สายตากลับมาที่โบสถ์ปรักหักพังในโลกพิศวง
"กรุ๊บ!"
ประตูไม้เนื้อแข็งที่ทนทานมาครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็ทนทานต่อการทำลายล้างของมอนสเตอร์ไม่ไหว ถูกกระแทกหักออกอย่างแรง
พร้อมกับลมเย็นที่มีกลิ่นเน่าเหม็นน่าขยะแขยงพัดเข้ามา สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่สูงสามเมตรตัวนั้นก็เบียดตัวเข้ามาในโบสถ์ได้ในที่สุด
แผงระบบด้านหน้ามุมมองของลินน์ดีดข้อมูลเฉพาะของมอนสเตอร์ขึ้นมาทันที:
[ล็อกเป้าหมาย: ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์]
[ระดับการประเมิน: ขั้นที่หนึ่ง (ระดับอันตราย)]
[ลักษณะ: เกิดจากการรวมตัวของศพชาวบ้านที่ติดเชื้อกลิ่นอายห้วงเหวลึก ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด แข็งแรงมหาศาล น้ำหนองบนตัวมีพิษหลอนประสาทระดับปานกลาง]
[คำแนะนำ: วิ่ง หรือเลือกท่าเตรียมตายให้ดูดีหน่อย]
"วิ่งอะไรวิ่ง! ข้าเป็นก้อนหินจะวิ่งยังไง? ใช้ฐานไถลไปกับพื้นงั้นเหรอ?"
ลินน์ด่าใส่ระบบอยู่ในใจ "คนที่ข้าเรียกหาไปไหน? เซิร์ฟเวอร์ดีเลย์หรือไง!"
"คำราม!"
ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ส่งเสียงคำรามกึกก้องจนหูแทบแตก เนื้อที่เต็มไปด้วยตุ่มหนองเบียดอัดกัน ดวงตาสีแดงเข้มหลายดวงจ้องเขม็งไปที่ซิสเตอร์ซีเวียร์ที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น
ในโบสถ์ร้างที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาแห่งนี้ เนื้อเลือดที่สดใสช่างน่าดึงดูดราวกับไฟฉายในความมืดมิด
ซีเวียร์มองดูเงามืดมหึมาที่ปกคลุมร่างของตน ร่างกายสั่นเทิ้มเหมือนร่อน
"เทพเจ้า...ในที่สุดก็ทอดทิ้งโลกที่ถูกสาปนี้ไปโดยสิ้นเชิงเลยหรือ..."
แล้วในขณะที่ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ยกแขนที่หนาเท่าถังน้ำขึ้น เตรียมจะบดขยี้"ขนมชิ้นเล็ก ๆ"ตรงหน้าให้เป็นเนื้อบด!
"วี้!"
ตรงหน้ารูปปั้นหินที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของลินน์ เกิดแสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์ห้าสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าอย่างไม่มีความปุบปับ!
แสงนั้นสว่างจ้าเกินไป ราวกับอยู่ในห้องนอนที่มืดสนิทแล้วจู่ ๆ ก็เปิดความสว่างหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาสูงสุด
จนศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ต้องยกแขนที่หนาใหญ่มาบังตา ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ด้วยความตกใจ
ลำแสงมาก็เร็ว หายไปก็เร็ว
สองวินาทีต่อมา แสงสีขาวก็สลายไป
บนเวทวงแหวนกลางโบสถ์ มีร่างคนห้าร่างโผล่ขึ้นมาอย่างชัดเจน
เพราะช่วงเวลาโหลดข้อมูลก่อนหน้านี้กระชั้นชิดเกินไป ระบบจึงไม่มีเวลาเปิดระบบปรับแต่งใบหน้า แม้แต่ชุดเริ่มต้นก็ยังไม่ได้ปรับรายละเอียด
ดังนั้นสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทุกคนจึงเป็นภาพที่แสบตาอย่างยิ่ง!
ชายหัวล้านกำยำห้าคนที่มีหน้าตาเหมือนกันทุกประการ ยืนเรียงกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ พวกเขาทั้งตัวสวมเพียงกางเกงขาสั้นสีขาวตัวเดียวเท่านั้น
ภาพนั้น ดูราวกับพระสงฆ์ห้ารูปที่เพิ่งแหกคุกออกมาจากเส้าหลิน
อากาศในชั่วขณะนี้ราวกับแข็งค้าง
แม้แต่ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ที่ไร้สติสัมปชัญญะก็ยังตะลึงอยู่กับที่ สมองเล็กเท่าเม็ดวอลนัทของมันราวกับเข้าสู่ภาวะแฮงค์
และในเวลานี้ ผู้เล่นทั้งห้าคนนี้ก็เข้าควบคุมร่างกายใหม่นี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
ลู่จื่อเย่ ผู้ที่มีชื่อในเกมว่า[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ไม่มีการดีเลย์ ไม่มีเฟรมตก ไม่มีหน้าจอเข้าสู่ระบบของเกมออนไลน์ที่น่ารำคาญ
แม้แต่กลิ่นอับผสมกับกลิ่นเหม็นในอากาศ ก็ยังลอดเข้าจมูกของเขาอย่างลื่นไหล
"โอ้โห..."
