เมื่อตระหนักได้ว่าไม่สามารถเอาชีวิตไปเสี่ยงได้อีกต่อไป
เหล่า “ภัยพิบัติที่สี่” ในที่สุดก็เก็บสีหน้าหัวเราะเยาะหยันของพวกนักแกล้งป่วนไว้ และเผยโฉมด้านที่น่ากลัวที่สุดของพวกเขาออกมา!
การแข่งขันกันอย่างบ้าคลั่งที่ปะทุขึ้นเพื่อไม่ให้บัญชีถูกแบน
ศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์กำลังฆ่าอย่างเมามัน สมองอันไม่ค่อยจะใช้การได้ของมันยังคงฉงนอยู่ว่า ทำไมเหยื่อทั้งห้าคนนี้ถึงได้เหมือนแมลงสาบที่ตียังไงก็ไม่ตาย และยังไม่กลัวมันแม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้ ฉากเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
หัวโล้นทั้งห้าคนนี้ไม่ได้วิ่งตรงเข้าไปอย่างคนโง่อีกต่อไป กลับกลายเป็นคนที่ลื่นไหลยิ่งกว่าปลาดุกเสียอีก
“คำราม!”
มันพุ่งเข้าใส่[จี๋หลี่]อย่างกะทันหัน แต่[จี๋หลี่]กลับไม่รับแรงปะทะโดยตรง ใช้การกลิ้งหลบแบบมาตรฐานไปหลบอยู่หลังเสาค้ำยัน
อสูรพุ่งชนเข้ากับเสาหินอย่างแรง จนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด
“ได้เวลาแล้ว! ดึงเชือก!”
[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]และ[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]ไม่รู้ว่าไปงัดเชือกป่านเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นมาจากไหน สองคนแบ่งซ้ายขวากระตุกสุดแรง
เชือกไปพันเข้ากับข้อเท้าหนาๆ ของอสูรพอดี
ร่างยักษ์สูงสามเมตรเสียการทรงตัว “ครืน!” เสียงดังสนั่นกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง จนกระเบื้องโบสถ์แตกกระจาย
“โจมตี! โจมตี! โจมตีจุดอ่อนมัน!”
[จี๋หลี่]คว้าประตูไม้หักที่มีหนามแหลมขึ้นมา แล้วแทงเข้าไปที่ท้ายทอยของอสูรอย่างแรงราวกับกำลังดำนา
[ฉันไม่ใช่เจียหาว]ยืนอยู่ห่างออกไปห้าเมตร แคะอิฐก้อนเท่ากำปั้นขึ้นมาจากพื้น แล้วโยนเข้าใส่อสูร
ในพริบตา สถานการณ์ก็พลิกผันทันที
ไม่ว่าอสูรกลายพันธุ์ขั้นหนึ่งตัวนี้จะมีพลังมากเพียงใด ตราบใดที่มันล้มลงกับพื้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้เล่นห้าคนที่ไม่ยึดติดกับกติกามารยาทใดๆ มันก็ทำได้เพียงแค่โกรธจนทุรนทุรายอย่างไร้หนทาง
เนื้อของอสูรถูกทุบจนกระจายไปทั่ว น้ำหนองสีดำไหลเต็มพื้น
มันส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสะพรึงกลัว เสียงนั้นแฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่เหมือนกับมนุษย์เสียด้วยซ้ำ
มันอยากจะวิ่ง อยากจะคลานออกไปจากโบสถ์ที่น่าสะพรึงกลัวแห่งนี้
นี่มันคนอ่อนแออะไรกัน นี่มันตัวประหลาดห้าตัวที่สวมหน้ากากมนุษย์ชัดๆ!
แต่ทุกคนไม่ยอมให้มันมีโอกาส!
ถ้าปล่อยให้แกหนีไปได้ ล่ะก็ การฆ่าตัวแรกของพวกเราจะหายไปไม่ใช่เหรอ?!
[จี๋หลี่]กระโดดขึ้นไปบนหลังอสูรโดยตรง ใช้ไม้แหลมคมในมือแทงเข้าที่ท้ายทอยของอสูรอย่างบ้าคลั่ง
[บิ๊กพี่โรงเรียนอนุบาล]และ[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]คนละข้าง โอบขาสองข้างของอสูรไว้แน่น ขัดขวางการเคลื่อนไหวของมัน!
ส่วน[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]ก็เก็บไม้กระดานขึ้นมา แล้วทุบเข้าไปที่หัวของศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์อย่างไม่ลืมหูลืมตา!
“ปัง! ปัง! ปัง!”
“ให้แกเหวี่ยงข้ากระเด็นเมื่อกี้! แปดสิบ! แปดสิบ! แปดสิบ!”
สิ่งผิดปกติขั้นหนึ่งผู้น่าสงสาร อสูรที่ราวกับภัยพิบัติในสายตาของชาวเมือง
กลับถูกหัวโล้นห้าคนที่ใส่แค่กางเกงขาสั้น ใช้วิธีที่ต่ำต้อยสุดขีดจนสิ้นเรี่ยวแรง
“คำราม...”
