"บ้าเอ๊ย! มันกินจริงๆ ด้วย! เร็วเข้า! นักรบรักบริสุทธิ์ เอาไม้กระดานประตูฟาดมันให้จบๆ ไปเลย!"
มองดูห้าคนหัวโล้นที่แย่งกัน"ปิดบัญชี"เพื่อนร่วมทีมอยู่ตรงนั้น ซิสเตอร์น้อยชาวเมืองอย่างซีเวียร์ที่แอบซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งตลอดมา รู้สึกได้เพียงว่าสามัญสำนึกของตัวเองกำลังถูกสั่นคลอนอย่างหนัก
เธอจ้องมองซากศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้คนทั้งเมืองหวาดกลัวจนตัวสั่น และสามารถฉีกกำแพงเมืองได้อย่างง่ายดาย
ตอนนี้ สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวตัวนั้นถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ลำไส้ไหลเกลื่อนพื้น
และเหล่าผู้ศรัทธาที่เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่เรียกมาเหล่านี้... พวกเขาไม่เพียงไม่มีความกลัวต่อความมืดมิดแม้แต่น้อย แถม... แถมยังชิมสมองและพิษของสัตว์ประหลาดอีกด้วย?!
และในขณะที่ฟองฟูมปาก พวกเขายังตื่นเต้นตะโกนโหวกเหวกอีกด้วย?
นี่มันฝูงสัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าสิ่งผิดปกติ และโหดร้ายยิ่งกว่าปีศาจชัดๆ!
ซีเวียร์ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะกลัวซากศพที่อยู่บนพื้น แต่เพราะความเคารพยำเกรงอย่างสุดขีด
นางหมุนตัว หันไปทางรูปปั้นหินที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของลินน์ แล้วคุกเข่าลงอย่างหนักหน่วง"ตุบ"
หากก่อนหน้านี้คำอธิษฐานของนางยังเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ตอนนี้ในดวงตาของนางเหลือเพียงความคลั่งไคล้และความเคารพยกย่องอย่างไร้ขีดจำกัด!
"องค์ราชันผู้ยิ่งใหญ่ของข้า... โปรดอภัยให้ข้าผู้อ่อนแอและเขลาในอดีตด้วยเถิด!"
ซีเวียร์ก้มหน้าลงกับพื้นหินอ่อนอันเย็นเยียบ เสียงสั่นสะเทือนด้วยความตื่นเต้น:
"พระองค์ทรงเรียกหาสาวกที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใดจากก้นบึ้งของห้วงเหวลึกกันแน่! เมื่อเผชิญกับความชั่วร้ายที่โสโครกเช่นนี้ พวกเขากลับสนุกกับการหยอกเล่นและกินสดๆ!"
"ที่แท้ พระองค์ต่างหากคือเจ้าเหนือหัวสูงสุดที่ไม่อาจเอ่ยนามได้ในโลกนี้!"
"ศาสนจักรแห่งแสงสว่างจอมเสแสร้งพวกนั้น ต่อหน้าสาวกของพระองค์ ไม่มีค่าควรแม้แต่จะเอ่ยถึง!"
ฟังการเสริมจินตนาการของซิสเตอร์น้อยที่เพ้อฝันไปสุดขอบจักรวาล ลินน์ที่นั่งอยู่บนแท่นบูชาในใจไม่มีอารมณ์จะขำแม้แต่น้อย
อะไรไม่อาจเอ่ยนามได้เล่า!
อะไรเจ้าเหนือหัวสูงสุดเล่า!
แม้ภายนอกของรูปปั้นหินในตอนนี้จะยังแสร้งทำเป็นส่งแสงอันน่าเกรงขามไหลวนอยู่ แต่ในใจกลับเลือดตกยางออกและเหงื่อแตกพลั่ก
เพราะในครึ่งนาทีที่เขาฟังซีเวียร์สวดอธิษฐาน พวกผู้เล่นบ้าบอทั้งห้าคนเห็นท่าจะไม่ได้ของ ก็เริ่มลงมือกับข้าวของในโบสถ์แล้ว!
[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]กำลังก้มก้น พยายามจะงัดเชิงเทียนเงินบริสุทธิ์ที่อยู่หน้าแท่นบูชาออกมา
[จี๋หลี่]กำลังใช้ไม้กระดานงัดตะปูเหล็กที่บานประตูโบสถ์ ปากก็พึมพำว่า"ของสิ่งนี้จะเป็นวัตถุดิบสำคัญช่วงต้นสำหรับการถลุงเหล็กแน่นอน"
แม้แต่[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]ที่เพิ่งถูกเพื่อนร่วมทีมช่วยชีวิตจากพิษเมื่อกี้ ตอนนี้ก็ยังนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น ขุดตะไคร่น้ำที่ขึ้นเต็มบนกระเบื้องปูพื้นอย่างบ้าคลั่ง
"บ้าเอ๊ย นักรบรักบริสุทธิ์ อย่ามาแย่งกับฉันสิ เชิงเทียนเงินบริสุทธิ์อันนี้ถ้าฉันงัดลงไปได้ จะเอาไปหลอมที่ร้านช่างเหล็กทำเป็นอุปกรณ์!"
