จี้ฮวาอิงสูบกล้องยาสูบ จนควันตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
เขาหน้าบึ้งตึงเสียงเข้ม: "ไม่ต้องให้เธอมารับผิดชอบ เรื่องนี้เป็นเรื่องของบ้านเราเอง"
จี้ฉินซวี่เอ่ยทั้งน้ำตา: "แต่ชิงหรานเสียตัวไปแล้ว ต่อไปจะไปหาเจ้าบ่าวดีๆ ที่ไหนได้"
ถ้าแต่งไปแล้วถูกจับได้ ชีวิตนางนี้จบเห่จริงๆ
จี้ชิงหรานเชิดคอแข็ง: "ข้ายอมไม่แต่งงานไปทั้งชีวิตดีกว่า"
จี้ฮวาอิงโกรธจนอยากจะหักขาเด็กคนนี้ให้ขาด
ถ้าเสิ่นจิ่งชวนจะเอาจริง หล่อนจะพาคนทั้งบ้านพากันตาย
ทำอะไรไม่เคยคิดถึงครอบครัว
คิดว่าท่านหัวหน้ากองทัพเขาได้ตำแหน่งมาลอยๆ หรือไง
"ข้าบอกได้เลย ข้าไม่สนใจการแสดงของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ทันความเจ้าเล่ห์ของเจ้ารึไง!"
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
หยางเหอผิงผลักประตูเข้ามา: "พ่อครับ ฉินซวี่ ใกล้ได้เวลาแล้ว เราต้องขึ้นเขากันแล้ว"
วันนี้เป็นพิธีฝังศพหยางตง
จี้ฮวาอิงเตือนจี้ชิงหราน: "แกกล้าทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ เสี่ยวตงคงไม่อยากเห็นหน้าแกแน่ กลับไปขังตัวเองอยู่บ้านแล้วคิดทบทวนให้ดี"
จี้ชิงหรานหันหน้าหนีไปอีกทาง
เจ้านักอนุรักษ์นิยม
หัวโบราณสิ้นดี
"พี่คะ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม"
เมื่อผู้ใหญ่ข้างนอกไปหมดแล้ว หยางชิวอี้ก็เล็ดลอดเข้ามาทางประตู
นางคือน้องสาวต่างบิดาของร่างเดิม
ร่างกายจี้ชิงหรานไม่สบายอยู่แล้ว ยืนมานานขนาดนี้ เอวกับขาอ่อนเปลี้ยไปหมด
จึงใช้ให้หยางชิวอี้ไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมา
"มาได้ยังไง"
หยางชิวอี้ตอบ: "แม่ให้หนูมาดูพี่ไงคะ"
จี้ชิงหรานรู้สึกได้ถึงสายตาของคนข้างๆ จึงตบหลังมือของน้องสาวเบาๆ: "ออกไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับลุงคนนี้เป็นการส่วนตัว"
หยางชิวอี้เหลือบมองเสิ่นจิ่งชวนแวบหนึ่ง เหมือนหนูเจอแมว หดคอวิ่งออกไปทันที
ภารกิจของจี้ชิงหรานคือแต่งงานกับเสิ่นจิ่งชวน แล้วทำให้บ้านเขาวุ่นวายยับเยิน เป็นตัวเปรียบเทียบกับนางเอกผู้งดงามและดีงาม เพื่อเร่งให้พระเอกนางเอกได้อยู่ด้วยกันเร็วขึ้น
แต่จุดจบของหล่อนก็ไม่ดี ที่สุดเพราะทำร้ายหลานชายของเสิ่นจิ่งชวน ถูกจับเข้าคุกและถูกตัดสินประหารชีวิต
