เสิ่นจิ่งชวนกล่าวว่า "สถานที่ไปอยู่กับทัพไม่ได้อยู่ในเมือง สภาพแวดล้อมที่นั่นอาจจะไม่เหมือนที่นายคิดไว้"
จี้ชิงหรานตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "ฉันไม่ว่าอะไร"
เสิ่นจิ่งชวนสีหน้าไร้อารมณ์ ราวกับพูดตามหน้าที่
"ตอนนี้นายยังไปไม่ได้ รอฉันกลับไปรายงานก่อน เมื่อผู้บังคับบัญชาเห็นด้วย ฉันจะมารับนายเอง"
จี้ชิงหรานหรี่ตามองชายตรงหน้า แล้วเอ่ยขึ้น "นายคิดว่าฉันโง่หรือไง ถ้าผู้บังคับบัญชาของนายไม่เห็นด้วยล่ะ"
เขาจากไป แล้วนางจะไปตามตัวนายที่ไหน
จี้ฮวาอิงขัดจังหวะนาง ตัดสินใจเด็ดขาด "ก็เท่านั้นแหละ"
ถือว่าให้โอกาสเสิ่นจิ่งชวนครั้งหนึ่ง ถ้าคราวนี้เขาไม่กลับมา ก็เป็นเคราะห์ของจี้ชิงหรานเอง
จี้ชิงหรานขุ่นเคืองใจชายแก่คนนี้เหลือเกิน
ดื้อรั้นจริงๆ ตัวเองใช้ชีวิตไม่ดี ยังมาขัดขวางนางไม่ให้ได้แต่งเข้าตระกูลเศรษฐี
ต่อไปใครพาเขาไปเสพสุข คนนั้นเป็นหมา
หยางชิวอี้กอดนางไว้ สาวน้อยพูดทั้งน้ำตา "พี่หญิง จริงๆ หนูไม่อยากให้พี่ไป"
นางเองก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน
จี้ชิงหรานหยิกแก้มน้อยๆ ของนาง "ไม่มีใครมาแย่งของอร่อยกับหนูแล้ว ไม่ดีหรือไง"
หยางชิวอี้ส่ายหน้า "ต่อไปของอร่อยๆ หนูจะให้พี่หญิงกินหมดเลย"
จี้ฉินถอนหายใจอีกครั้ง จี้ชิงหรานเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองตั้งแต่เด็ก
ตราบใดที่นางอยากทำ ต่อให้ขวางไว้ก็ยังแอบทำจนได้
"ตามใจเธอ เธออยากไปก็ไปเถอะ"
แล้วหันไปพูดกับเสิ่นจิ่งชวน "ผู้การเสิ่น กินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับเถอะ"
จี้ฮวาอิงกลับไปที่ห้องของตน
จี้ฉินกับหยางเหอผิงไปทำอาหารในครัว
ในลานบ้านเหลือเพียงสามคน
หยางชิวอี้เกาะติดอยู่กับจี้ชิงหรานตลอดเวลา แอบเหล่มองเสิ่นจิ่งชวนที่อยู่ใกล้ๆ
หนูไม่เข้าใจว่าทำไมพี่หญิงต้องแต่งงานกับลุงที่น่ากลัวคนนี้
หน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลา ไม่งามเลยสักนิด
ทั้งที่พี่หญิงของหนูงดงามขนาดนั้น
จี้ชิงหรานถามเสิ่นจิ่งชวน "นายจะกลับมาประมาณเมื่อไหร่"
เสิ่นจิ่งชวนกะประมาณ "ประมาณเดือนครึ่ง"
กลับไปต้องยื่นรายงานความสัมพันธ์ก่อน โดยเขียนถึงกระบวนการรู้จักกัน และรายละเอียดของจี้ชิงหรานให้ชัดเจน
"เมื่อกองการเมืองของกองทัพตรวจสอบเสร็จ จะส่งจดหมายสอบถามและแบบฟอร์มจดทะเบียนสมรสมา นายกรอกให้เรียบร้อยแล้วเอาไปประทับตรา แล้วส่งกลับไปที่กองทัพ เมื่อฉันได้รับหนังสือแนะนำตัวแล้ว จะมารับนายเอง"
แค่แต่งงานยังต้องตรวจสอบประวัติถึงรุ่นปู่ทวด
น่ารำคาญจริงๆ
"อ้อ" นางตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เสิ่นจิ่งชวนขยับเข้าไปใกล้ น้ำเสียงแข็งกระด้าง "ฉันขอย้ำอีกครั้ง แต่งงานกับฉันแล้ว ถ้าฉันไม่ยินยอม เธอก็หย่ากับฉันไม่ได้ ต้องคิดให้ดี"
จี้ชิงหรานเหลือบตามองเขา พูดแบบไม่ทำตามกติกา "นายยินยอมก็พอแล้วนี่นา"
เสิ่นจิ่งชวน "..."