เขานิ่งงันไปสามวินาทีเต็ม แล้วจึงก้มลงมองมือทั้งสองของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วกำหมัดขึ้นมาโบกไปมาอย่างแรงสองที
ความรู้สึกตึงของกล้ามเนื้อส่งกลับไปยังสมอง ยิ่งกว่าความเป็นจริงในโลกของเขาเสียอีก!
"เกมขนาด 1KB นายทำให้เป็นแบบนี้เลยเหรอ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!"
ข้าง ๆ กัน หัวล้านอีกคนตบหน้าผากตัวเองดังปัง!
"ให้ตายสิ เจ็บจริง ๆ ด้วย!"
"การตอบสนองความเจ็บปวดนี้...ระบบแจ้งว่าให้ล็อกความเจ็บปวดไว้ที่ 5% แต่นี่มันสมจริงเกินไปแล้ว! ต่อให้แรงสั่นสะเทือนตอนหัวชนก็ยังมี!"
หัวล้านคนนี้ชื่อ[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี] ดูจากไอดีนี้ก็รู้ว่าเป็นคนชอบทำอะไรแปลก ๆ
หัวล้านคนที่สามก้มลงกับพื้นโดยไม่แคร์ภาพลักษณ์ ใช้นิ้วแคะตะไคร่ตามรอยแตกของพื้น
"ความชื้นนี้ เนื้อสัมผัสของดินนี้ แล้วก็กลิ่นอับนี้...ให้ตายเถอะ ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?"
"ไฟล์ติดตั้งขนาด 1KB นี่มันเทพอะไรขนาดนี้! บริษัทเกมใหญ่ ๆ เจ้าอื่นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะใส่รองเท้าให้บริษัทนี้!"
[บิ๊กพี่โรงเรียนอนุบาล]พูดพลางหยิบดินกำมือหนึ่งยัดเข้าปาก
"แหวะ ๆ ๆ! ขม! มีกลิ่นสนิมเหล็กด้วย!"
"เกมนี้จำลองแม้แต่การรับรส! งานมาสเตอร์พีซ! นี่คืองานมาสเตอร์พีซแห่งปีแน่นอน!"
"ขนาดเอาเกมนี้มาเล่นเป็นเกมจำลองท่องเที่ยวก็คุ้มสุด ๆ! ล้ำหน้าไปไกล ล้ำหน้าไปไกลจริง ๆ!"
หัวล้านห้าคนในโบสถ์แตกตื่นกันเป็นโกลาหลทันที
บางคนวิดพื้นสุดชีวิตเพื่อทดสอบการทรงตัวของร่างกาย บางคนดึงกางเกงขาสั้นของกันและกันดูว่ามีการเบลอหรือไม่ บางคนล้อมเสาต้นหนึ่งศึกษาลวดลายเนื้อไม้
และในเวลานี้ ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ตลอดก็ทนไม่ไหวในที่สุด
ข้าเป็นสิ่งชั่วร้ายระดับอันตรายขั้นที่หนึ่ง หน้าตาหลอนขนาดนี้ พวกเจ้าหัวล้านเปิดเผยห้าคนนี้กลับมองข้ามข้าไปได้ลงคอ?
"คำราม!!!"
มอนสเตอร์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างรุนแรง ส่งเสียงคำรามจนหลังคาสั่นสะเทือน น้ำเหลืองสีเหลืองเหม็น ๆ ในปากกระเด็นใส่หน้าทั้งห้าคน
จนถึงตอนนี้ ผู้เล่นตัวพ่อห้าคนที่กำลังหยิกขากันและกันเพื่อทดสอบความเจ็บปวด ถึงได้หันหน้ากลับมาอย่างไม่เต็มใจนัก
ถ้าเป็นคนปกติ เห็นซากเน่าเปื่อยที่เทียบเท่าบอสสุดท้ายในหนังสยองขวัญแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกต้องเป็นเสียงกรี๊ด ขาอ่อน กลั้นปัสสาวะไม่อยู่แน่นอน
แต่คนห้าคนนี้คือภัยพิบัติที่สี่ที่รอดมาจากเกมซอมบี้นับไม่ถ้วน!
ปฏิกิริยาของพวกเขาตรงกันอย่างน่าประหลาด
คนทั้งห้าไม่เพียงไม่ถอยหลัง แต่กลับก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน ดวงตาเปล่งประกายสีเขียวราวกับหมาป่าผู้หิวโหย
"พี่น้องเร็วมาดูโมเดลของเจ้าตัวนี้สิ!"
ลู่จื่อเย่เช็ดน้ำลายเหม็น ๆ บนหน้า ไม่เพียงไม่รังเกียจ กลับตื่นเต้นจนเสียงแตก "พื้นผิวหนังที่เน่าเปื่อยนี้! แม้แต่แรงตึงผิวของน้ำลายที่ยืดเป็นเส้นก็ทำออกมาได้! สุดยอด!"