จี้ชิงหรานเองก็ยังกลัวๆ อยู่บ้าง
แต่การมีอยู่ของระบบบี บอกหล่อนตลอดเวลาว่าห้ามทำตัวนอกบท
ไม่งั้นจะถูกช็อตไฟฟ้าอีก
"แค่น"
เพื่อไม่ให้ถูกบารมีของเขากด จี้ชิงหรานจึงส่งสัญญาณให้เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม
"ยังไงก็ตาม ตั้งแต่แกได้ฉันไปแล้ว ต้องแต่งงานกับฉันให้ได้" หล่อนเอ่ยเสียงเรียบ
เสิ่นจิ่งชวน: ไร้ยางอาย ไม่ได้เป็นผู้หญิงเอาซะเลย
เขารู้ตัวดีว่าถูกวางแผน
จริงๆ แล้วปฏิเสธได้ แต่เขาติดค้างชีวิตหยางตงไว้หนึ่งชีวิต
เขาก้มตัวลงนั่ง แล้วพูดขึ้น: "ฉันแต่งงานกับเธอได้ แต่มีเรื่องหนึ่งต้องบอกเธอก่อน"
จี้ชิงหรานสีหน้าเย็นชา เอ่ยถาม: "เรื่องอะไร พูดมา"
เสิ่นจิ่งชวนจ้องใบหน้าของหล่อน แล้วจู่ๆ ภาพในคืนนั้นก็แล่นผ่านความคิด
เขาสรุปได้ว่าร่างกายของหล่อนสัมผัสดีมาก
เนื้อที่ไหนก็ล้วนนุ่มนิ่มเด้งดึ๋ง
ตอนเช้าลืมตาขึ้นมาแวบหนึ่ง เขาเห็นผิวกายขาวผ่องของหล่อน ดุจสร้อยข้อมือหยกแกะขาวที่พันข้อมือแม่ของเขา
ขาวผ่อง ใสดุจกระจก เนื้อดีมีน้ำมีนวล
"แค่น..."
"ฉันทั้งชีวิตนี้จะไม่มีลูกเอง"
จี้ชิงหรานอึ้งไป: ความหมายคือไม่อยากมีหรือมีไม่ได้กันแน่
พระเอกนิยายผู้หญิงชุดนี้คุณภาพห่วยขนาดนั้นเลยหรือ
จี้ชิงหรานกลายเป็นโดราเอมอน จ้องไปที่จุดนั้นของเขาพลางคิด
นึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืน ดูเหมือนจะ...ใช้ได้อยู่นี่นา
เสิ่นจิ่งชวนกระแอมอีกครั้ง พูดอย่างมั่นคง: "ร่างกายฉันไม่มีปัญหา แค่มีลูกไม่ได้เท่านั้นเอง"
จี้ชิงหรานพูดตรงๆ: "งั้นก็เป็นไก่แก่ที่วางไข่ไม่ได้สิเนี่ย"
คำพูดร้ายๆ หล่อนพูดออกไปได้อย่างลอยๆ
ระบบพอใจกับพฤติกรรมของหล่อนมาก
เสิ่นจิ่งชวนหน้านิ่วคิ้วขมวด กัดฟันพูดออกมาเป็นคำๆ: "เมื่อคืนเป็นเรื่องบังเอิญ ต่อจากนี้ฉันจะไม่แตะต้องเธอเด็ดขาด เธอคิดให้ดีๆ"
จี้ชิงหรานก็อยากได้อย่างนั้นอยู่แล้ว ใครทำไม่ได้คนนั้นโดนช็อตไฟฟ้า
หล่อนเอามือปิดปากหัวเราะ: "ไม่ต้องคิดแล้ว ฉันแต่ง ยังไงฉันก็ไม่ชอบเด็กอยู่แล้ว"
หล่อนแค่อยากเล่นเนื้อเรื่องให้จบเร็วๆ แล้วรีบเอาเงินออกไป
ก่อเรื่องแบบนี้ในบ้านตระกูลหยาง เสิ่นจิ่งชวนไม่มีหน้ามาส่งหยางตงเป็นแน่
เตรียมรอผู้ใหญ่คุยเรื่องจบแล้วก็จะจากไป
ตอนเช้าจี้ชิงหรานเดินออกจากห้องเสิ่นจิ่งชวน คนในบ้านตระกูลหยางหลายคนเห็นเข้า