พร้อมกับเสียงครวญครางครั้งสุดท้ายอย่างไม่ยอมจำนน อสูรก็หมดแรงต้านทาน “ตูม!” หนึ่งครั้ง คุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง
“มันไม่ไหวแล้ว! ลงมือสังหารมัน!”[จี๋หลี่]ตะโกน
“โอกาสมาแล้ว!”
[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]กระโดดลงมาจากบันไดหักบนชั้นสอง ปลายไม้กระดานครึ่งบานที่แตกแหลมคม ด้วยแรงโน้มถ่วงช่วย เสียบเข้าที่ท้ายทอยของศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์อย่างแรง!
“ฉึก!”
เลือดดำกระเด็นออกมา
อสูรกระตุกสองสามครั้ง ร่างใหญ่ล้มตึงลง กลายเป็นกองเนื้อเน่าเหม็นที่ส่งกลิ่นฉุน
[ประกาศระบบ: ยินดีด้วยทีมผู้เล่นที่เอาชนะศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ (ระดับอันตรายขั้นหนึ่ง) ภารกิจหลักสำเร็จ!]
[ผู้เล่นที่เข้าร่วม: นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง, จี๋หลี่, ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี, บิ๊กพี่โรงเรียนอนุบาล, ฉันไม่ใช่เจียหาว]
“ชนะแล้ว!! ว้าว พวกเราฆ่าBOSSได้! การฆ่าตัวแรกเป็นของพวกเราแล้ว!”
ผู้เล่นทั้งห้าต่างโผกอดกันด้วยความตื่นเต้น กระโดดไปมา
แม้แต่เจียหาวที่ซ่อนอยู่ข้างหลังตะโกนเชียร์ “666” อยู่ตลอดก็ตื่นเต้นจนลืมรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไปชั่วขณะ
บนแท่นบูชา แผงระบบของลินน์ก็รีเฟรชข้อมูลถี่ยิบเป็นพรืดออกมาทันที
[คำนวณเสร็จสิ้น]
[สังหารศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ขั้นหนึ่ง สะสมค่าศรัทธาได้ 100 หน่วย]
[ระบบหัก 90 หน่วยโดยอัตโนมัติเป็นค่าบำรุงรักษาเซิร์ฟเวอร์และกำไรส่วนตัวของเจ้าบ้าน]
[ค่าศรัทธาที่เหลือ 10 หน่วย ได้ถูกแปลงเป็นค่าประสบการณ์ตามสัดส่วนการมีส่วนร่วม และส่งเข้าบัญชีผู้เล่นแล้ว]
ติ๊ง!
ในขณะนั้น ผู้เล่นทั้งห้าคนที่ยืนอยู่ด้านล่างต่างได้รับแจ้งเตือนพร้อมกัน:
[รางวัลภารกิจออกแล้ว: คุณได้รับค่าประสบการณ์ 20 หน่วย!]
[เลเวลปัจจุบัน: Lv.1 (20/100)]
ลินน์มองการจัดสรรค่าศรัทธาที่อยู่เบื้องหลัง แล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในใจ
โหด! โหดจนน่าขำ!
ตัวเองซ่อนอยู่ข้างหลังไม่ได้ขยับแม้แต่นิดเดียว กลับได้ค่าศรัทธามา 90 หน่วยแบบทั้งน้ำตา พร้อมกับเอาชีวิตรอดไปได้ด้วย
ส่วนผู้เล่นทั้งห้าคนที่สู้สุดชีวิต กลับได้เพียงค่าประสบการณ์ที่น่าสมเพชซึ่งแปลงมาจากค่าศรัทธาแค่ 2 หน่วยเท่านั้นต่อคน
นี่แหละที่เรียกว่า “ขนแกะจากแกะ”!
นายทุนเห็นอัตราหักส่วนนี้แล้วยังต้องลุกขึ้นยืนทำความเคารพกลางดึกเลยทีเดียว
แต่ลินน์ไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับอยากจะหัวเราะเสียอีก
ยังไงซะนี่ก็เป็นเกมออนไลน์ ตราบใดที่แถบความคืบหน้ายังเพิ่มขึ้น ผู้เล่นจะแบกอิฐก็ยังสนุกได้ไม่หยุด
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด หัวโล้นทั้งห้าคนด้านล่างเมื่อเห็นค่าประสบการณ์เข้าบัญชี ก็ตื่นเต้นจนโผกอดกันส่งเสียงร้องโหยหวนแล้ว
“โอ้โห! ค่าประสบการณ์ 20 หน่วย! แถบความคืบหน้าเพิ่มขึ้นหนึ่งในห้า!”
“ฆ่าตัวแรก! นี่คือการฆ่าตัวแรกของทั้งเซิร์ฟเวอร์!”