"บ้า! ไอ้จนอย่างแกจะรู้อะไร ของสิ่งนี้ถ้าเอาไปโรงรับจำนำ ได้เงินทุนก้อนแรกแน่นอน! ไปให้พ้น!"
ภายในโบสถ์ทรุดโทรม บรรยากาศได้เปลี่ยนจากแนวเอาชีวิตรอดสไตล์คริสตัลฮาร์ดคอร์ กลายเป็นโจรบุกหมู่บ้านไปเสียฉิบ!
[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]กำลังใช้เท้าเหยียบแท่นบูชา สองมือกอดเชิงเทียนเงินบริสุทธิ์อันเดียวที่ยังไม่ขึ้นสนิมไว้แน่น หน้าบูดแดงก่ำ ท่าทางจะถอนมันออกมาทั้งต้น
อีกด้านหนึ่ง เกมเมอร์มืออาชีพ[จี๋หลี่]ถือไม้กระดานที่มีเศษแตกแหลมคม กำลังงัดตะปูเหล็กไม่กี่ตัวที่เหลืออยู่บนบานประตูอย่างเหงื่อท่วมหัว
เขายังพึมพำกับตัวเองว่า"เกมเอาชีวิตรอดทั่วไป ช่วงต้นทรัพยากรแร่เหล็กหายากเกินไป ตะปูไม่กี่ตัวนี้ต้องเป็นวัสดุสังเคราะห์สำคัญแน่นอน..."
ส่วนคนดี[บิ๊กพี่โรงเรียนอนุบาล]กำลังพยายามใช้มือขุดพวกแมลงน้ำจืดกลายพันธุ์ตัวขาวๆ อ้วนๆ ใต้กระเบื้องปูพื้น
ส่วน[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]ที่เพิ่งถูกเพื่อนร่วมทีม"ปิดบัญชี"ด้วยไม้กระดานประตูแล้วฟื้นคืนชีพออกมาจากจุดเกิดใหม่ ตอนนี้กำลังหมอบอยู่ใต้เสาหินมุมหนึ่ง ใช้เล็บขูดตะไคร่บนนั้นอย่างบ้าคลั่ง
"พวกพ้อง ฉันเพิ่งชิมรสชาติได้แล้ว!"
"ตะไคร่นี้มีรสเปรี้ยวอมฝาด ระบบตัดสินว่าเป็นสมุนไพรระดับต่ำ เอาไปม้วนเป็นผ้าพันแผลห้ามเลือดได้แน่นอน!"
ซีเวียร์ซิสเตอร์น้อยที่ซ่อนตัวอยู่หลังแท่นบูชา ยกมือทั้งสองปิดปากแน่น กลัวว่าตัวเองจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
สมองเล็กๆ ที่ขาดสารอาหารอย่างรุนแรงของนาง กำลังเกิดพายุความคิดที่ระเบิดพลังอย่างยิ่ง:
พระเจ้าช่วย! เหล่าสาวกของเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ แม้แต่หินกับตะปูเหล็กก็ไม่ปล่อยผ่านเลยหรือ?
และในขณะนั้นเอง ลินน์ก็ทนดูไม่ไหวเสียแล้ว!
"พวกสัปเหร่อ! วัดร้างของข้าเหลือแค่เชิงเทียนเงินอันนั้นที่ยังพอประดับหน้าได้ แล้วแกจะขโมยแม้แต่อันนั้นไปด้วยเลยหรือ?"
ถ้าพวกภัยพิบัติที่สี่พวกนี้ไม่ถูกห้ามไว้ อีกห้านาทีพวกมันจะรื้อโบสถ์นี้จนไม่เหลืออิฐทั้งก้อนแม้แต่ก้อนเดียว!
"ระบบ! เปิดระบบปิดเซิร์ฟเวอร์เพื่อซ่อมบำรุงทันที! เตะพวกมันทั้งห้าคนลงจากระบบก่อน!"
ลินน์ออกคำสั่งโดยไม่ลังเล
ติ้ง!
ผู้เล่นทั้งห้าคนที่กำลังก่อความเสียหายอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นตรงกลางภาพก็ถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงฉานอันแสบตา มีตัวอักษรใหญ่เด้งขึ้นมา:
[ประกาศอัปเดตด่วน/ปิดเซิร์ฟเวอร์ซ่อมบำรุงทั้งเซิร์ฟเวอร์]
[ผู้เล่นที่เคารพ เนื่องจากข้อมูลการทดสอบรอบแรกเต็ม (ผู้เล่นออนไลน์ปัจจุบัน: 5/5) เซิร์ฟเวอร์จำเป็นต้องทำการปรับปรุงตรรกะพื้นฐานและโหลดอาชีพใหม่]
[เกมจะบังคับให้ผู้เล่นทุกคนลงจากระบบภายใน 10 วินาที โปรดหาพื้นที่ปลอดภัยและรอคอย]
[การนับถอยหลัง: 10, 9, 8...]
"บ้าเอ๊ย? ซ่อมบำรุงแล้วเหรอเนี่ย?"