ทั้งอยากป้วนเปี้ยนเกาะรวย ทั้งกลัวว่าเป็นอุบายของจี้ชิงหรานแล้วจะเดือดร้อนไปด้วย
ในกลุ่มคนที่กลับมา นอกจากจี้ฉินซวี่สองสามีภรรยาแล้ว ก็ไม่มีใครสนับสนุนจี้ชิงหรานกับเสิ่นจิ่งชวน
แต่สาวแก่เสียตัวไปแล้ว เก็บไว้ต่อไปก็หาคนที่ดีกว่านี้ไม่ได้อีก
ในลานบ้าน ผู้ใหญ่ตระกูลหยางนั่งล้อมวงกัน ปรึกษาเรื่องของจี้ชิงหรานและเสิ่นจิ่งชวน
"เจ้าบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องคนโตของเจ้าใช้ให้เจ้าพาท่านหัวหน้าเฉินไปพักผ่อนหรือ?" ผู้ใหญ่อาวุโสถาม
หยางชุนซานเม้มปาก แสดงความดูถูก: "ข้าแค่ให้หล่อนพยุงคนเขาไปพักผ่อน ไม่ได้ให้หล่อนไปยั่วเขา แล้วไปนอนอยู่ด้วยกันสักหน่อย"
จี้ชิงหราน: "ถ้วยน้ำแกงแก้เมาคืนนั้นก็เป็นเจ้าให้ข้าเอาไปให้เขาดื่ม นี่ยังไม่เรียกว่าอีกหรือ"
หยางชุนซานเถียงคอแข็ง: "ข้าเมื่อไหร่..."
"เจ้าลืมแล้วหรือ ยานั่นเป็นยาที่เจ้าขอจากหยางหลว์จื่อไว้คราวก่อน เพราะพี่สะใภ้บ่นว่าเจ้าไม่เอาไหน เลยให้กำเนิดลูกชายไม่ได้" จี้ชิงหรานพูดออกมาได้อย่างฉับไว โยนหมัดเด็ดสี่สองพันชั่งใส่
สองสามีภรรยาหยางชุนซานแทบจะกระโดดด่า แต่คำพูดนี้เป็นสิ่งที่จางเสี่ยวเชี่ยนชอบพูดติดปากจริงๆ
"พอได้แล้ว ท่านหัวหน้าเฉินยังอยู่ตรงนี้ ไม่อายชาวบ้านเขาบ้างหรือ" ผู้ใหญ่อาวุโสหยางเจี้ยนผิงเอ่ยขึ้น
ไม่ว่ายาจะเป็นใครวาง เสิ่นจิ่งชวนก็ห้ามโกรธเคืองตระกูลหยางของพวกเขาเป็นอันขาด
เขาหันไปทางจี้ฮวาอิง: "ลุงครับ เรื่องนี้ท่านว่าควรจัดการยังไงดี พวกเราไม่สะดวกเข้าไปยุ่ง เพราะชิงหรานไม่ได้เป็นคนในตระกูลหยางของพวกเรา"
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างรู้ดีว่าจี้ฮวาอิงไม่ชอบจี้ชิงหราน
เรื่องนี้ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง จี้ชิงหรานก็ต้องเจอดีสักรอบ
จี้ฮวาอิงหน้านิ่งลุกขึ้น ไม่แม้แต่จะมองจี้ชิงหราน: "เหอผิง เจ้าเป็นพ่อของหล่อน เจ้าดูเอาเองเถอะ"
หยางเหอผิงเป็นคนซื่อตรงโง่ๆ เข้ากับจี้ชิงหรานได้ดีอยู่ แต่ก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์พ่อลูกที่สนิทสนมอะไรกัน
เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน จึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางจี้ฉินซวี่ที่ไม่ได้พูดอะไรเลย
จี้ฉินซวี่ถอนหายใจ: "เรื่องนี้ก็ให้เด็กมันตัดสินใจเอาเองเถอะ"