“เกมนี้แม้แต่เสียงเอฟเฟกต์ตอนค่าประสบการณ์เข้าเนี่ยก็เพราะซะขนาดนี้ ความหงุดหงิดตอนที่เกือบโดนแบนเมื่อกี้หายไปหมดแล้ว สุดยอด!”
หัวโล้นห้าคนกระโดดโลดเต้นอยู่กลางโบสถ์ ราวกับเป็นงานแสดงวิวัฒนาการถอยหลังครั้งใหญ่
หลังจากการโห่ร้องฉลอง ทั้งห้าคนก็ราวกับผีหิวโหยที่กลับชาติมาเกิด พุ่งเข้าใส่กองเนื้อเน่าบนพื้นทันที
สำหรับภัยพิบัติที่สี่แล้ว ฆ่ามอนสเตอร์เสร็จแล้วไม่เก็บของที่ดรอป นั่นทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก!
“มีไอเทมดรอปไหม? มีเหรียญทองหล่นไหม? เกมกากๆ นี้ไม่ทำแสงดรอปด้วยเหรอเนี่ย?”
[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]ไม่สนใจกลิ่นเหม็นเต็มพื้นที่ สองมือคุ้ยหาในกองเนื้อสีดำอย่างบ้าคลั่ง ถึงกับดึงไส้ของอสูรออกมาสะบัดดูสองสามที
“ไม่มีอะไรเลย! แม้แต่เหรียญทองแดงก็ไม่มี โคตรขี้เหนียวเลย!”[บิ๊กพี่โรงเรียนอนุบาล]โมโหเตะแขนที่ขาดของอสูรทิ้งหนึ่งที
แต่ความคิดสร้างสรรค์ของผู้เล่นกลุ่มนี้ไม่สามารถวัดด้วยตรรกะปกติได้
ไม่มีไอเทมดรอป?
ไม่เป็นไร ตัวอสูรเองก็ไม่ใช่วัสดุหรอกหรือ!
“พวกพ้อง อย่าเพิ่งด่ากัน”
[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]นั่งยองๆ อยู่ข้างหัวของอสูรที่ถูกทุบจนแหลกเหลว สายตาเป็นประกาย ราวกับกำลังมองอาหารเลิศรสระดับมิชลินสามดาว
เขายื่นนิ้วออกไป จุ่มลงในน้ำหนองสีเหลืองข้นเหนียวในกะโหลกของอสูร ยกขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด
“จากประสบการณ์เล่นเกมเอาชีวิตรอดแบบโอเพนเวิลด์มาหลายปีของฉัน ซากของมอนสเตอร์พิษแบบนี้ ปกติกินแล้วจะได้บัฟซ่อนเร้นแบบ[ต้านพิษ+1]อะไรประมาณนั้น”
อีกสี่คนหยุดการเคลื่อนไหวทันที มองเขาอย่างตกตะลึง
แม้แต่[ฉันไม่ใช่เจียหาว]ที่มักจะวางมาดเป็นผู้ดีก็ถึงกับเอนตัวหนีด้วยความตกใจ: “โอ้โห แกจะเอาจริงเหรอ?”
“เจ้านี่กลิ่นเหมือนส้วมกลางทุ่งที่หมักไว้สิบปีเลยนะ แกจะเอาเข้าปากจริงๆ งั้นเหรอ?”
“คนรุ่นเดียวกันเล่นเกมก็รู้จักแต่ตีมอนสเตอร์เก็บไอเทม แต่ฉันเริ่มสำรวจตรรกะของห่วงโซ่อาหารในโลกของเกมตั้งนานแล้ว นี่แหละที่เรียกว่าจิตวิญญาณการสำรวจของเกมเมอร์ระดับฮาร์ดคอร์! มัน... พวกเขาเข้าใจใช่ไหม?”
โดยไม่รู้ตัว ลิงน้อยก็เข้าใจแก่นแท้ของวรรณกรรมเจียหาวเข้าแล้ว
พูดจบ ท่ามกลางสายตาที่ทั้งชื่นชมและขยะแขยงของอีกสี่คน[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]ก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอานิ้วที่เปื้อนน้ำหนองสีเหลืองเขียวชุ่มนั้นยัดเข้าปากโดยตรง แล้วยังทำเสียงจั๊บ ๆ อีกด้วย
ทั่วทั้งโบสถ์เงียบกริบ
“แหวะ——!”
“โอ้โห แรงส่งท้ายนี่แรงกว่าแฮร์ริ่งดองอีก! อ้วก——”
สีหน้าของลิงน้อยเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที จากนั้นบนหัวของเขาก็ลอยตัวเลขสีแดง[-5]ออกมา เขาเริ่มปากเป็นฟอง ชักกระตุกอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่ง แถบเลือดลดลงอย่างเห็นได้ชัด
[ประกาศระบบ: ผู้เล่น[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]กินสารพิษที่ทำให้เกิดอาการหลอนประสาทขั้นรุนแรง กำลังอยู่ในสภาพใกล้ตายจากการถูกพิษ]