[นักรบรักบริสุทธิ์ผู้ผ่านทาง]รีบร้อนจนร้องลั่น"อย่าเพิ่งสิ! ฉันจะงัดเชิงเทียนนี้ออกได้อยู่แล้ว! เหลือค่าความทนทานอีกนิดเดียว!"
"เดี๋ยว! กระเป๋าของฉันยังใส่ตะไคร่ไม่เต็มเลย! อ้อ ไม่ใช่ เกมนี้ไม่มีระบบกระเป๋า กางเกงในของฉันยังยัดตะไคร่ไม่เต็มเลย!"
[ลิงน้อยก็มีศักดิ์ศรี]ตาลุกวาว สองมือครูดินอย่างบ้าคลั่งราวกับรถขุด
[ฉันไม่ใช่เจียหาว]ยืนอยู่ข้างๆ มือทั้งสองสอดไว้ที่ขอบกางเกงในขากว้าง หัวเราะเย็นชา"เหอะ เพื่อนวัยเดียวกันยังตะโกนโวยวายกับเศษเหล็กพัง ๆอยู่เลย แต่ฉันมองทะลุตรรกะพื้นฐานที่บริษัทเกมควบคุมการผลิตออกแล้ว นี่แหละที่เรียกว่าการตลาดแบบสร้างความต้องการ นี่นา... พวกแกเข้าใจใช่ไหม?"
"เข้าใจบ้าเอ๊ย! เร็วเข้า มาช่วยฉันงัดตะปู!"[จี๋หลี่]รีบร้อนจนไม่แคร์ภาพลักษณ์เกมเมอร์มืออาชีพอีกต่อไป
"3, 2, 1... บังคับลงจากระบบ!"
ไม่มีข้อต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น
วินาทีก่อนหน้ายังอยู่ในโบสถ์ กระโดดไปมาวุ่นวายราวกับลิงแก่ห้าตัวจากเขาเอ๋อเหมย ทันใดนั้นผู้เล่นทั้งห้าก็กลายเป็นเถ้าถ่านสีเทาห้าก้อนสลายไปในอากาศ ไม่เหลือแม้แต่เศษเล็กเศษน้อย
ทั่วทั้งโบสถ์เงียบสงัดราวกับความตายในทันที
มีเพียงเสียงลมหอนโหยหวนข้างนอกประตู และซากศพเน่าเปื่อยกลายพันธุ์ที่ส่งกลิ่นเหม็นอยู่บนพื้น ที่พิสูจน์ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ได้เป็นเพียงภาพลวงตา
"เฮ้อ..."
ลินน์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ในที่สุดก็จัดการส่งพวกบรรพบุรุษพวกนี้ไปได้
เมื่อทุกอย่างเงียบลง ลินน์ก็มีเวลาจัดระเบียบความทรงจำที่ยุ่งเหยิงในหัวเสียที
เพราะกระบวนการข้ามมิติและผูกพันกับระบบมันช่างเร้าใจเกินไป จนถึงตอนนี้เขาถึงได้ตระหนักอย่างแท้จริงว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์เปิดเกมที่นรกแค่ไหน
ในโลกใบนี้ มนุษย์ไม่สามารถอยู่รอดตามลำพังในถิ่นทุรกันดารได้
เพราะในความมืดมิดเต็มไปด้วยเทพเจ้าแห่งความมืดที่ไม่อาจเอ่ยนามได้ และสัตว์ประหลาดประหลาดนับไม่ถ้วนที่พวกมันแพร่กระจายออกมา
คนธรรมดาเพียงแค่ออกจากเขตปลอดภัย ก็จะถูกกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกในไม่ช้า แถมวิญญาณยังอาจถูกดึงไปเป็นทาสใช้แรงงานอีกด้วย
ส่วนสิ่งที่เรียกว่า"เขตปลอดภัย" ก็คือพื้นที่ที่ได้รับการคุ้มครองจากเทพเจ้านั่นเอง
เมืองต้องอาศัยพลังของเทพเจ้าค้ำจุนม่านพลัง ภายในม่านพลังคือดินแดนบริสุทธิ์ที่ได้แต่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด ส่วนภายนอกม่านพลังคือนรกโลหิตเนื้อหนังอย่างแท้จริง
ในหมู่เทพเจ้าเอง ก็มีลำดับชั้นการดูถูกเหยียดหยามที่เคร่งครัดเช่นกัน
เหล่าเทพเจ้าหลักที่สืบสายตรง ครอบครองดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ที่สุดใจกลางทวีป และมีฐานผู้ศรัทธาที่ใหญ่ที่สุด
ส่วนเทพเจ้าป่าดงอย่างลินน์ ถูกพวกเดียวกันเบียดบังจนไปอยู่ขอบทวีปสุดโลก
เหลือผู้ศรัทธาเพียงซิสเตอร์น้อยผอมหนังหุ้มกระดูกตรงหน้าคนนี้ แม้แต่โบสถ์ที่พักอาศัยก็ยังลมโกรกเข้าทุกทิศทุกทาง เทวสถานะพร้อมจะแตกสลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยได้ทุกเมื่อ