"นั่นอะไรกัน พวกนายดูทางนี้สิ!"
[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ซีเวียร์ ตะโกนเรียกเหมือนค้นพบโลกใบใหม่
"NPC สาวน้อยคนนี้ทำได้ละเอียดอ่อนเกินไปแล้ว!"
"น้ำตานี่ การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สั่นเทิ้มนี่!"
"หนูน้อย หิวไหม? พี่ชายมี...เอ่อ ขอโทษนะ ระบบไม่ได้แจกกล่องของขวัญมือใหม่ กระเป๋าพี่มีแต่อากาศ"
ซีเวียร์มองคนหัวล้านห้าคนที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์กับตัวเองราวกับจัดรายการ เกือบจะหยิบแว่นขยายมาจ่อดูใบหน้าของพวกเขาแล้ว สมองของเธอก็เข้าสู่ความวุ่นวายอย่างสิ้นเชิง
นักรบทั้งห้าที่เทพเจ้าทรงเรียกมานี้...ทำไมดูเหมือนจะน่ากลัวยิ่งกว่ามอนสเตอร์ข้างนอกเสียอีก?
ลินน์บนแท่นบูชามองดูเหตุการณ์นี้ ก็รู้สึกจนใจอยู่ในใจเหมือนกัน
"ปล่อยให้พวกเขาศึกษาโมเดลต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าศึกษากันต่อไป เทวสถานะของข้าจะแตกละเอียดจริง ๆ!"
ลินน์รีบใช้พลังงานเพียงเสี้ยวสุดท้ายในระบบ จุดไฟที่ดวงตาของรูปปั้นหินของตัวเอง
ชั่วขณะหนึ่ง แสงสีน้ำเงินอันน่าเกรงขามสองลำแสงยิงออกมาจากดวงตาทั้งสองของรูปปั้น ปกคลุมผู้เล่นทั้งห้าคนไว้
เสียงที่ก้องกังวานราวกับมาจากสรวงสวรรค์โบราณ ดังก้องอยู่ในสมองของผู้เล่นทั้งห้าคนพร้อมกัน:
[นักเดินทางผู้กล้าหาญจากต่างดินแดน ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่ง[เทพเจ้าโบราณตื่นขึ้น]]
[ตรวจพบการรุกรานของสิ่งมีชีวิตแห่งความมืด เพื่อปกป้องผืนดินบริสุทธิ์สุดท้าย ภารกิจหลักได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!]
ติ๊ง!
ที่มุมขวาบนของมุมมองผู้เล่นทั้งห้าคน มีกรอบภารกิจกึ่งโปร่งใสเรียบง่ายมากดีดขึ้นมาพร้อมกัน:
[ภารกิจหลัก: กำจัดมอนสเตอร์ที่ลบหลู่โบสถ์ (ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์)!]
[คำอธิบายภารกิจ: อย่าได้กลัว ลงมือเลย! ใช้กำปั้นหรืออะไรก็ได้ที่หยิบจับได้ ยัดก้อนเนื้อน่าขยะแขยงนี้กลับไปที่บ้านยายของมัน!]
"โอ้โห!!!"
[บิ๊กพี่โรงเรียนอนุบาล]ส่งเสียงกรี๊ดราวกับบ่าง "ภารกิจหลักมาแล้ว นี่จะให้พวกเราสู้บอสเลยเหรอ?"
[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]มองซ้ายมองขวา พบว่าตัวเองหัวโล้น ๆ แม้แต่ดาบไม้สักเล่มก็ยังไม่มี
แต่เรื่องนี้เอาชนะเกมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ตัวยงไม่ได้เลย
เขาก้มลงใช้สองมือคว้าแผ่นประตูไม้เนื้อแข็งที่หักออกมา เส้นเลือดปูด งัดขึ้นมาได้อย่างทุลักทุเล
"มันยกขึ้นได้จริง ๆ เหรอ?"
"ฟิสิกส์เอ็นจิ้นของเกมนี้ แม้แต่แผ่นประตูก็ใช้เป็นอาวุธได้ อิสระสูงเกินพิกัด!"
ลู่จื่อเย่ยกแผ่นประตูครึ่งบาน ราวกับหมูป่าคลั่ง วิ่งเข้าใส่ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์สูงสามเมตรเป็นคนแรก พร้อมส่งเสียงร้องโห่ร้องอันดุดัน:
"เพื่อปกป้องผืนดินบริสุทธิ์สุดท้าย! ฆ่ามันให้สาแก่ใจ!"
"บุก!!! ฆ่าตัวแรกเป็นของข้า ใครกล้าแย่งข้าจะปีนสายเน็ตไปถอดปลั๊กคอมพ์มัน!"
"มอเตอร์ไซค์ใหญ่! ขยี้มันให้ตาย!"
ชายหัวล้านกำยำห้าคนที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นสีขาว ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงสุดขีดของซีเวียร์ ราวกับสุนัขบ้าห้าตัวที่หลุดจากโซ่ คำรามใส่สิ่งชั่วร้ายที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งสามารถฉีกเสือและเสือดาวเป็นชิ้น ๆ ได้