จี้ชิงหรานยืนยันอย่างเด็ดขาด พูดชัดถ้อยชัดคำ: "ฉันจะแต่งงานกับเสิ่นจิ่งชวน"
มาถึงตาเสิ่นจิ่งชวนแสดงจุดยืน: "ผมยินดีแต่งงานกับจี้ชิงหราน"
หยางเจี้ยนผิงกลอกตาไปมา: "เจ้าจะให้ค่าสินสอดเท่าไหร่ ธรรมเนียมแต่งงานแถวนี้เราค่อนข้างเอิกเกริกนะ"
หยางเหอผิงคนซื่อรีบโบกมือ: "ไม่ต้องๆ แค่ลูกๆ อยู่ด้วยกันดีๆ ก็พอแล้ว"
จี้ชิงหรานใช้เวลาไม่ถึงสองวินาทีก็คิดออกว่าหยางเจี้ยนผิงคิดอะไร
"ต่อให้จะให้ ก็ต้องให้ฉัน ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง"
ลุงเล็กหยางจินผิงดูจะทนไม่ไหวแล้ว ลูกชายเขายังหาสินสอดไปสู่ขอเจ้าสาวไม่ได้เลย
"พี่รอง ไหนได้ยังไง กว่าจะเลี้ยงเด็กคนนี้มาจนโต ไหนจะเสียเวลา เสียเงิน ปล่อยให้ฟรีๆ อย่างนั้นหรือ"
จี้ชิงหรานจู่ๆ ก็ขาดสติ ไปลากสายยางต่อกับก๊อกน้ำ แล้วชักมาฉีดใส่หน้าพวกแก่สองคนนั้น
ปากก็ด่า: "ยังไง อยากขายฉันอีกหรือ ไสหัวไปเถอะ เงินในบ้านฉันจะไม่ให้พวกแกแม้แต่สตางค์แดงเดียว"
"อีเด็กเวร แกบ้าไปแล้วหรือยังไง"
คนตระกูลหยางลุกขึ้นแตกร่นหัวซุกหัวซุน
ยิ่งด่า จี้ชิงหรานยิ่งฉีดหนัก
"ยังไม่ไปอีก อยากกินขี้ไหม ล่ะ"
เรื่องแบบนี้ร่างเดิมก็ทำเป็นประจำ
หยางเหอผิงหัวเราะกลบเกลื่อนให้พวกเขากลับบ้านก่อน
เสิ่นจิ่งชวนยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ดูการแสดงทั้งเรื่องของจี้ชิงหรานจนจบ
เขาพบว่าคนคนนี้กับภาพน้องสาวผู้ใจดีสมบูรณ์แบบที่หยางตงเคยเล่าให้เขาฟัง เป็นคนละคนกันอย่างสิ้นเชิง
นางดุ ไม่มีความเมตตา ใจสูง
"ชิงหราน รีบวางสายยางเดี๋ยวนี้นะ" จี้ฉินซวี่รีบเข้าไปปิดก๊อกน้ำ
หยางเหอผิงพูดกลบเกลื่อนอีกสองสามคำ
หยางชิวอี้กระซิบข้างหูจี้ชิงหราน: "พี่คะ พี่จะแต่งงานกับลุงคนนี้จริงๆ หรือ"
จี้ชิงหรานพยักหน้า
หยางชิวอี้หน้าย่นยู่: "แต่พี่แก่จะตาย ไม่ได้หล่อเท่าพี่ซู่เลย"
จี้ชิงหราน: "บ้านเขารวย จะซื้อชุดสวยๆ หนังสือดีๆ ให้หนูได้"
สองพี่น้องพูดคุยกันโดยไม่เกรงใจใครทั้งนั้น
"ชิงหรานปกติไม่ได้เป็นแบบนี้ อาจเป็นเพราะเมื่อคืนไปเจอสิ่งสกปรกเข้า" จี้ฉินซวี่พูดอย่างเก้อเขิน
"ลุงแก่" เสิ่นจิ่งชวนหัวเราะเย็น: "อาจจะใช่ก็ได้ คุณป้าครับ ถ้ามีข้อเรียกร้องอะไรก็พูดได้เลย ผมเดี๋ยวต้องกลับไปรายงานตัวแล้ว"
จี้ชิงหราน: "ฉันจะไปเป็นภรรยาทหารกับคุณ!"