ดีที่สาวคนนี้ไม่ใช่ทหารใต้บังคับบัญชาของเขา
เขาถนัดที่สุดในการจัดการพวกหัวแข็งแบบนี้
เมื่อวานจัดโต๊ะเลี้ยงเหลืออาหารอยู่บ้าง จี้ฉินเติมอาหารอีกเล็กน้อยก็พอประทังได้
หยางเหอผิงให้หยางชิวอี้ไปเรียกครอบครัวลุงใหญ่และลุงสามมาทานข้าว
สามครอบครัวรวมกันได้ยี่สิบกว่าคน แบ่งเป็นโต๊ะผู้ชายและโต๊ะผู้หญิง
เพราะเพิ่งสูญเสียลูกชายไป หยางเหอผิงแทบไม่ได้พูดอะไร ท่าทางห่อเหี่ยว
เมื่อลุงใหญ่และลุงสามได้ยินเรื่องของเสิ่นจิ่งชวนกับจี้ชิงหราน ต่างชมว่าเขาโชคดี ได้ลูกเขยที่ดี
หยางเหอผิงยิ้มอย่างขมขื่น ไม่ได้พูดอะไรมาก
อย่างไรก็ตาม สองคนนั้นดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นความเศร้าโศกของเขา
หลายปีมานี้หยางตงส่งเงินกลับมามากมาย ครอบครัวได้สร้างบ้านอิฐกว้างขวาง ทำให้หลายคนอิจฉา
พอหยางตงจากไป สองครอบครัวนั้นก็เผยหางจิ้งจอกออกมา
แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดตรงๆ ต่อหน้าเสิ่นจิ่งชวน
ต่างคนต่างรีบแสดงความจงรักภักดี
หยางเฉาซานลูกชายคนเล็กของหยางเหลาซาน ยกแก้วให้หยางเหอผิงแสดงความกตัญญู:
"ลุงรอง พี่ตงจากไปแล้ว ต่อไปท่านถือว่าผมเป็นลูกชายแท้ๆ ของท่านเถอะ วางใจได้ ต่อไปผมจะดูแลท่านและป้าสองเอง จะไม่ให้ใครมารังแกชิงหรานกับชิวอี้"
พูดจบก็รวดเดียวเกลี้ยงแก้ว
หยางเหลาซานตบไหล่เขาอย่างพอใจ "เด็กดี อย่าทำให้ลุงรองกับป้าสองผิดหวังล่ะ"
คนอื่นๆ ที่เหลือได้ยินแล้วก็ไม่อยู่นิ่ง ต่างพากันเข้ามาเสนอตัวเป็นลูกชายแท้ๆ ของหยางเหอผิง
โต๊ะนี้ดูสงบสุขดี
ส่วนอีกโต๊ะ
ป้าลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ และพี่สะใภ้ ต่างก็ประจบจี้ฉิน
จี้ชิงหรานหัวเราะเย็น "เมื่อก่อนไม่เห็นมาช่วยงานอะไรเลย อย่างไรล่ะ พี่ชายฉันเมื่อคืนไปหาพวกเธอ แล้วต่างคนต่างก็กลายเป็นคนกตัญญูกันหมดเลยหรือไง"
เสียงของนางไม่ดังไม่เบา พอให้ทั้งสองโต๊ะได้ยิน
หยางเจี้ยนผิงทำเสียง "เอ๊อะ" "เด็กคนนี้ พูดจาอะไรอย่างนั้น ลูกพี่ลูกน้องของเธอพูดผิดตรงไหน ต่อไปพวกนางสองพี่น้องแต่งออกไปแล้ว พ่อแม่เธอจะไม่ต้องพึ่งพี่น้องพวกนี้เลี้ยงดูหรือไง"
เสียงเห็นด้วยดังระงม
จี้ฉินดึงแขนเสื้อลูกสาว แต่ไม่มีใครห้ามจี้ชิงหรานพูดในสิ่งที่อยากพูดได้
"หยางชิวอี้ตายแล้วหรือไง มีนางอยู่ ยังไม่ถึงคราวพวกนางมาเลี้ยงดูพ่อแม่ของนาง"
ป้าลุงใหญ่เม้มปาก "เด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะเลี้ยงดูพ่อแม่ได้อย่างไร"
