยความกตัญญู
แต่บัดนี้เจ้าของร่างนี้คือซูหลานจือจากยุคสิ้นโลก ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ ผู้มีจิตใจเมตตาเกินไปไม่เคยมีชีวิตยืนยาว เพื่อมีชีวิตรอด นางจึงทำได้เพียงปิดผนึกหัวใจ ตัดขาดจากความรัก คนอื่นย่อมอยู่ลำดับหลังตนเองเสมอ