หยางชิวอี้แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจความหมาย แต่พอพี่สาวเปิดฉาก นางก็จะตามตีทันที
ลุกขึ้นอย่างโกรธๆ "ทำไมหนูจะเลี้ยงพ่อแม่หนูไม่ได้ หนูไม่ได้เป็นเหมือนเธอ คนเนรคุณไร้ยางอาย"
ป้าลุงใหญ่ตะลึง โกรธแทบตาย
"เด็กบ้าเอ๊ย พูดจาอะไรเล่า เธอจะทำอะไรได้ ไปถมเขื่อนหรือขุดบ่อน้ำได้หรือไง"
จี้ชิงหราน "เธอจะไปทำอะไร ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ"
หยางชิวอี้พูดตาม "เธอจะไปทำอะไร ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ"
"โอ้โห ลุงจี้ หลานสาวบ้านนี้ปากจัดจริงๆ นี่เองที่ทำให้พ่อแม่ของเจ้าฮวนเขามองไม่ลง" ป้าลุงใหญ่พูดประชดประชัน
จี้ฮวาอิงตบโต๊ะ "จี้ชิงหราน ฉันให้เธอหุบปาก!"
จี้ชิงหราน "ฉันไม่รู้ว่าพูดผิดตรงไหน ทำไมต้องหุบปาก"
พูดจบ ก็กลอกตาไปมา สายตามองไปที่เสิ่นจิ่งชวนที่นั่งดูอยู่
นางจะลากเขาลงน้ำด้วย "ผู้การเสิ่น ท่านเก่งกาจขนาดนั้น มาช่วยตัดสินให้หน่อยเถอะ ว่าฉันพูดผิด หรือคนพวกนี้มีเจตนาไม่บริสุทธิ์กันแน่"
เสิ่นจิ่งชวนเดิมทีเพียงแค่มองเป็นคนนอก แต่ตอนนี้ถูกบังคับให้เข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้
เขารู้สึกเหมือนจะเข้าใจแล้ว ว่าจี้ชิงหรานคิดบัญชีอะไรไว้กับเขาตลอดทาง
ทุกคนก็หันมามองเขาตามคำพูดของจี้ชิงหราน
ท่าทีของเขาจะเป็นตัวกำหนดว่าอีกสองครอบครัวจะปฏิบัติต่อครอบครัวหยางเหอผิงอย่างไรต่อไป
พวกเขาเดิมพันว่าเสิ่นจิ่งชวนจะไม่ยุ่ง
ถ้าเขายุ่งก็ไม่ใช่ผู้ชาย
เรื่องเมื่อคืน ทุกคนกลับไปทบทวนแล้ว ก็รู้ว่าเป็นฝีมือของจี้ชิงหราน
ต่างรอฟังว่าเสิ่นจิ่งชวนจะพูดอะไร
เสิ่นจิ่งชวนถูกจี้ชิงหรานยกขึ้นไปบนกองไฟ
เขาวางตะเกียบลง "ชิวอี้พูดไม่ผิด"
เขาพูดแบบนี้ไม่ใช่เพื่อจี้ชิงหราน แต่เพื่อหยางตง
ก่อนจากลา เขาบอกให้ตัวเองดูแลครอบครัวของเขาให้ดี
หยางเหอผิงก็พูด "ต่อไปก็ให้ชิวอี้อยู่กินที่บ้านเถอะ"
ลุงใหญ่นั่งก้มหน้ากระแอม "ตอนนี้ใครจะยอมให้ลูกตัวเองไปเป็นลูกเขยบ้านคนอื่น หลานเขยบ้านนกเขาก็เป็นง่อย อยากให้ลูกสาวตัวเองไปหาผัวตาบอดเป็นใบ้หรือไง?"
หยางเหลาซาน "ก็ใช่น่ะสิ หลานชายต่างหากคือลูก เอาเด็กผู้หญิงไปสืบสกุลตระกูลหยางของเราได้อย่างไร"
หยางเหอผิงถูกพูดจนเริ่มลังเล
จี้ชิงหราน "กลัวอะไร ทหารในกองทัพมีตั้งเยอะ ต่อไปให้ผู้การเสิ่นช่วยหาคนดีๆ ให้ชิวอี้ ฉันไม่เชื่อว่าจะหาคนดีไม่ได้"